Έχω έναν πολύ πιο στερεό και βασικό λόγο για να πιστέψω στον χριστιανισμό από το να επιλέγω από αυτόν στοιχεία σαν να ήταν ένα αφηρημένο θεωρητικό σχήμα. Κι αυτός είναι ο εξής: η χριστιανική Εκκλησία είναι για την ψυχή μου ένας ζωντανός δάσκαλος κι όχι ένας νεκρός. Δεν με δίδαξε μόνο χθες, αλλά θα με διδάξει σχεδόν με την ίδια σιγουριά και αύριο.
Κάποτε μου αποκαλύφθηκε ξαφνικά το νόημα του σχήματος του Σταυρού, κάποια μέρα μπορεί να δω ξαφνικά το νόημα του σχήματος της επισκοπικής μίτρας. Ένα ωραίο πρωινό κατάλαβα γιατί τα γοτθικά παράθυρα έχουν αυτές τις απολήξεις, ένα άλλο ίσως καταλάβω γιατί οι ιερείς δεν κουρεύονται. Ο Πλάτωνας σου μιλούσε για την αλήθεια. Είναι όμως νεκρός. Ο Σαίξπηρ σε γοήτευε απρόσμενα με μια σκηνή από τα έργα του. Δεν θα το κάνει όμως ξανά. Φαντάσου να μοιραζόσουν τη ζωή με τέτοιους ανθρώπους, να ξέρεις ότι μπορεί να εμφανιστεί ο Πλάτωνας με έναν πρωτότυπο διάλογο ή ότι σε κάθε στιγμή ο Σαίξπηρ μπορεί να χαλάσει τον κόσμο μ' ένα καινούργιο σονέτο.
Ο άνθρωπος που βιώνει την πίστη του μέσα στη ζωντανή Εκκλησία είναι συνεχώς σε ετοιμότητα να υποδεχθεί αύριο τον Πλάτωνα και τον Σαίξπηρ για πρωινό. Περιμένει πάντα να δει κάποια άγνωστη μέχρι τώρα αλήθεια.
Gilbert Keith Chesterton,
Ορθοδοξία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου