«Στην εορτή της Μεταμορφώσεως...»

«Στην εορτή της Μεταμορφώσεως το πιο θαυμαστό που μας αποκαλύπτει ο Θεός δεν είναι η δόξα Του, αλλά η δική μας δόξα. Ο Θεός είχε την δόξα του, ήταν Θεός Λόγος, αλλά έσμιξε με την ανθρωπότητα. Αυτός που δέχεται την συμπλήρωση είναι ο άνθρωπος. Γι' αυτό ουδέποτε υστερείται, ουδέποτε πάσχει, ουδέποτε δυσκολεύεται ο άνθρωπος που προσφέρεται στον Θεό. Μόνο γεμίζει από θεότητα. 

Στο Θαβώρ ο Μωϋσής και ο Ηλίας είδαν και την θεότητα και την ένδοξη ανθρωπότητα. Είδαν τον άνθρωπο μεταμορφωμένο στο πρόσωπο του Χριστού, τον είδαν να είναι θεός. Γι' αυτό και στην μεγαλύτερη αμαρτία μας και στα μεγαλύτερα πάθη μας, ας μη φοβώμαστε. Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα όχι μόνο να γινόμαστε ανενέργητοι προς την αμαρτία, την κακία και τα πάθη, αλλά να γινόμαστε και φως, Θεός! Ας μη φοβόμαστε καθόλου».

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

«Μετεμορφώθης εν τω όρει Χριστέ...»

Πατώντας στους παρακάτω συνδέσμους, διαβάστε σχετικά:

α. Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος στο Συναξάρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου:

http://eiskopanous.blogspot.gr/2011/08/blog-post_02.html

β. Για το θεολογικό περιεχόμενο της γιορτής, γράφει ο π. Εφραίμ Ντέτσικας:

http://www.imioanninon.gr/main/?page_id=11446

Οι Παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου

Ο μήνας Αύγουστος είναι ο μήνας της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Παναγίας μας. Αν καθ’ όλο το έτος έχουμε συχνές και πυκνές αναφορές για τη Μητέρα του Κυρίου, εκεί που αποκορυφώνεται η δοξολογική, τιμητική και ικετευτική αναφορά μας σ' Εκείνη, είναι κατά τον μήνα αυτό, λόγω της εορτής της Κοιμήσεώς της και της με αυτήν κατά την παράδοση της Εκκλησίας μας συνδεδεμένης Μεταστάσεώς της.

Αιτία γι' αυτό είναι ότι η Κοίμηση και η μετάσταση της Θεοτόκου επιστεγάζουν την όλη αγιασμένη επί γης πορεία της, που σημαίνει ότι το κάθε γεγονός της ζωής της Παναγίας θεωρείται ως αναβαθμός, που οδηγεί στην αγκαλιά του Τριαδικού Θεού. Με άλλα λόγια, με την Κοίμηση της Θεοτόκου κατανοούμε οι πιστοί ότι τίποτε δεν υπήρξε τυχαίο στη ζωή της -άλλωστε, υπάρχει τίποτε τυχαίο;- αλλά όλα συμπλέκονταν από τη Θεία Χάρη, η οποία συνεργαζόταν με την ελεύθερη βούλησή της, ώστε να φθάσει να γίνει η Παναγία αυτό που δηλώνει η προσωνυμία της: Παν-αγία. Υπεράνω δηλαδή οποιουδήποτε αγίου, είτε ανθρώπου είτε αγγέλου. «Θεός μετά Θεόν» κατά μία μάλιστα πατερική έκφραση. Γι' αυτό και ψάλλει αδιάκοπα η Εκκλησία μας: «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Από αυτό καταλαβαίνουμε και γιατί η νηστεία για την Παναγία, γιατί οι καθημερινές ικεσίες μας με τους παρακλητικούς κανόνες, γιατί οι γονυκλισίες.

Ιδιαιτέρως θα σταθούμε στους παρακλητικούς κανόνες, Μεγάλο και Μικρό, που αποτελούν μακάριο εντρύφημα κάθε πιστού, παρηγοριά κι ελπίδα του σ' όλες τις περιστάσεις της ζωής του, μάλιστα τότε που αντιμετωπίζει διαφόρων ειδών πειρασμούς. Και τούτο γιατί οι βασικές προϋποθέσεις στις οποίες στηρίζονται και οι δύο κανόνες, είναι αφενός το γεγονός ότι ως άνθρωποι χειμαζόμαστε ευρισκόμενοι μέσα σ' αυτόν τον ταλαίπωρο κόσμο με τους πολυποίκιλους πειρασμούς και τις παγίδες του, αφετέρου υπάρχει η ελπίδα και η παρηγοριά, η καταφυγή και η δύναμη, που είναι η παρουσία της Παναγίας στη ζωή μας.

Τώρα το 15αύγουστο, κάθε βράδυ, τελούμε όπως είπαμε, στις εκκλησίες την Παράκληση της Παναγίας. Η Παράκληση είναι ένα μουσικό ποίημα - προσευχή, που έγραψε τον 9ο αιώνα μάλλον ο άγιος Θεοφάνης ο Γραπτός, που αντιστάθηκε ηρωικά στους Εικονομάχους, με αποτέλεσμα να τον σημαδέψουν στο κεφάλι με πυρωμένο σίδερο! (Γι' αυτό πήρε το όνομα «Γραπτός»).

Η παράκληση που έγραψε ο άγιος Θεοφάνης ονομάζεται «Μικρή» Παράκληση (επίσημα λέγεται «μικρός παρακλητικός κανόνας» γιατί «κανόνας» είναι το βυζαντινό μουσικό και ποιητικό είδος, με ειδικό στυλ γραμμένος, με ωδές κλπ).

Υπάρχει και η Μεγάλη Παράκληση (ελάχιστα μεγαλύτερη είναι), που την έγραψε ο πολύ πιστός -και μεγάλος ποιητής επίσης- αυτοκράτορας της Νίκαιας Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις (όταν η Κωνσταντινούπολη ήταν υπόδουλη στους σταυροφόρους).

Είναι κι αυτή ένα σπουδαίο ποίημα-κανόνας, που φανερώνει τις πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου, αλλά και τη βοήθεια που έχει πάρει και παίρνει συνεχώς από την Παναγία.

Πηγή: www.monipetraki.gr

Αρχίζουν οι «Παρακλήσεις»

 

 

Σας κάνουμε γνωστό ότι στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου «εις Κοπάνους» πόλεως Ιωαννίνων, οι «Παρακλήσεις» (Μικρός και Μέγας «Παρακλητικός Κανών» προς την Υπεραγία Θεοτόκο) θα ψάλλονται στις επτά το απόγευμα, αρχής γενομένης από την ερχόμενη Δευτέρα 1^η Αυγούστου.

 

«Παρακλήσεις» δεν τελούνται το απόγευμα του Σαββάτου και την παραμονή της Μεταμορφώσεως.

27/07: Παντελεήμονος Μεγαλομάρτυρος Αναργύρου.

Tω αυτώ μηνί KΖ΄, μνήμη του Aγίου ενδόξου Mεγαλομάρτυρος και ιαματικού Παντελεήμονος.

Γαλακτόμικτον Mάρτυς αίμα σης κάρας,

Δι’ ην υδατόμικτον ο Xριστός χέει1.

Φάσγανον εβδομάτη λάχεν εικάδι Παντελεήμων.

Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Mαξιμιανού εν έτει τδ΄ [304], καταγόμενος από την πόλιν της Nικομηδείας, υιός πατρός μεν Έλληνος, Eυστοργίου ονομαζομένου, μητρός δε, εκ προγόνων ούσης Xριστιανής, καλουμένης Eυβούλης. Έμαθε δε, την μεν των σωμάτων ιατρικήν τέχνην, από κάποιον Eυφρόσυνον, όστις είχε δόξαν και φήμην μεγαλωτάτην, και εφαίνετο ότι έφθασεν εις το άκρον της ιατρικής. Tην δε της ψυχής και κατά Xριστόν ιατρικήν, έμαθεν από τον Άγιον Eρμόλαον, τον Iερέα της εν Nικομηδεία Eκκλησίας, περί ου προείπομεν εις την εικοστήν έκτην του παρόντος. Διά μέσου γαρ της κατά Xριστόν ιατρικής ταύτης, ανέστησεν ο Άγιος ένα παιδίον, οπού εδαγκάσθη από μίαν έχιδναν, και ήτον κάτω πεσμένον νεκρόν, μόνον με το να επικαλέσθη ο Άγιος το του Xριστού όνομα. Όθεν εβαπτίσθη από τον ρηθέντα Άγιον Eρμόλαον, και ωδηγήθη εις την του Xριστού πίστιν. O δε τρόπος του μαρτυρίου αυτού, έγινε με τοιούτον τρόπον. Ένας τυφλός επήγεν εις τον Άγιον και ιατρεύθη. Eρωτηθείς δε από τον βασιλέα, ποίος τον ιάτρευσεν; απεκρίθη, ότι ο Παντολέων (τούτο γαρ ήτον το πρώτον του όνομα) επειδή και επικαλέσθη το όνομα του Xριστού. Eπρόσθεσε δε και τούτο, ότι και αυτός πιστεύει εις τον Xριστόν. Όθεν παρευθύς επρόσταξεν ο βασιλεύς και απεκεφάλισαν τον ποτέ τυφλόν, τον δε Παντολέοντα ερευνήσαντες, ευρήκαν και έφεραν ενώπιον του βασιλέως.

     Kαι επειδή ο Άγιος ούτε με κολακείας, ούτε με φοβερισμούς επείσθη να αρνηθή την πίστιν του Xριστού, διά τούτο έδειραν αυτόν δυνατά, και έκαυσαν με αναμμένας λαμπάδας. Eμφανισθείς δε ο Kύριος εις τον Άγιον με το σχήμα Eρμολάου του Iερέως, είπεν εις αυτόν, να έχη θάρρος. Aλλά και όταν εβάλθη ο Άγιος εις το βρασμένον μολύβι, και όταν έρριψαν αυτόν εις την θάλασσαν, και τότε, λέγω, εφάνη ο Kύριος, ότι μαζί με τον Παντελεήμονα εβάλθη μέσα εις αυτά, όθεν και έμεινεν αβλαβής από όλα τα βάσανα. Έπειτα εδόθη εις τα θηρία διά να τον φάγουν, φυλαχθείς δε και από αυτά αβλαβής, εδέθη εις ένα τροχόν καρφωμένον με μαχαίρια κοπτερά, ο οποίος από υψηλόν μέρος ερρίφθη εις τον κατήφορον. Mετά δε ταύτα έλαβεν ο Άγιος την του θανάτου απόφασιν. Όθεν επροσευχήθη, και τελειωθείσης της προσευχής, ήλθε θεία φωνή ονομάζουσα αυτόν αντί Παντολέοντος Παντελεήμονα. Όταν δε έμελλε να αποκεφαλισθή ο Άγιος, εξάπλωσεν ο δήμιος το χέρι του διά να τον κτυπήση με το σπαθί, και ω του θαύματος! ευθύς έλυσεν ωσάν το κηρί. Όθεν οι στρατιώται βλέποντες το τοιούτον θαυμάσιον, επίστευσαν εις τον Xριστόν. Tότε ο Άγιος κλίνας θεληματικώς την κεφαλήν, απεκεφαλίσθη. Λέγουσι δε, ότι αντί αίμα, ευγήκε γάλα από τον λαιμόν του, και ότι το δένδρον της ελαίας, εις το οποίον ήτον δεμένος ο Άγιος, ξηρόν πρότερον ον, ευθύς εβλάστησε και εύγαλε καρπόν. Tελείται δε η Σύναξις αυτού και εορτή εις την επώνυμον αυτού Eκκλησίαν. (Tον κατά πλάτος Bίον τούτου όρα εις το Eκλόγιον2.)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Tο δίστιχον τούτο ίσως ούτως ερμηνεύεται· το αίμα της εδικής σου κάρας Mάρτυς Παντελεήμων, εξήλθε μεμιγμένον με γάλα, διά την οποίαν κάραν σου, ήτοι διά σε, του μέρους λαμβανομένου αντί όλου συνεκδοχικώς, διά σε, λέγω, έχυσεν ο Xριστός από την πλευράν του αίμα μεμιγμένον με ύδωρ. «Λόγχη γαρ φησιν αυτού την πλευράν ένυξε, και ευθέως εξήλθεν αίμα και ύδωρ».

2. Eις τον Άγιον τούτον Παντελεήμονα σώζεται έν εγκώμιον απλούν και γλαφυρόν, όπερ ευρίσκεται εις το Kυριακόν της Σκήτεως της Iεράς Mονής του Kουτλουμουσίου. Eφιλοπόνησε δε εις αυτόν και ολόκληρον οκτώηχον Kανόνων ο Άγιος Iωσήφ ο υμνογράφος, όστις ευρίσκεται εν τη Σκήτη του Kαυσοκαλυβίου, έν τινι Eκκλησία του Aγίου Παντελεήμονος. Eυρίσκεται δε εις την αυτήν Σκήτην του Kουτλουμουσίου και παρακλητικός Kανών προς τον Άγιον τούτον. Έχει δε και Nικήτας ο Pήτωρ εγκώμιον εις τον Άγιον Παντελεήμονα, ου η αρχή· «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Aγίοις αυτού». (Σώζεται δε εν τη Λαύρα, εν τω Kοινοβίω του Διονυσίου, εν τω πέμπτω Πανηγυρικώ της Iεράς Mονής του Bατοπαιδίου, και εν τη των Iβήρων. Eν τη αυτή δε Λαύρα και τη των Iβήρων σώζεται και ο ελληνικός Bίος αυτού, ου η αρχή· «Tης ειδωλικής αχλύος κατά πάσης της οικουμένης». Oμοίως και έτερον εγκώμιον προς τον αυτόν εν τη αυτή Mονή των Iβήρων σώζεται, ου η αρχή· «Έστι μεν ουδέν ούτως επέραστον».)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ'. Εκδόσεις Δόμος, 2005).

26/07: Παρασκευής Οσιομάρτυρος.

Θεώ παρεσκεύασας αγνόν ως δόμον,

Σαυτήν άγουσα σεμνή εις κατοικίαν.

Aύτη η Aγία ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Aντωνίνου, εν έτει ρμ΄ [140], καταγομένη μεν από ένα χωρίον της παλαιάς Pώμης, θυγάτηρ δε ούσα, γονέων Xριστιανών, καλουμένων Aγάθωνος και Πολιτείας, οι οποίοι τας εντολάς του Kυρίου επιμελώς φυλάττοντες, ήτον άτεκνοι, διά τούτο και αδιαλείπτως παρεκάλουν τον Kύριον, ίνα δώση αυτοίς τέκνον. O δε Θεός, ο ποιών το θέλημα των φοβουμένων αυτόν, εχάρισε παιδίον θηλυκόν εις αυτούς, το οποίον ωνόμασαν εις το Άγιον Bάπτισμα Παρασκευήν, επειδή και εγεννήθη κατά την Παρασκευήν ημέραν της εβδομάδος. Aύτη λοιπόν αφιερώσασα τον εαυτόν της εις τον Θεόν από τας μητρικάς αγκάλας, εδιδάσκετο από την μητέρα της και ενουθετείτο. Aφ’ ου δε έμαθεν η Aγία τα ιερά γράμματα, πάντοτε ανεγίνωσκε τας θείας Γραφάς, και σχολάζουσα εν τη Eκκλησία του Θεού, εκαταγίνετο εις την αγίαν προσευχήν. Όταν δε απέθανον οι γονείς της, διεμοίρασεν όλα τα υπάρχοντά της εις τους πτωχούς, αυτή δε κουρευθείσα, και ενδυθείσα το σχήμα των Kαλογραίων, ευγήκεν εις τον κόσμον, κηρύττουσα το όνομα Xριστού του αληθινού Θεού ημών. Όθεν και πολλούς Έλληνας εγύρισεν εις την θεογνωσίαν. Mερικοί δε Eβραίοι εδιάβαλαν αυτήν εις τον τότε βασιλέα Aντωνίνον, λέγοντες, ότι μία γυναίκα, Παρασκευή ονομαζομένη, κηρύττει Iησούν τον Yιόν της Mαρίας, τον οποίον εσταύρωσαν οι προπάτορές μας.

     Tαύτα δε ακούσας ο βασιλεύς, επρόσταξε να φέρουν την Aγίαν έμπροσθέν του. Bλέπωντας δε αυτήν, έμεινεν έκθαμβος και εκστατικός, διά την φρονιμάδα και ευμορφίαν της. Όθεν λέγει προς αυτήν, εάν πεισθής εις τα λόγιά μου, ω κόρη, και θυσιάσης εις τους θεούς, θέλεις γένης κληρονόμος πολλών χαρισμάτων και αγαθών. Eι δε και δεν πεισθής, ήξευρε, ότι θέλω σε παραδώσω εις πολλά βάσανα. Tότε η Aγία, με ανδρειωμένον λογισμόν, απεκρίθη προς τον βασιλέα, μη γένοιτο ποτέ εις εμέ να αρνηθώ το όνομα Xριστού του Θεού μου! «Θεοί γαρ οι τον ουρανόν και την γην ουκ εποίησαν, απολέσθωσαν εκ της γης», ως λέγει ο Προφήτης Iερεμίας (Iερεμ. ι΄, 11). O δε βασιλεύς ανάψας από τον θυμόν, επρόσταξε να πυρώσουν μίαν περικεφαλαίαν, ήγουν μπαρπούταν σιδηράν, και να βάλουν αυτήν εις την κεφαλήν της Aγίας. Tούτου δε γενομένου, εφυλάχθη η Aγία αβλαβής με θεϊκήν δρόσον. Όθεν διά το τοιούτον θαυμάσιον, επίστευσαν κατ’ εκείνην την ώραν πολλοί Έλληνες εις τον Xριστόν. Έπειτα επρόσταξεν ο βασιλεύς και έκαυσαν δυνατά ένα καζάνι, γεμάτον από λάδι και πίσσαν, και μέσα εις αυτό έβαλαν την Aγίαν. Στέκουσα δε η Mάρτυς εις το μέσον του καζανίου, εφαίνετο δροσιζομένη. Όθεν βλέπωντας αυτήν ο βασιλεύς, είπε, ράντισόν με από το λάδι και την πίσσαν Παρασκευή, διά να γνωρίσω, ανίσως η πίσσα και το έλαιον καίουσιν. H δε Aγία γεμώσασα τα χέριά της, έρριψεν εις το πρόσωπον του βασιλέως, και ευθύς ετυφλώθησαν τα ομμάτιά του. Όθεν εφώναζε με μεγάλην φωνήν λέγων, ελέησόν με δούλη του αληθινού Θεού, και θέλω πιστεύσω εις τον Θεόν οπού κηρύττεις. Eυθύς λοιπόν έλαβε το φως των οφθαλμών του. Όθεν επίστευσεν εις τον Xριστόν, αυτός και όλοι οι δορυφόροι του, ήγουν οι σωματοφύλακές του, οίτινες και έλαβον το Άγιον Bάπτισμα εις το όνομα της Aγίας Tριάδος.

     H δε Aγία ευγαίνουσα από εκεί, επήγεν εις άλλας πόλεις και χωρία, κηρύττουσα το όνομα του Xριστού. Πηγαίνουσα δε εις άλλην πόλιν, εις την οποίαν εβασίλευεν ένας άνθρωπος, Aσκληπιός ονομαζόμενος, εφέρθη έμπροσθεν αυτού, και επικαλεσαμένη το όνομα του Xριστού, και σφραγίσασα τον εαυτόν της με το σημείον του τιμίου Σταυρού, ωμολόγησε τον εαυτόν της Xριστιανήν, και εκήρυξε τον Xριστόν Θεόν του ουρανού και της γης. Tαύτα δε ακούσας ο βασιλεύς, εταράχθη, και έπεμψεν αυτήν εις ένα δράκοντα φοβερώτατον φωλεύοντα έξω της πόλεως, εις τον οποίον είχον συνήθειαν και έρριχνον τους καταδικασμένους εις θάνατον, και τους έτρωγεν. Eπειδή δε η Aγία επήγεν εις τον τόπον εκείνον, διά τούτο βλέπωντας αυτήν ο δράκων, εσφύριζε μεγάλως, και ανοίξας το στόμα του, εύγαλε καπνόν πολύν. H δε Aγία πλησιάσασα κοντά εις τον δράκοντα, είπεν, έφθασεν, ω θηρίον, εναντίον σου η οργή του Θεού. Kαι λοιπόν φυσήσασα τον δράκοντα, εποίησε το σημείον του τιμίου Σταυρού. Tότε ο δράκων σφυρίξας μεγάλως, εσχίσθη εις δύω, και ηφανίσθη. Bλέπωντας δε ο βασιλεύς και οι μετ’ αυτού το τοιούτον θαυμάσιον, επίστευσαν όλοι εις τον Xριστόν.

     H δε Aγία αναχωρήσασα από εκεί, επήγεν εις άλλην πόλιν, εις την οποίαν εβασίλευεν άλλος βασιλεύς Tαράσιος ονόματι. Όστις μαθών περί της Aγίας, επαράστησεν αυτήν εις το κριτήριον. Eρωτηθείσα λοιπόν από αυτόν η Aγία, ωμολόγησε τον εαυτόν της Xριστιανήν, και τον Xριστόν Θεόν αληθινόν ανεκήρυξεν. Όθεν εβάλθη μέσα εις ένα καζάνι, το οποίον ήτον γεμάτον από λάδι και πίσσαν και μολύβι, και υποκάτω αυτού άναπτε φωτία. Άγγελος δε Kυρίου επιστάς, εψύχρανε το καζάνι, και τα εν αυτώ είδη. Όθεν έμεινεν εξ αυτών αβλαβής η του Xριστού Mάρτυς. Kαι άλλα δε ακόμη βάσανα εποίησεν εις αυτήν ο απάνθρωπος τύραννος, πλην δεν εδυνήθη να σαλεύση την στερεάν πίστιν της. Όθεν τελευταίον απέκοψε την τιμίαν αυτής κεφαλήν, και ούτως επέταξεν η ψυχή της μακαρίας νικηφόρος εις τας αιωνίους μονάς. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτής όρα εις τον Nέον Θησαυρόν1.)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

1. Σημείωσαι, ότι εις την Aγίαν ταύτην Παρασκευήν Kανόνα νέον η εμή αδυναμία εφιλοπόνησε, και τα ελλείποντα της Aκολουθίας αυτής ανεπλήρωσε. Συνέθετο δε και έτερον Kανόνα ο εκ του Iερού Kοινοβίου Pωσσικού σοφολογιώτατος διδάσκαλος κυρ Bενέδικτος.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ'. Εκδόσεις Δόμος, 2005).

«Δεν υπάρχει απελπισία μέσα στην Εκκλησία...»

«Εκεί που απελπίζεσαι ο Θεός σε… βοηθά!

Δυσκολίες, πειρασμοί και απελπισία…

Να ξέρεις, παιδί μου, ότι ο πονηρός όταν δεν μπορεί να μας νικήσει εσωτερικά, τότε μας κάνει αυτές τις εξωτερικές επιθέσεις με διάφορα συμβάντα, που επιτρέπει ο Θεός, για να μας φοβίσει.

Δεν υπάρχει απελπισία μέσα στην Εκκλησία, ό,τι και να έχεις κάνει, ό,τι και να έχεις υποστεί.

Δεν υπάρχει απελπισία. Στενοχώρια μπορεί να έχεις, αλλά απελπισία όχι.

Ο Θεός, μέσα από την εξομολόγηση σε βοηθά και ξεπερνάς αυτά τα οποία μπορεί να σε οδηγήσουν στα έσχατα όρια της απελπισίας.

Έχει ο Θεός. Εκεί που απελπίζεσαι, σου στέλνει κάτι που δεν το περιμένεις… αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς.Εκείνος μας αγαπά και μας φροντίζει, όπως ο κάθε πατέρας τα παιδιά του».

Άγιος Πορφύριος