Τρίτη 30 Απριλίου 2024

Το ακάνθινο στεφάνι του Πάθους του...

Το γαμήλιο στεφάνι του Χριστού είναι πράγματι το ακάνθινο στεφάνι του Πάθους του.

[…]

Ο ορίζοντας των τριών πρώτων ημερών της Μεγάλης Εβδομάδος είναι η αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, εξού και η ανάγνωση της εν λόγω ευαγγελικής περικοπής. Είναι η Βασιλεία ακριβώς που δίνει νόημα στο Πάθος του Χριστού. Ο σταυρικός θάνατός του θα συμβεί στον ορίζοντα της διαβεβαίωσής του ότι θα ξανάρθει εν δόξη.

[…]

Η προσδοκία αυτής της Παρουσίας απαιτεί αγρύπνια και διαρκεί ετοιμότητα. Τα τροπάρια και των τριών ακολουθιών του Νυμφίου καλούν σε προσοχή και εγρήγορση. Η ανάγκη αυτής της ετοιμότητας πηγάζει από το γεγονός ότι είναι αβέβαιη και άγνωστη η ώρα της Παρουσίας, έρχεται ξαφνικά σαν τον κλέφτη τη νύχτα.

Αξίζει να σημειωθεί, από την άλλη, ότι η ώρα της ετοιμότητας δεν μπορεί παρά να είναι η νύχτα. Όταν όλοι κοιμούνται εσύ πρέπει να αγρυπνάς.

"Ανθοδέσμη για τη Μεγάλη Εβδομάδα".

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Εκδόσεις Άρτος ζωής, 2021.

Δευτέρα 29 Απριλίου 2024

Αρχή πορείας...

Αρχή πορείας προς το εκούσιο μαρτύριο...

Κατά πρόταση του Θεού ο οποίος: Αγάπη εστί. Και η αγάπη πάντα, πάντα, ενέχει πάθος και μαρτύριο γιατί είναι
απ' τους πρωτόπλαστους, πληγωμένη, παρεξηγημένη, και προδομένη.
Δεν είναι εύκολο ν' αγαπάς, και μάλιστα έναν τέλειο Ιησού. Αυτή η λειψή, αδύναμη δυνατότητα είναι που φέρνει σα γύρη τη μελαγχολία τούτες τις εαρινές μέρες...
Οι πένθιμες καμπάνες θρηνούν πόσο μακριά βρεθήκαμε από τον φυσικό μας προορισμό και πόθο.
 
Μάρω Βαμβουνάκη
 

Κυριακή 28 Απριλίου 2024

Περπατά με το Νυμφίο της...

Το να γιορτάζει κανείς τη Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι υποχρέωση, αλλά είναι μια ευκαιρία.

Είναι μια ευκαιρία να περπατήσει με την εκκλησία, μέσα στο χρόνο και τον κόσμο, όπως αυτή περπατά με το Νυμφίο της, μέσα από την πιο σημαντική εβδομάδα στην ιστορία του κόσμου.

Είναι μια ευκαιρία να επικεντρωθεί το μυαλό, και να επιδιώξει να εντείνει τα συναισθήματα Αγάπης, το πιο σημαντικό και διαχρονικό της πραγματικότητας.

Κυριακή 21 Απριλίου 2024

«ΚΑΤΑΣΤΙΚΤΟΣ ΤΟΙΣ ΜΩΛΩΨΙ ΚΑΙ ΠΑΝΣΘΕΝΟΥΡΓΟΣ»

Ομιλία εκφωνηθείσα υπό του Αιδεσιμ. Πρωτοπ. π. Λάμπρου Τσιάρα, κατά τον αποψινό Αρχιερατικό Κατανυκτικό Εσπερινό της Πέμπτης Κυριακής των Νηστειών, στο Ι. Ν. Αγ. Παϊσίου πόλεως Ιωαννίνων.

Σεβασμιώτατε·
Σᾶς εὐχαριστῶ γιά τήν τιμή, νά ἀπευθύνω λόγον οἰκοδομῆς καί παρακλήσεως στά μέλη τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, καί ζητῶ τίς ἀρχιερατικές Σας εὐχές καί εὐλογίες.
Σεβαστοί πατέρες, εὐσεβεῖς ἀδελφοί.


Ὁ τίτλος τῆς ὁμιλίας μας εἶναι ἀπό ἕνα τροπάριο τοῦ κανόνα «Κύματι θαλάσσης», πού ψάλλουμε τό βράδυ τῆς Μ. Παρασκευῆς. Τό τροπάριο, σέ γλῶσσα ἁπλῆ, λέγει: Ὁ ᾍδης, Υἱέ καί Λόγε τοῦ Θεοῦ, καθώς σέ συνάντησε, τρόμαξε καί πικράθηκε, βλέποντας ἐμπρός του ἄνθρωπο θνητό, μά θεωμένο· πληγές γεμᾶτο στό πρόσωπό του καί στό Σῶμα του, μά καί πανίσχυρο καί παντοδύναμο.
Στά λόγια τοῦ ὑμνωδοῦ φαίνεται μιά ἀντίφαση. Μιλάει γιά ἀδυναμία καί, ταυτοχρόνως, γιά παντοδυναμία τοῦ Λόγου. Δέν πρόκειται γιά ἀντίφαση· εἶναι τό μυστήριο τοῦ Ἐσταυρωμένου Θεοῦ, τό ὁποῖο, ἄν γιά τούς Ἰουδαίους εἶναι σκάνδαλο καί γιά τούς Ἕλληνες (=ἐθνικούς) μωρία, γιά μᾶς τούς πιστούς εἶναι «Θεοῦ δύναμις καί Θεοῦ σοφία» (Α’ Κορ.1,23-24). Γιά τούς πιστούς δηλ. ὁ σαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι «παθητός» κατά τό ἀνθρώπινο, ἀλλ’ «ἀπαθής τῇ θεότητι». Εἶναι ὁ ἑκουσίως «πάσχων Δοῦλος», κατά τήν ρήση τοῦ Ἡσαΐα, καί, ταυτοχρόνως, ὁ αὐτεξουσίως ἀνιστάμενος Κύριος καί Θεός μας. Τό «Δοῦλος» δέν εἶναι ἀπαξιωτική λέξη γιά τόν σαρκωθέντα Υἱό. Εἶναι μιά τρυφερή καί τιμητική προσφώνηση τοῦ Πατέρα πρός τόν Υἱό, ὅμοια μʼ ἐκείνη πού ἀναφέρουν οἱ Εὐαγγελιστές: «Οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα» (Μτθ. 3,17). Ἄλλωστε, ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος μᾶς εἶπε, ὅτι στόν κόσμο δέν ἦρθε νά διακονηθεῖ, ἀλλά νά διακονήσει (Ματ. 20,28)· ἦρθε νά γίνει δοῦλος καί «ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θάνατου, θανάτου δέ σταυροῦ…» (Φιλ.2,8), «ἵνα (ἡμεῖς) τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» (Γαλ. 4,5).
*
Τό Εὐαγγέλιο τῆς Εʼ Κυρ. τῶν Νηστειῶν, περί παθητοῦ καί ἀνιστάμενου Μεσσία.

Στό Εὐαγγέλιο τῆς Ε’ Κυρ. τῶν Νηστειῶν ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος μᾶς λέγει, ὅτι ὁ Ἰησοῦς, ἐρχόμενος εἰς Ἱεροσόλυμα, πῆρε ξέχωρα τούς μαθητές του καί «ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τά μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, ὅτι ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καί γραμματεῦσι, καί κατακρινοῦσιν αὐτόν θανάτῳ καί παραδώσουσιν αὐτόν τοῖς ἔθνεσι, καί ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καί μαστιγώσουσιν αὐτόν καί ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καί ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καί τῇ τρίτη ἡμέρᾳ ἀναστήσεται», (Μάρκ.10,32-34). Τούς εἶπε δηλ. ὅλα ὅσα οἱ θεῖες Γραφές προέβλεπαν γι’ αὐτόν.
Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἰησοῦ εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν ἰδέα περί παθητοῦ καί ἀνιστάμενου Μεσσία, καί περίμεναν τόν ἐρχομό ἑνός δυναμικοῦ βασιλέως - ἐλευθερωτοῦ, πού θʼ ἀποκαθιστοῦσε τό ἔθνος τους στήν παλιά δαβιδική δύναμη καί δόξα. Τίς ἀντιλήψεις αὐτές, ὅπως εἶναι φυσικό, συμμερίζονταν καί οἱ μαθητές τοῦ Ἰησοῦ. Γιʼ αὐτό λοιπόν ὁ Διδάσκαλος τούς μιλάει καθαρά γιά ὅσα τόν περίμεναν στήν ἁγία πόλη, τά ὁποῖα ὁ ἴδιος, ὄχι μόνο δέν ἀγνοοῦσε, ἀλλά καί ἐρχότανε πρός αὐτά ἐλευθέρως καί ἑκουσίως. Ἤθελε δηλ. νά προετοιμάσει τούς μαθητές του γιά ὅσα δραματικά ἐπρόκειτο νά ἰδοῦν καί νά ζήσουν τοῦτο τό πάσχα στά Ἱεροσόλυμα. «Σᾶς τά λέω ἀπό τώρα», τούς εἶπε, «γιά νά πιστέψετε, ὅταν θά συμβοῦν, ὅτι ἐγώ εἶμαι ἐκεῖνος γιά τόν ὁποῖον οἱ Γραφές προβλέπουν ὅτι θά πάθει καί θʼ ἀναστηθεῖ».
Εἶνʼ ἀλήθεια, ὅτι οἱ μαθητές, μπροστά σέ ὅσα εἶδαν κι ἔζησαν κατά τίς φρικτές ἐκεῖνες ὧρες καί ἡμέρες, δείλιασαν καί λιποψύχησαν. Τόσο, πού κι αὐτός ὁ Κύριος καί Διδάσκαλός τους, μετά τήν Ἀνάσταση τούς παραπονέθηκε καί τούς «ὠνείδισε διά τήν ἀπιστίαν αὐτῶν καί σκληροκαρδίαν, ὅτι τοῖς θεασαμένοις αὐτόν ἐγηγερμένον οὐκ ἐπίστευσαν» (Μαρκ.16,14). Ἀκόμα κι ὅταν φανερώθηκε μπροστά τους ὁλοζώντανος, αὐτοί «ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν»· τόν πέρασαν γιά φάντασμα, κι ἀναγκάσθηκε νά τούς καλέσει νά ἰδοῦν καί νά ψηλαφίσουν τάς χεῖρας, τούς πόδας καί τήν πλευράν αὐτοῦ. Βεβαίως δέν κατακρίνουμε ἐδῶ τούς ἁγ. Ἀποστόλους, ἀφοῦ, ἀκόμα, δέν τούς εἶχε χαρισθεῖ ἡ «δόξα» τοῦ ἀνεσπέρου φωτός τῆς Ἀναστάσεως οὔτε ἡ «ὑετίζουσα φλόξ» τῆς Πεντηκοστῆς.
Ἡ ἀναφορά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στίς προρρήσεις τῶν Προφητῶν γιά τά πάθη, τόν θάνατο καί τήν ἀνάστασή του, μᾶς ἐπιτρέπει νά σταθοῦμε γιά λίγο στή μεγάλη καί σπουδαία
*
προφητεία τοῦ Ἡσαΐα περί τοῦ πάσχοντος καί ἀνιστάμενου Μεσσία (κεφ. 52,13-53,12),
ἡ ὁποία συνάδει μέ τόν τίτλο τῆς ὁμιλίας μας καί, φυσικά, μέ τό περιεχόμενο τῶν μεγάλων ἡμερῶν πού πλησιάζουν. Μεγάλη, ἡ προφητεία, ὄχι τόσο γιά τήν ἔκταση, ὅσο γιά τό περιεχόμενό της καί γιά τόν ἐξόχως ζωντανό τρόπο, μέ τόν ὁποῖον εἶναι διατυπωμένη. Γιά τήν παραστατικότητα τῶν εἰκόνων του καί τήν ζωηρότητα τῶν λόγων του ὁ Ἡσαΐας ὀρθῶς χαρακτηρίσθηκε ὡς ὁ πέμπτος εὐαγγελιστής, κι ἄς ἔγραψε τόν 8ο αἰ.π.Χ.
Ὁ Ἡσαΐας, λοιπόν, ἀναφέρεται σʼ ἕνα πρόσωπο πολύ ἀγαπητό καί οἰκεῖο στόν Θεό. Ἕνα πρόσωπο, τό ὁποῖο ὁ Θεός καλεῖ τιμητικά Δοῦλο του. Ὁ Δοῦλος λοιπόν αὐτός, πού… μόνο τό ὄνομά του δέν μᾶς λέει ὁ προφήτης, (Ἰησοῦς Χριστός, δηλαδή) θά ἐμφανισθεῖ στόν κόσμο μέ ἀποστολή νά συνάξει τόν λαό τοῦ Θεοῦ, νά συνάψει μαζί του νέα Διαθήκη καί νά εἶναι φῶς ἐθνῶν καί σωτηρία ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς.
˗(Μιλάει ὁ Θεός): «Ἰδού ὁ παῖς μου», τοὐτέστιν ὁ Μεσσίας, θά ἐννοήσει πολύ καλά τήν ἀποστολή του, καί θά ἐπιτύχει πλήρως τό ἔργο του. Ἔτσι θά ὑψωθεῖ καί θά δοξασθεῖ καί θά μετεωρισθεῖ ὡς τά ἐπουράνια ἡ δόξα του. (Τά τρία αὐτά ρήματα: ὑψωθεῖ, δοξασθεῖ καί μετεωρισθεῖ σημαίνουν τήν ἔνδοξη ἀνάσταση καί τήν ἀνάληψη τοῦ Κυρίου στούς οὐρανούς). Ἀλλά, λέγει ὁ Θεός Πατήρ, θα ὑποφέρει πολλά. Γιά τά ἀπροσδόκητα παθήματά του θά ἐκπλαγοῦν πολλοί, διότι τό πρόσωπό του θά χάσει ἐντελῶς τή δόξα του ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων. Κατά παρόμοιον τρόπο, ἀργότερα, πολλά ἔθνη θά ἐκδηλώσουν τόν θαυμασμό τους· ἀκόμα κι αὐτοί οἱ βασιλεῖς, λόγῳ τῆς ἐκπλήξεως πού θά προξενήσει σέ αὐτούς τό μεγαλεῖο τοῦ ἀναστημένου Μεσσία, θά κλείσουν τό στόμα σιωπῶντες.
Κύριε, (ρωτάει ὁ Προφήτης), ποιός πίστεψε στό κήρυγμά μας; Καί ἡ δύναμη τοῦ Κυρίου (τοῦ Μεσσία) σέ ποιόν ἔγινε αἰσθητή; Ἐμεῖς (ἐνν. οἱ Προφῆτες) τόν ἀναγγείλαμε ὡς παιδίον, κι ἔτσι ἐμφανίσθηκε: ὡς μικρό παιδί· ὡς ρίζα σέ ἄνυδρο τόπο· δηλ. κηρύξαμε τό ταπεινόν τῆς ἐμφανίσεώς του, ἐνῶ οἱ Ἰουδαῖοι ἀνέμεναν Μεσσία μέ κοσμική δύναμη. Με ὅσα ὑπέστη, χάθηκε ἡ μορφή του καί ἡ δόξα του. Ναί· τόν εἴδαμε, λέει ὁ προφήτης, καί δέν εἶχε μορφή οὔτε κάλλος· παραμορφώθηκε ἐντελῶς! ἔγινε ὁ… ἀσχημότερος τῶν ἀνθρώπων ἀπό τά ἀνηλεῆ μαστιγώματα καί τούς κολαφισμούς· ἔδειχνε σάν νά πῆρε ἀπάνω του τήν ἀσχήμια ὅλων τῶν ἀνθρώπων· τόσο πολύ ἀτιμάσθηκε… Παρά ταῦτα, ὁ «παῖς Κυρίου» γνωρίζει νά σηκώνει τίς ταλαιπωρίες, γιατί ξέρει καλά τήν ἀποστολή του: πάσχει καί ὑποφέρει διά «τάς ἁμαρτίας ἡμῶν καί περί ἡμῶν ὀδυνᾶται». Ὡστόσο, ἐμεῖς νομίσαμε ὅτι βρίσκεται σέ αὐτή τήν ὀδυνηρή πληγή καί κάκωση, τιμωρούμενος ἀπό τόν Θεό. Αὐτός ὅμως τραυματίσθηκε γιά τίς ἁμαρτίες ὅλων ἡμῶν, καί κακοποιήθηκε τόσο βάναυσα γιά τίς δικές μας ἀνομίες. Ἡ φρικτή δοκιμασία του εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν δική μας εἰρήνη. «Τῷ μώλῳπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν». Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πλανηθήκαμε ὡς πρόβατα, ἀλλʼ ὁ Κύριος καί Θεός «παρέδωκε» τόν Μεσσία γιά τίς ἁμαρτίες μας. Αὐτός δέ, παρ’ ὅλη τήν κακουχία του, δεν ἀνοίγει τό στόμα του νά διαμαρτυρηθεῖ· ὁδηγήθηκε «ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν», ἄκακος καί πρᾶος…
Ἡ προφητεία τελειώνει μέ τήν πλήρη δικαίωση καί ἀποκατάσταση τοῦ παιδός Κυρίου, ὁ ὁποῖος θά κατανικήσει καί θά λάφυραγωγήσει τούς ἐχθρούς του, τοὐτέστι θά ἐλευθερώσει ὅλους πού θέλουν νά σωθοῦν, καί θά συγκροτήσει νέα γενεά, ἀτελεύτητη, τήν Ἐκκλησία.
*
Ὑμνοῦμεν, προσκυνοῦμεν και δοξάζομεν.

Ἀγαπητοί ἀδελφοί·
Ὁ πάσχων δοῦλος καί ὁ ἀναστάς Κύριος καί Βασιλεύς τῆς δόξης εἶναι ἕνα καί τό αὐτό πρόσωπο: ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Τήν μοναδική σημασία τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ μποροῦμε νά τήν ἐννοήσουμε μόνο ὑπό τό φῶς τῆς ἀναστάσεως. Ἡ Ἐκκλησία μας καί τά δύο αὐτά, Σταυρό καί Ἀνάσταση, τά ὁμολογεῖ καί τά προσκυνᾶ ἀχώριστα. Σέ αὐτή τήν τιμή καί τήν προσκύνηση, τίς μέρες ἐτοῦτες τίς μεγάλες καί τίς ὧρες πού ἔρχονται, μαζί μέ τήν ἐκκλησιαστική ποίηση καί ὑμνολογία, μᾶς βοηθεῖ ἐξαιρετικά καί ἡ τέχνη τῆς ὀρθόδοξης εἰκονογραφίας. Στήν καθʼ ἡμᾶς Ἀνατολή δέν ἔχει θέση ὁ Δυτικός ρεαλισμός καί ἡ ἐπιμονή στήν ἀνατομική φυσιολογία καί ἀκρίβεια. Ὁ νεκρός Ἰησοῦς στήν ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς σταυρώσεως δέν «κρεμᾶται» ὡς ἄψυχο ἀνθρώπινο κορμί, μέ ἐμφανῆ τά σημεῖα τῆς γνωστῆς νεκρικῆς ἀκαμψίας. Τό σῶμα τοῦ Ἐσταυρωμένου καί ἡ κεφαλή δέν πέφτουν πρός τά ἐμπρός. Ὁ Ἐσταυρωμένος Κύριος καί Βασιλεύς τῆς δόξης βεβαίως «ἀφῆκε τό πνεῦμα» του ἐπί τοῦ Σταυροῦ, ἀλλά «διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος»· εἶναι νεκρός, ἀλλά… «ζωαρχικότατος». Τό δείχνει τό ὄρθιο Σῶμα του, τό ἱλαρό καί ἥρεμο πρόσωπό του, οἱ ἁπλωμένες παλάμες του ˗ ἕτοιμες νά ἑνώσουν «τά τό πρίν διεστῶτα»˗. Ναί· ὁ Κύριός μας στόν Σταυρό εἶναι «κατάστικτος τοῖς μώλωψι», ἀλλά «καί πανσθενουργός»! Γι’ αὐτό οἱ Ὀρθόδοξοι δέν θαυμάζουμε τήν εἰκόνα τῆς Σταυρώσεως ὡς καλλιτεχνική ἀξία καί ἐπιτυχία, ἀλλά τήν προσκυνοῦμε καί τήν δοξάζουμε ψάλλοντας: «τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καί τήν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν».

Καλή Μεγ. Ἑβδομάδα καί καλή Ἀνάσταση.

Δευτέρα 15 Απριλίου 2024

Ο αμνός του Θεού...

Κύριε, Ιησού Χριστέ, ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, ο τη σή αναβάσει επί τον Γολγοθάν εξαγοράσας ημάς εκ της κατάρας του Νόμου και αποκαταστήσας την πεπτωκυίαν εικόνα σου, ο εκτείνας επί του Σταυρού τάς αχράντους χείράς Σου, ίνα τα εσκορπισμένα τέκνα του Θεού επισυναγάγης εις έν, και καλέσας τη επιφοιτήσει του Παναγίου Πνεύματος εις ενότητα πάντας, Σύ, ο Ών, του Πατρός το απαύγασμα, προ της εξόδου Σου επί την μεγάλην ταύτην και κοσμοσωτήριον ιερουργίαν εδεήθης του Πατρός Σου, ίνα πάντες έν ώμεν, καθώς Σύ εί μετά του Πατρός και του Πνεύματος του Αγίου».

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Η χριστιανική ασκητική του σώματος...

Η χριστιανική ασκητική του σώματος πρέπει να στοχεύει στην ευσέβεια και να έχει πνευματικούς στόχους. Στη διάρκεια της νηστείας και με τη βοήθειά της πολεμούμε και ενάντια στον θυμό, τη φιλαργυρία, την πλεονεξία, τον φθόνο, την καταλαλιά, την κατάκριση. Οι Πατέρες τονίζουν πολύ συχνά, ότι νηστεύοντας την τροφή δεν πρέπει να παραβλέπουμε τον κατ΄ εξοχήν πνευματικό αγώνα.

Ο σκοπός της άσκησης του σώματος με τη νηστεία, που είναι να διευκολύνει την πνευματική ζωή, δεν πρέπει να χάνεται ποτέ. Γιατί τότε είναι εντελώς άχρηστη και δεν διαφέρει σε τίποτε από τη δίαιτα σε ένα διατροφολογικό κέντρο ή την άσκηση του σώματος σε γυμναστήριο. και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος είναι καθαρά ατομιστικός και αφορά την ενίσχυση του εγώ και της εικόνας μας. Η νηστεία , ως πνευματική άσκηση πρέπει να έχει ως μοναδικό στόχο τη μεταστροφή και την αλλαγή στη στάση ζωής, που επιτρέπει στον άνθρωπο να δώσει και πάλι την πρώτη θέση στην επιθυμία του Θεού και στην προσοχή του Θεού. Του δίνει τη δυνατότητα να αναγνωρίσει ότι ο Θεός αποτελεί γι΄αυτόν το μόνο απόλυτο, τον μοναδικό αληθινό σκοπό της ύπαρξής του...

π. Αλέξανδρος και Αγγελική Καριώτογλου: Του Λόγου το Αληθές, εκδ. Γρηγόρης, σ.236-237.

Κυριακή 7 Απριλίου 2024

Ένας δίσκος με κεριά και λίγα πέταλα ανθέων...

Ένας δίσκος με κεριά και λίγα πέταλα ανθέων πάνω σε ένα απλό δισκέλι. Χρησιμοποιείται ένας μικρός Σταυρός αγιασμού. Τα πάντα λιτά, χρηστικά, σεβάσμια. Ο, τι προβλέπει το Τυπικό. Τίποτα δεν γίνεται για εντυπωσιασμό. Τίποτα δεν σχετίζεται με την υπερβολή. Ούτε πολυτελή βαρυφορτωμένα τραπέζια, ούτε βαρυφορτωμένοι σταυροί. Ούτε επιπλέον άνθη ούτε εξαπτέρυγα ούτε λαμπάδες, κορδέλες κλπ. Κάθε αντικείμενο είναι εκεί για να εξυπηρετεί τον σκοπό του και δεν χρειάζεται βοηθήματα και υποστηρίγματα. Σκοπός η προσκύνηση του Σταυρού. Επικεντρώνουν τα πάντα στον Σταυρό. Το μάτι δεν χάνεται στις εντυπώσεις των ντεκόρ. Μένει στον Σταυρό. Απλά και ταπεινά γι' αυτό και αρχοντικά. Εμένα με ελέγχει αυτή η αρχοντιά. Έχει κάτι το σταυρώσιμο, το καλογερικό, το βασιλικό, το γνήσιο. Σταυροπροσκύνηση στο Πατριαρχείο.Μακάρι να ήταν πρότυπο για όλους. Φοβάμαι αν το υιοθετούσαμε θα μας λοιδορούσαν για ένδεια. Ακριβώς γι' αυτό το οποίο θα έπρεπε να επαινούμεθα.Την φιλοκαλία την πατροπαράδοτη την μετ' ευτελείας.

π. Παντελεήμων Κρούσκος

Σάββατο 6 Απριλίου 2024

Ο λόγος του Σταυρού

Τέτοιος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ. Ὡς τέτοιος δέ, ὄχι μόνο στούς προφῆτες πρίν συντελεσθῆ τό μυστήριο τῆς Σταύρωσης, ἀλλά καί τώρα μετά τήν τέλεσή του, εἶναι μυστήριο μέγα καί πραγματικά θεῖο. Πῶς; Διότι αὐτός πού ἐξευτελίζει τόν ἑαυτόν του καί τόν ταπεινώνει σέ ὅλα, καί αὐτός πού ἀποφεύγει τίς σωματικές ἡδονές μέ πόνο καί ὀδύνη, καί αὐτός πού δίδει τά ὑπάρχοντα καί πτωχαίνει τόν ἑαυτόν του, φαινομενικῶς μέν παρουσιάζεται νά προξενῆ ἀτίμωσι στόν ἑαυτό του. Ἀλλά διά τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ αὐτή ἡ πτωχεία καί ἡ ὀδύνη καί ἡ ἀτιμία γεννᾶ δόξα αἰώνια καί ἡδονή ἀνέκφραστη καί πλοῦτο ἀνεξάντλητο, τόσο στόν παρόντα ὅσο καί στόν μέλλοντα ἐκεῖνον κόσμο. Ἐκείνους δέ πού δέν πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν καί δέν ἐπιδεικνύουν δι᾽ ἔργων τήν πίστι ὁ Παῦλος τούς τοποθετεῖ δίπλα στούς χαμένους καί μάλιστα σ᾽ αὐτούς τούς εἰδωλολάτρες. Διότι λέγει: «Κηρύσσομε Χριστόν ἐσταυρωμένο, πού εἶναι στούς Ἰουδαίους, λόγῳ τῆς ἀπιστίας των στό σωτηριῶδες πάθος, σκάνδαλο. Στούς Ἕλληνες δέ εἶναι μωρία, διότι, λόγῳ τῆς ἀπιστίας τους πρός τίς θεῖες ἐπαγγελίες, δέν προτιμοῦν τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό τά πρόσκαιρα. Σ᾽ ἐμᾶς δέ τούς καλεσμένους ἀπό τό Θεό, εἶναι θεία δύναμις καί Θεοῦ σοφία» (Α’ Κορ. 1, 23).

Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς

Χριστιανός καί Σταυρός

Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ.

Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο στόν χριστιανό νά ἀναζητᾶ τίς εὐκολίες καί τήν ἀνάπαυση.

Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στό σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τήν ἄνεση καί ζῆς μέ πολυτέλεια;

Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος.

Σταύρωνε τόν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δέν σέ σταυρώνει κανείς.

Καί σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου.

Σταυρώνεις τό «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νά ἱκανοποιήσεις τίς κακές ἐπιθυμίες σου.

Κρεμᾶς τόν ἑαυτό σου στό σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τόν Θεό νά κατευθύνει τή ζωή σου χωρίς τίς δικές σου λογικές παρεμβάσεις.

Πεθαίνεις σάν τόν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στό θέλημά του χωρίς τά ἀτέλειωτα «γιατί».

Ὁ Κύριος ζήτησε καί ζητᾶ νά τόν ἀκολουθήσουν ὅσοι εἶναι ἀποφασισμένοι νά σηκώσουν τό σταυρό τους, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νά πεθάνουν, νά ἀρνηθοῦν τίς ἀπολαύσεις καί τήν τρυφή.

Ὅποιος ἀγαπᾶ τήν ἀσφάλεια καί τίς ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐχθρός τοῦ σταυροῦ,  τοῦ σταυροῦ πού ὁ χριστιανός ἀγαπᾶ καί σηκώνει μέ ὑπομονή γιά χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου του Κυρίου!…

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Πρός Φιλιππησίους 13· ΕΠΕ 22, 8-10.