Ξημέρωσε ήλιο, διαβατάρικα σύννεφα, διάφανες μισοτελειωμένες λύπες, ολόκληρες κεκραμένες χαρές, ανέμελα ντυμένα ελπίδα παιδιά, όνειρα απλήρωτα και άλλα πεπληρωμένα, άνθρώπους ιπτάμενους σε έβδομο ουρανό, ανθρώπους σκυμένους σε ανάγκη ταπεινωτική.
Ξημέρωσε όπως κάθε μέρα μια προσευχή.
Κάνε, Κύριε, της ζωής να διέλθω αεράκι ήσυχο ανάμεσα στους ανθρώπους και σήμερα εγώ. Να χαϊδέψω πονέμενες ψυχές, τσακισμένα ν᾽ αλαφρώσω απ᾽τη βέβηλη μοναξιά κορμιά.
Δώσε, Κύριε, νάχω δύναμη ικανή να μην δω τον κόσμο εταστικά. Πταίσματα και ασχήμιες του κόσμου να σκεπάσω με θωπευτική ματιά, να συγχωρήσω με "λερωμένους" και "καθαρούς". Κάνε Κύριε κανένα να μη διακρίνω, από κανένα να μη διακριθώ. Σκυμένος στό τάμα της ζωής, κάνε Κύριε, τη μέρα να πορευτώ φέροντας αγόγγυστα αλλότρια βάρη, κερνώντας, κι ας μην την κατέχω πολλή, απλόχερα χαρά.
Κάνε, Κύριε της ειρήνης, αεράκι ήμερο την σήμερον ημέρα να διαβώ, κι αν είναι, ας νυχτώσω με φοβερές στα στήθια μου αναβλύζουσες στάλες ελπίδας πληγές...
Γιώργος Κόρδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου