Μηναίον Φεβρουαρίου...

Σινά, Μονή Αγίας Αικατερίνης.

Για τον Άγιο Χαράλαμπο...

Ο Άγιος του Θεού, μέσα από τα Συναξάρια... Μ' ένα κλικ στους παρακάτω συνδέσμους:

https://eiskopanous.blogspot.com/2016/02/blog-post_8.html

και

https://eiskopanous.blogspot.com/2016/02/blog-post_9.html

Με αφορμή τη γιορτή του Αγίου Χαραλάμπους...

Ο άγιος του Ισραήλ

Σχόλιο στο Α΄ Ανάγνωσμα του Εσπερινού του αγίου Χαραλάμπους (10 Φεβρουαρίου): Ησα 43:9-14

Τρεις περίπου αιώνες πριν από τον Αριστοτέλη  η προφητική σκέψη θα περιγράψει τον Θεό ως τον μοναδικό όντα εκτός της Ιστορίας που κινεί τα πάντα εντός της Ιστορίας. 

Καθώς βρίσκεται εκτός της Ιστορίας ο Θεός δεν δεσμεύεται από τίποτε, επομένως ούτε από τον χρόνο. Εφόσον για τον Θεό δεν υπάρχει παρελθόν, παρόν και μέλλον, μπορεί να βλέπει τα πάντα από την αρχή μέχρι το τέλος, μπορεί επομένως να προβάλλει το θέλημά του στο μέλλον, να το ανακοινώνει και στη συνέχεια να το πραγματοποιεί όπως ακριβώς το ανακοίνωσε. Μόνον ο αληθινός Θεός μπορεί να το κάνει αυτό!

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου

Ζωή...

"Ἐλθέ τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλθέ ἡ αἰώνιος ζωή...".

Αγίου Συμεών Νέου Θεολόγου

Η χριστιανική ζωή ως διακινδύνευση

Σχόλιο στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της ΙΣτ´ Κυριακής του Ματθαίου (Ματ 25:14-30) - Της παραβολής των ταλάντων.

Το πρώτο συμπέρασμα που εύκολα προκύπτει από την ανάγνωση της Παραβολής των Ταλάντων είναι ότι η προσδοκία της Βασιλείας του Θεού δεν είναι παθητική αναμονή του τέλους του κόσμου, αλλά ακάματη πνευματική προσπάθεια και πολύτροπη δημιουργία.

Το δεύτερο συμπέρασμα λειτουργεί ως ένα ασφαλές κριτήριο της χριστιανικής ζωής και πίστης. Η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ήσυχη και ακίνδυνη διατήρηση κάποιας πνευματικής παρακαταθήκης. 

Μέσα από την Παραβολή των Ταλάντων η χριστιανική ζωή προβάλλεται ως δημιουργικότητα και διακινδύνευση, και η πίστη περιγράφεται ως καρποφορία. Ο χριστιανός δεν είναι ένας αμέριμνος άνθρωπος που απλώς φροντίζει να μην κάνει αμαρτίες, αλλά ένας άνθρωπος που συνεχώς ανησυχεί και ελέγχει κάθε στιγμή τον εαυτό του ως προς το αν οι επιλογές του τον οδηγούν στη σωστή κατεύθυνση, αν τον προάγουν και τον πλουτίζουν πνευματικά. Στην παραβολή “πιστοί” καλούνται μόνον οι δούλοι που πολλαπλασιάζουν τα τάλαντά τους, ενώ εκείνος που το διατηρεί ασφαλές και απείραχτο καλείται “πονηρός”...

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου

"Όλα της αγάπης..."

"Τα όπλα μας αρχίζουν από την αγάπη και κάθε τους αρίθμηση με την αγάπη κλείνει. Νους, ψυχή, σώμα στη δούλεψη της αγάπης. Η πίστη, το κράτος της, η έκσταση λάμψη της κι ανάβρυσμά της. Όλα της αγάπης. Επειδή amoris causa έγινε κι ο κόσμος, γίναμε κ΄εμείς να τον χαρούμε στον Παράδεισο. Κ΄ η αγάπη ετούτη η πολεμική φανέρωμα και δύναμη πένθους είναι για το πέσιμό μας".

Απόσπασμα από απαντητική επιστολή του ποιητή Ν. Καρούζου προς τους θεολόγους που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 35 του Συνόρου και παρατίθεται στο άρθρο του Μ. Κυπαρίσση - Μώρου "Ο Νίκος Καρούζος στην Έφεσο. Διαβάζοντας την Προς Εφεσίους επιστολή του αποστόλου Παύλου".

Διαβάστε όλο το άρθρο στο τελευταίο τεύχος της Σύναξης (αρ.156), με θέμα Πανδημία.

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

Χρυσόστομος Σταμούλης, "Φάγαμε ήττα"

Κείμενα για τον αυτοεγκλωβισμό της Ορθοδοξίας.

[…] η εικόνα που σήμερα διαμορφώνεται στη δημόσια πλατεία για την Εκκλησία δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Μια εικόνα, για την οποία δεν ευθύνονται πάντα οι εκτός των τειχών· αυτοί που συχνά και με απίστευτη ευκολία ονομάζονται «εχθροί» της Εκκλησίας. Αυτό, βέβαια, δεν αφαιρεί τις ευθύνες από τους πονηρούς της ιστορίας, οι οποίοι παραμονεύουν πάντα την Εκκλησία. Ξέρουμε, όμως, πως τα κάστρα πέφτουν από μέσα, από τους αλλοτριωμένους φρουρούς τους, από τους υπερασπιστές μιας τσαλακωμένης ή και ανύπαρκτης ιδεολογίας, τους μαχητές μιας χυδαίας ιδιοτέλειας, που μάχεται μετά μανίας την προφητεία. Εκείνη δηλαδή τη φλόγα η οποία με οδηγό την κριτική της διάθεση δεν διστάζει να κάψει βεβαιότητες και ασφάλειες που οδηγούν σε καθεστωτική νοοτροπία και στάση.