Αυτό κάνει η Εκκλησία. Ανασταίνει τα πρόσωπα, τα ξεχωριστά πρόσωπα, τα μοναδικά πρόσωπα και συγκροτεί με αυτά την κοινή ζωή. Τα στεγάζει κάτω από τη Στέγη της και τα κάνει σύναιμα και σύσσωμα με τον Χριστό. Ένα «όλοι μαζί» είναι η Εκκλησία και χωράει και τα αχώρετα. Χωράει τα πάντα, ως άλλη Θεοτόκος...
Χρυσόστομος Σταμούλης
«Οι άνθρωποι δεν βρίσκουν πουθενά ευτυχία, γιατί επιχειρούν να ζήσουν χωρίς τον εαυτό τους. Αλλά όποιος χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα, πού δίνουν οι πολυμέριμνες ηδονές και απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδιάς.
Γι' αυτό είπε ο Χριστός: “Ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως. ουδέ ερούσιν, ιδού ώδε, ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί”».
Φώτης Κόντογλου
Τίθεται συχνά το ερώτημα εάν
μπορούμε να επικοινωνούμε με τον Θεό έξω από την Εκκλησία. Βεβαίως μπορούμε.
Προσέξτε, η Εκκλησία υπάρχει και έχει όρια για μας τους ανθρώπους, όχι για τον
Θεό. Δεν δεσμεύει τον Θεό η Εκκλησία. Εμείς για δικό μας καλό πρέπει να είμαστε
μέσα στην Εκκλησία. Αυτό τι
σημαίνει;
Δεν σημαίνει απλώς πηγαίνω μία φορά κάθε τόσο και ανάβω το κερί μου. Ένταξη στην Εκκλησία σημαίνει ένταξη στη Θεία Ευχαριστία, στην Θεία Κοινωνία. Γιατί ο μέγιστος, ο ανώτερος, ο ύψιστος τρόπος για να έρθω σε κοινωνία με το Θεό είναι να Τον δεχτώ μέσα μου αφού έχει προηγηθεί μία σχετική προετοιμασία. Γι' αυτό τα μυστήρια της Εκκλησίας οδηγούν σ' αυτήν την κοινωνία και ενότητα με τον Θεό...
π. Βασίλειος Θερμός
Υπάρχει ένα παράδοξο μυστήριο εδώ: η σιωπή των εικόνων. Περιβαλλόμαστε απ’ την αρμονική, ολοφάνερη και πανταχού παρούσα γαλήνη των εικόνων - σιωπηρή διακήρυξη της πραγματικότητας καθώς και της πραγμάτωσης της Βασιλείας του Θεού ανάμεσά μας και εντός μας.
Για περισσότερο από δύο χιλιετίες, η Εκκλησία έζησε με τις Εικόνες προσεύχεται μέσω των εικόνων, δίχως περιττά κηρύγματα για τις εικόνες. Ακόμη και σε περιόδους διωγμών, όταν οι πιστοί απέδιδαν στις εικόνες την επιβίωση της πίστης τους, ακόμη και τότε, δεν προσέδωσαν σ’ αυτές οποιαδήποτε μεταφυσική διάσταση. Μόνο έμφαση στη Σάρκωση του Θεού. Στο πόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε να εισέλθει στην ιστορία, αναλαμβάνοντας την κτιστή φύση από μεγάλη αγάπη και φιλανθρωπία. Η εικόνα μαρτυρεί την καθάρια αγαθότητα και την υπερβατική ομορφιά του σύμπαντος κόσμου. Συμβολίζει και αποτελεί μάλιστα απόδειξη της υπέρμετρης καλοσύνης και της υπερβάλλουσας ομορφιάς όλων των πραγμάτων και των ανθρώπων.
Στη σιωπή που αποτελεί την πεμπτουσία της εικόνας, ανοιχτή στην ερμηνεία. Παρά την εντυπωσιακή της παρουσία και ευφράδεια, αποτελεί κατεξοχήν ένα πρότυπο υπέρτατης ησυχίας.
Ένα άγιο πρόσωπο ή ένα θαύμα που εκφράζει και φέρνει στο νου μας τον ζώντα Θεό. Αυτό το γεγονός έχει σημασία επειδή ο Δημιουργός εισήλθε στη δημιουργία, με συνέπεια ολάκερο το σύμπαν – κάθε άνθρωπος και κάθε ζωντανό όν – να απεικονίζει το πρόσωπο του Θεού, έρχεται από μακριά και μας πάει μακριά. Οι πάντες και τα πάντα συμπυκνώνονται και εμπεριέχονται στο ξύλο της εικόνας, όπως στο Άγιο Ποτήριο της Θείας Κοινωνίας. Η εικόνα αποτελεί ένα μυστήριο. Καθώς αντικρίζουμε τις εικόνες παρηγορούμαστε, νιώθουμε λιγότερο απομονωμένοι, κανένας δεν μας κρίνει. Οι εικόνες μας επιτρέπουν να στεκόμαστε ενώπιόν τους, να είμαστε μαζί τους, παραμένοντας σιωπηλοί, χωρίς κάποια υπόνοια διαχωρισμού ή αίσθημα ντροπής. Το να βρισκόμαστε με τις εικόνες στον ναό σημαίνει ακριβώς ότι είμαστε ευπρόσδεκτοι, αποδεκτοί και ότι η παρουσία μας αποτιμάται θετικά. Δεν μας θεωρούν δεδομένους, δεν μας εγκαταλείπουν ούτε μας φορτώνουν με ενοχές. Βαθιά μέσα μας – βρίσκεται η εικόνα του Θεού που επιβιώνει και θριαμβεύει εκείνη ακριβώς τη στιγμή που εγκαταλείπουμε κάθε τάση αυτοδικαίωσης ή αυτοπροβολής. Αυτός είναι ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας: Αυτός είναι ο πανηγυρισμός των εικόνων! Όχι η καταδίκη του σφάλματος κάποιων, αλλά η διάκριση της διαφάνειας των πάντων.
π. Ιωάννου Χρυσαυγή
"Όλη η οικουμένη μέσα στην πτώση της μέμφεται τον Θεό, και Τον ενοχοποιεί για τα παθήματά της. Τον μέμφεται εμπαθώς μέσα στην αναπηρία της, που είναι επακόλουθο της έκπτωσης από την αγάπη Του. Αυτό το γνωρίζω και από δική μου πείρα. […]
Η αγάπη του Χριστού, νικηφόρος στην αιωνιότητα, υποβάλλεται σε βαρύτατες δοκιμασίες επάνω στη γη. Κανείς ποτέ δεν έπαθε τόσο, όπως Αυτός. Το βάθος των παθημάτων εξαρτάται άμεσα από τον βαθμό της ευαισθησίας του καθενός. Υπάρχει τόση διαφορά μεταξύ των ανθρώπων, όση και ανάμεσα στον ρινόκερο και το σκουλήκι. Χτυπήσατε τον πρώτο δυνατά με τη γροθιά, δε θα αισθανθεί το χτύπημά σας. Το σκουλήκι όμως, μόλις το ακουμπήσετε έστω και ελαφρά, αμέσως συστρέφεται από τον πόνο σε όλο του το σώμα. […]
Τι αισθανόταν, λοιπόν Εκείνος, η προαιώνια Αγάπη, όταν με τέτοιο μίσος απέρριψαν τη μαρτυρία Του για τον Πατέρα; Αυτός, που η εκκλησία ονομάζει Ήλιο της Δικαιοσύνης, παρέδωσε τον Εαυτό Του στην πονηρή κρίση εκείνων που τον καταδίκασαν σε θάνατο. Αυτός, η Υποστατική Αλήθεια, συκοφαντήθηκε, ατιμάσθηκε αναιδώς, κτυπήθηκε άσπλαχνα και χλευάσθηκε χυδαία. Αυτός, ο αναμάρτητος (βλ. Ιωάν. η΄ 46), πήρε επάνω Του τις αμαρτίες του κόσμου, σαν, να ήταν ο Ίδιος ένοχος για όλη την τραγωδία. «Αγαπήσας ημάς εις τέλος» (Ιωάν. ιγ΄1), υπέμεινε τους διωγμούς της αδυσώπητης κακίας αυτών που Τον φόνευσαν, «δοκούντων λατρείαν προσφέρειν των Θεώ» (Ιωάν. ις΄2) [νομίζοντας ότι έτσι προσφέρουν στο Θεό πράξη λατρείας]. […]
Όταν, λοιπόν, προκύπτουν κάθε είδους πλήγματα και φόβοι, τότε οφείλουμε να υψώνουμε τον νού μας στη θεωρία των δεινών όλων εκείνων που πάσχουν επάνω στη Γη· μέσα από τον δικό μας πόνο να περιλάβουμε τους πάσχοντες στην προσευχή της καρδιάς μας. Διευρύνεται τότε η καρδιά και περιβάλλει όλους τους συντετριμμένους από τις συμφορές αδελφούς, όπως η μητέρα με την ορμή μιας πονεμένης αγάπης περιθάλπει τα άρρωστα παιδιά της.
Ας γίνει η προσευχή μας κραυγή όλης της Γης προς τον Θεό και Πατέρα. Μέσα από καίρια πλήγματα η νεκρωμένη από την αμαρτία φύση μας αναγεννιέται σε προσευχή που αντικατοπτρίζει αμυδρά την προσευχή της Γεθσημανή. «Όσο βαθύτερη η αγάπη, τόσο μεγαλύτερα τα παθήματα της ψυχής. Όσο βαθύτερη η αγάπη, τόσο πιο φρικτός ο πόνος» (Βλ. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Κεφ. Θ΄, σ. 443). […]
Ο Γολγοθάς είναι μόνο η τελική πράξη, όπου αποκορυφώνεται και συνενώθηκε το παν: ο φυσικός πόνος, η ψυχική οδύνη για την απόρριψη από τους ανθρώπους του Ευαγγελίου της πατρικής αγάπης, ο επονείδιστος θάνατος, σαν να επρόκειτο για εγκληματία, ο χαιρέκακος και εκδικητικός χλευασμός όσων ελέγχθηκαν για τις αδικίες τους…
Όλοι Τον καταδίκασαν: το Ρωμαϊκό κράτος με το κλασικό του δίκαιο· η θεμελιωμένη στη Σιναϊτική αποκάλυψη Εκκλησία της Παλαιάς Διαθήκης· ο λαός που ευεργετήθηκε από Αυτόν, ακόμη και αυτός φώναζε «σταυρωθήτω». Σε όλα αυτά προστέθηκε η εγκατάλειψη από τους μαθητές· η προδοσία του Ιούδα, η άρνηση του Πέτρου· η Θεία εγκατάλειψη: «Θεέ Μου, Θεέ Μου, ινατί Με εγκατέλιπες;» […]
"Ζω εγώ! Λέγει Κύριος" (Ησ. μθ΄18)
«Εγώ ειμί… η Αρχή και το Τέλος, ο Πρώτος και ο Έσχατος» (Αποκ. κβ΄, 13),
«Εγώ ειμί» (Ιωάν. η΄ 58)."
Άγιος Σωφρόνιος, Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί, «Για την προσευχή του Ιησού στη Γεθσημανή».
Η προσμονή του Θεού εκφράζεται με την νηστεία, με την κενή γαστέρα, με κάθε
ασκητική πράξη. Αυτά καθ’ εαυτά δεν έχουν καμία αξία. Ποια σημασία έχει αν
νηστεύω; Θα γινόμουν ένας δυαλιστής και θα χώριζα το πνεύμα από την σάρκα και
θα ήθελα να δαμάσω την σάρκα, αν για μένα αυτή καθ’ εαυτή η νηστεία είχε την
σημασία της. Η νηστεία έχει μία και μοναδική σημασία, την έκφραση της προσμονής
του Θεού.
Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή. Αν αυτή καθ’ εαυτή η προσευχή είχε
σημασία, η ζωή μου θα ήταν η προσευχή, θα ήταν μία ανθρώπινη ενέργεια, μία
τάσις και ανάβασις, δεν θα ήταν ο Θεός. Η προσευχή μου έχει σημασία, γιατί
ακριβώς εκφράζει αυτή την προσμονή μου, το «ἐλθέ καί σκήνωσον», το που είσαι,
Θεέ μου.
Εν κατακλείδι, ο θάνατος γίνεται σιωπή, η σιωπή γίνεται αγωνία της
παρουσίας του Θεού, και αυτή δίνει την θέση της στην προσμονή, η οποία είναι
τόσο ισχυρό βίωμα, ώστε για μένα είναι παρουσία της αληθινής ζωής. Όταν κάτι
το προσμένεις, το απολαμβάνεις σαν να το έχεις. Περιμένοντας κάποιον πού τον
αγαπώ, πότε τον αγκαλιάζω, πότε τον φιλώ, πότε του μιλάω, πότε του εξηγώ, πότε
του ζητώ να μου δείξει την αγάπη του. Τον έχω τόσο κοντά μου, τόσο δικό μου,
τόσο οικείο· έχω ένα πολύ ισχυρό βίωμα.
Ο Θεός ήταν και είναι πάντοτε ο
ερχόμενος. Οι Ιουδαίοι τον ένοιωθαν ως ερχόμενον μέσα στις ερήμους, στους
πολέμους, στις επισκέψεις τους στον ναό, στον προσωπικό τους αγώνα· αδιαλείπτως
τον ένοιωθαν ως ερχόμενον. Ταυτοχρόνως τον προσδοκούσαν ερχόμενον εις το
πλήρωμα του χρόνου. Το πλήρωμα του χρόνου ήλθε, Εκείνος ήλθε, και όμως
συνεχίζει να είναι ο ερχόμενος και συνάμα ο πανταχού παρών. Δεν υπάρχει τρύπα
πού δεν είναι μέσα. Δεν υπάρχει ζωύφιο πού δεν τον περικλείει. Δεν υπάρχει
ίχνος της ζωής μου, του χρόνου μου, της υποστάσεώς μου, πού δεν τον εμπεριέχει,
και όμως Αυτός είναι ο ερχόμενος.
+ αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
«Αν ο νέος, ο καλύτερος κόσμος που ζητούμε με την ειρήνη και την αγάπη, τότε καλούνται οι Χριστιανοί να αναλάβουν πρωτοβουλίες που στο παρελθόν πολλές φορές τις είχαμε αρνηθεί, για να τις πάρουν άλλες σκοτεινές δυνάμεις και να ταλαιπωρήσουν την ανθρωπότητα. Η μεγάλη πνευματική και ηθική κρίση που περνά η ανθρωπότητα (παρά την υλική της ευμάρεια), δεν θα λυθεί μόνο με οικονομικά και τεχνολογικά μέσα, αλλά θα λυθεί και θα υπερνικηθεί με μεγάλες αναπλαστικές δυνάμεις, που μόνο ο Χριστιανισμός διαθέτει...».
+Ειρηναίος Γαλανάκης,
Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου.
Όλοι μία αγκαλιά θέλουμε, όλοι μία αγκαλιά γυρεύουμε, λοιπόν αυτή η αγκαλιά είναι του Χριστού.
Ο οποίος την στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας και στα αδιέξοδα περιμένει.
Και τότε απελπισμένοι από όλους και από όλα και από τον εγωιστή εαυτό μας πέφτουμε στην αγκαλιά Του Θεού, τουλάχιστον οι καλοπροαίρετοι, άνευ όρων και ορίων και παραδινόμαστε στην αγάπη Του Θεού και αυτό είναι θαύμα!!!
Δεν αφήνει τον κόσμο Του ο Θεός, δεν αφήνει ο Χριστός, μας έχει πληρώσει με το Αίμα Του και τη ζωή Του και του λείπουμε.
+ π. Ανανίας Κουστένης
Μεγάλη είναι η αγκαλιά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόσο μεγάλη, που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ο Κύριος έχει στην αγκαλιά Του, όλους όσους υποφέρουν στη ζωή τους, από τις θλίψεις και τις στενοχώριες. Τί βάθος έχει η καρδιά Του και πόσο δυνατή είναι η Αγάπη Του, αφού μπορεί όλους αυτούς που κοπιάζουν και είναι φορτωμένοι να τους αναπαύσει, να τους παρηγορήσει και να τους δώσει δύναμη να υπομένουν τις θλίψεις και να μην απελπίζονται όταν αδικούνται στη ζωή τους!
~ Άγιος Λουκάς Κριμαίας
Όταν ακούσεις ότι ο Χριστός κατέβηκε στον άδη και ελευθέρωσε όλες τις ψυχές που ήταν εκεί, μη νομίζεις ότι αυτό είναι μακριά από όσα γίνονται σήμερα. Να θεωρείς δηλαδή ότι η καρδιά είναι ο τάφος και εκεί είναι θαμμένοι οι λογισμοί και ο νους, μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Έρχεται λοιπόν ο Κύριος στις ψυχές που Τον επικαλούνται από τον άδη, δηλαδή στο βάθος της καρδιάς, και εκεί διατάζει τον θάνατο: "άφησε, του λέει, ελεύθερες τις φυλακισμένες ψυχές, οι οποίες ζητούν εμένα που μπορώ να τις σώσω". Κατόπιν, αφού σηκώσει τη βαριά πέτρα που σκεπάζει την ψυχή, ανοίγει τον τάφο και ανασταίνει τον πράγματι νεκρό και ελευθερώνει τη φυλακισμένη ψυχή από τη σκοτεινή φυλακή".
Αγ. Μακάριος ο Αιγύπτιος
αλλά εμείς κρυβόμαστε πάντοτε από σένα, μη θέλοντας να 'ρθούμε κοντά σου. Μα πού να κρυφτείς αφού πουθενά δεν υπάρχει τόπος για την κατάπαυσή σου; Και γιατί να κρυφτείς εσύ που δεν αποστρέφεσαι κανένα ούτε κανένα ντρέπεσαι; Και τώρα, σε ικετεύω, Δέσποτά μου, έλα να στήσεις τη σκηνή σου στην καρδιά μου, να κατοικήσεις και να μείνεις εντός μου αχώριστος κι ενωμένος μέχρι τέλους με μένα τον δούλο σου, αγαθέ, για να βρεθώ κι εγώ στην έξοδό μου κι έπειτα απ' αυτήν στους αιώνες κοντά σου Αγαπημένε, και να βασιλέψω μαζί σου Θεέ του παντός.
~ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Χριστούγεννα είναι ακριβώς αυτό: Το ότι έγινε ορατό το μέτρο και η ποιότητα η ανθρώπινη. Το ότι καταλάβαμε ότι ο άνθρωπος δεν μοιάζει με τίποτα... Ή μάλλον μοιάζει μόνο με τον Δημιουργό-Πατέρα του. Και όλο αυτό το μεγαλειώδες μυστήριο ο Χριστός το "σκέπασε" με ευτελέστατα σπάργανα μέσα από τα οποία λάμπει «ὁ τῆς θεότητος Του πλοῦτος».
Χρειάζονται λοιπόν μάτια ειλικρινή και υγιή, όχι μυωπικά, ούτε με αχρωματοψία, για να μπορέσουν να δουν αυτόν τον πλούτο της θεότητος! Σε όλη την παρουσία του ο Χριστός, και με την φανέρωση της ανθρώπινης ποιότητας και με τον υπονοιασμό της θεϊκής του υπόστασης, πάντοτε θεωρούσε και θεωρεί, πάρα πολύ άδικη και υπερβολικά συντριπτική για την ανθρώπινη ελεύθερη βούληση, την κυριαρχική απόλυτη και αδιαμφισβήτητη παρουσία του! Γι’ αυτό σαρκώθηκε μικρός και γυμνός! Γι’ αυτό μπήκε άγνωστος σ’ αυτό τον κόσμο, που κυνηγάει εντυπώσεις. Γι’ αυτό «ἐπράχθη ἐν ἡσυχία Θεοῦ, μυστήρια κραυγῆς» (Ιγνάτιος ο Θεοφόρος).
Αρχιμ. Θεοδόσιος Μαρτζούχος
