Το να είμαστε στην αλήθεια του Χριστού, να ανήκουμε στο βασίλειό Του, σημαίνει να είμαστε σε μια πορεία θέασης του κόσμου στην ολότητά του, θέασης του κόσμου με τα μάτια του Θεού. Αυτή η πορεία δεν έχει τέλος, κρίνει ωστόσο και μορφοποιεί αυτό που κάνουμε την κάθε ημέρα, αυτό που θα μας ανοίξει τα μάτια ώστε να διακρίνουμε φευγαλέες αναλαμπές της πλήρους εικόνας, αναλαμπές που μας διαβεβαιώνουν πως δεν ζούμε απλώς μια φαντασίωση.
Στο μυθιστόρημα του Τόμας Κένελι με τίτλο, Three Cheers for the Paraclete, που σχολιάζει με μαύρο χιούμορ τη ζωή των Καθολικών στην Αυστραλία των αρχών της δεκαετίας του '60, ο σκεπτικιστής ιερέας Μέητλαντ πρέπει να μετάσχει σε μια επιτροπή που ανακρίνει μια νεαρή μοναχή με την κατηγορία της αίρεσης. Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η μοναχή γνωρίζει τον Θεό πολύ καλύτερα από τους ανακριτές της, συντηρητικούς και φιλελεύθερους. Καθώς ο Μέητλαντ τη συνοδεύει έξω, νιώθει απεγνωσμένα την ανάγκη να της θέσει ένα απλό και ασυγχώρητο ερώτημα.
«Αδελφή Μαρτίνα», τη φώναξε ο Μέητλαντ απ' την πόρτα, «άκου, δεν έχω χρόνο για εθιμοτυπίες. Έχεις...» –κόμπιασε νευριασμένος με την αδυναμία του να βρει τις λέξεις, και εν τέλει τα λόγια του βγήκαν αδέξια– «...έχεις δει τον Θεό;».
... Αυτή χαμογέλασε. «Εάν σου απαντούσα ναι, πάτερ, θα είχες κάθε λόγο να με αποκαλέσεις ψεύτρα και διόλου δεν θα μπορούσα να σε μεμφθώ γι' αυτό.... Τι θα περίμενες να σου απαντήσω, πάτερ; Μήπως ότι βλέπεις τον Θεό όπως βλέπεις τον υπάλληλο μιας δημόσιας υπηρεσίας, σε συγκεκριμένη ώρα και μέρα; Σαν να έχεις κλείσει κάποιο ραντεβού;».
... Ο Κοστέλλο έβηξε καλώντας τον μέσα. Η μοναχή ξαφνικά πήρε την απόφαση της. «Κρίνω εκ του αποτελέσματος», είπε. «Τίποτε δεν είναι ίδιο μετά. Τα πάντα έχουν μια ιδιαίτερη... λάμψη. Βλέπεις... πώς να το πω... βλέπεις την ύπαρξη να λάμπει στο καθετί». Ανασήκωσε τους ώμους της, «Λόγια, πάλι λόγια!», είπε, και φάνηκε πολύ λυπημένη.
Rowan Williams
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου