Η ευαγγελική περικοπή της Μεταμορφώσεως, Ματθαίος 17:1-9, τοποθετείται αμέσως μετά την ομολογία του Πέτρου ότι ο Ιησούς είναι «ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» και μετά την πρώτη σαφή προαναγγελία του Πάθους. Έτσι, η Μεταμόρφωση δεν είναι ένα απομονωμένο θαύμα, αλλά θεολογική αποκάλυψη του ποιός είναι ο Χριστός και πώς πρέπει να κατανοηθεί ο Σταυρός Του.
Ο Κύριος παίρνει μαζί Του τρεις μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, και τους ανεβάζει «εἰς ὄρος ὑψηλόν». Το όρος, στην Αγία Γραφή, είναι τόπος θείας αποκαλύψεως: ο Μωυσής λαμβάνει τον Νόμο στο Σινά, ο Ηλίας συναντά τον Θεό στο Χωρήβ. Εδώ, όμως, η αποκάλυψη δεν έχει απλώς τη μορφή εντολής ή προφητικού λόγου· φανερώνεται ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Πατρός, ο οποίος έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία του κόσμου. Το πρόσωπό Του λάμπει «ὡς ὁ ἥλιος» και τα ιμάτιά Του γίνονται «λευκὰ ὡς τὸ φῶς». Δεν πρόκειται για εξωτερική λάμψη που προστίθεται στον Ιησού, αλλά για φανέρωση της άκτιστης δόξας της θεότητάς Του. Η ανθρώπινη φύση Του δεν καταργείται· μέσα από αυτήν αποκαλύπτεται, όσο μπορούν να δεχθούν οι μαθητές, το φως που ανήκει αιώνια στον Υιό.
Η παρουσία του Μωυσή και του Ηλία έχει βαθύ νόημα. Ο Μωυσής εκπροσωπεί τον Νόμο και ο Ηλίας τους Προφήτες. Και οι δύο συνομιλούν με τον Χριστό, δείχνοντας ότι όλη η Παλαιά Διαθήκη βρίσκει την εκπλήρωσή της στο πρόσωπό Του. Η παρουσία του Μωυσή και του Ηλία δεν εξισώνει τον Χριστό με τους εκπροσώπους της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά φανερώνει ότι ο Νόμος και οι Προφήτες μαρτυρούν γι’ Αυτόν και οδηγούν σε Αυτόν. Γι’ αυτό και η φωνή του Πατέρα διακηρύσσει: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός… αὐτοῦ ἀκούετε». Η προσταγή «αὐτοῦ ἀκούετε» μεταφέρει το κέντρο της πίστης από την παιδαγωγία του Νόμου στην υπακοή στον Υιό.
Η πρόταση του Πέτρου να γίνουν «τρεῖς σκηναί» φανερώνει τον ανθρώπινο πόθο να παραταθεί η εμπειρία της δόξας. «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι», λέει, εκφράζοντας την αγαλλίαση της θείας παρουσίας. Όμως η Μεταμόρφωση δεν επιτρέπει φυγή από την ιστορία ούτε άρνηση του Σταυρού. Οι μαθητές πρέπει να κατέβουν από το όρος, διότι η δόξα του Χριστού θα αποκαλυφθεί πλήρως μέσα από το Πάθος, την Ανάσταση και τη νίκη κατά του θανάτου.
Η «νεφέλη φωτεινή» θυμίζει την παρουσία του Θεού στην Έξοδο. Οι μαθητές φοβούνται, διότι η συνάντηση με τον Θεό υπερβαίνει τις ανθρώπινες δυνάμεις. Τότε ο Ιησούς πλησιάζει, τους αγγίζει και λέει: «ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε». Η θεία δόξα δεν συντρίβει τον άνθρωπο· τον σηκώνει. Το άγγιγμα του Χριστού δείχνει ότι η σωτηρία δεν είναι αφηρημένη ιδέα, αλλά προσωπική κοινωνία με Εκείνον που προσλαμβάνει την ανθρώπινη αδυναμία και τη θεραπεύει.
Όταν οι μαθητές σηκώνουν τα μάτια, βλέπουν «τὸν Ἰησοῦν μόνον». Μετά τον Νόμο, τους Προφήτες, τη νεφέλη και τη φωνή, μένει ο Χριστός. Σε Αυτόν συνοψίζεται η αποκάλυψη του Θεού και η ελπίδα του ανθρώπου. Η εντολή της σιωπής «ἕως οὗ… ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ» φανερώνει ότι η Μεταμόρφωση ερμηνεύεται σωστά μόνο υπό το φως της Αναστάσεως.
Η εορτή, λοιπόν, δεν είναι απλώς ανάμνηση ενός εντυπωσιακού γεγονότος. Είναι πρόσκληση να δούμε τον Χριστό ως φως της ζωής, να ακούσουμε τον Υιό και να πορευθούμε πίσω από Αυτόν, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος της δόξας περνά μέσα από την ταπείνωση, την πίστη και τη σταυροαναστάσιμη ζωή.
Μητροπολίτης Νεκτάριος Τσίλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου