Πολλούς βολεύει η αντιμετώπιση των ανθρώπων ως "αντικείμενο καλό" ή "αντικείμενο κακό". Μέση λύση δεν υπάρχει. Η μανιχαϊστική διάκριση βολεύει: αποδέχομαι τον καλό, απορρίπτω τον κακό (και δεν έχω ενοχές).
Μα υπήρχαν ποτέ άνθρωποι μόνο καλοί λχ; Μήπως οι άγιοι; Μα οι άγιοι έγιναν άγιοι επειδή μετανοούσαν εφ' όρου ζωής, επειδή ακριβώς δεν ήταν (μόνο) καλοί.
Στο φαντασιακό μας τους θέλουμε μόνο καλούς και τέλειους. Φανταστείτε να διαβάζετε συναξάρια και να αναφέρονταν πραγματικές αδυναμίες των αγίων όχι μόνο στην αρχή της ζωής τους αλλά καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους... Έφτασαν όλοι οι άγιοι, σε αυτήν εδώ τη ζωή, στην τελειότητα; Προφανώς όχι, τουλάχιστον όχι όλοι.
Θυμάμαι έναν μοναχό στο Άγιο Όρος που έλεγε ότι πρέπει από την αγιοκατάταξη κάποιου να περνούν πολλά χρόνια έτσι ώστε να μην υπάρχουν οι άνθρωποι που γνώριζαν τον άγιο εν ζωή και θυμόντουσαν ότι είχε ανθρώπινες αδυναμίες. Εγώ, έλεγε, Θυμάμαι ότι ο άγιος τάδε (ανέφερε όνομα πρόσφατα τότε αγιοκαταταχθέντος αγιορείτη μοναχού) έτρωγε μεγάλα ψάρια και του άρεσαν...
Άρα, προτιμάμε να δημιουργούμε έναν μύθο γύρω από την αγιότητα κάποιου; Γι αυτό βλέπουμε στα συναξάρια ότι οι άγιοι ήταν σχεδόν πάντα άμεμπτοι, τουλάχιστον μετά τη μετάνοια που έδειχναν κάποια στιγμή και αφοσιώνονταν στον Θεό;
Όχι. Δε χρειάζεται κανένας μύθος, ούτε κρυψίνοια. Τα συναξάρια φανερώνουν κυρίως τον άνθρωπο, δηλαδή τον άγιο, όπως θα είναι στη Βασιλεία του Θεού, φανερώνουν τον αναστημένο άνθρωπο, αυτόν που προσπάθησε να μοιάσει στον Θεό όσο ζούσε και το οποίο θα φανερωθεί πλήρως στη Δευτέρα Παρουσία.
Δεν υπάρχει λοιπόν άνθρωπος μόνο καλός, ούτε μόνο κακός. Μπορεί να μην αντέχουμε κανέναν δίπλα μας, αλλά μην τους βάζουμε ταμπέλες.
["Κάθε στιγμή ο άνθρωπος να αποδεικνύει στον εαυτό του πως είναι άνθρωπος και όχι διακόπτης", Ντοστογιέφσκι, Σημειώσεις από το υπόγειο, εκδ. Έρμα, σελ. 60].
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου