Κι αυτός ο Θεός που είναι «αγάπη δίχως όρια», δεν είναι ένας μακρινός Θεός μέσα σε μια κυρίαρχη αιωνιότητα. Είναι ένας Θεός που διακινδυνεύει, που σαρκώνεται, είναι τελικά ένας Θεός σταυρωμένος. Όχι ο δημιουργός του κακού, αλλά ο πληγωμένος από το κακό, ο σταυρωμένος από το κακό. Ναι, αδιάκοπα σταυρωμένος εξαιτίας της φρίκης του κόσμου, αλλά αδιάκοπα ανιστάμενος, ανοίγοντάς μας απροσδόκητες οδούς ανάστασης.
Μην επιβάλλοντας τίποτα- τι θα ήταν μια αγάπη που επιβάλλει, που επιβάλλεται; - αλλά ενεργώντας σαν ένα κύμα φωτός και ειρήνης, σαν μια Ζωή όπου ο θάνατος αλλάζει νόημα και καταλύεται, από τη στιγμή που η καρδιά του ανθρώπου ανοίγεται ελεύθερα σ' αυτόν. Ένας Θεός σαρκωμένος, σταυρωμένος, αναστημένος και που το Πνεύμα του ανοίγει ένα άπειρο διάστημα στην απελευθερωμένη ελευθερία μας, που είναι πια υπεύθυνη και δημιουργική.
Ένας θεός επίσης που βαθαίνει και πλαταίνει ως την αιωνιότητα τις γήινες χαρές μας, ακόμα και τις πιο απλές: αλλάζοντας στην Κανά- γινόταν γάμος- το νερό της καθημερινότητας σε κρασί της μανικής αγάπης, βάζοντας τα πλήθη να καθίσουν πάνω στο «νωπό χορτάρι», τόσο σπάνιο στην Παλαιστίνη, πριν τους μοιράσει μια τροφή που μοιάζει αστείρευτη, ανάβοντας στην όχθη της λίμνης ανθρακιά για να ψηθεί το ψάρι και να το προσφέρει στους φίλους του.
Ένας Θεός απείρως εγγύς, που μας είναι πιο εσώτερος από εμάς τους ίδιους, ώστε, όσο βαθιά και αν είναι η απελπισία μας, είναι παρών, ακόμα βαθύτερα, ανάμεσά σ' εμάς και στο τίποτα. Ένας Θεός που δεν δημιουργεί την κόλαση- αυτήν κατορθώνουμε να την φτιάχνουμε μόνοι μας!- αλλά δεν παύει να κατεβαίνει στον Άδη για να μας ελευθερώσει.
------------------------------▪︎-------------------
▪︎Ολιβιέ Κλεμάν: Ταιζέ, Εκδόσεις Μαΐστρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου