Είμαστε οι κληρονόμοι μιας μεγαλειώδους και πολύτιμης παραδόσεως. Από τους Πατέρες μας διδαχθήκαμε πώς να υπερνικούμε τις καθημερινές μικρότητες: κάθε γήινη ενέργειά μας την μεταβάλλουμε με την προσευχή σε πνευματική κοινωνία με τον Θεό.
Ξυπνώντας, προσευχόμαστε στον Θεό: «Ανάστησέ με με τη δύναμή Σου, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος στην πνευματική εργασία, έτσι ώστε κανένα πράγμα να μην αλλοιώσει την αίσθηση που έχω για σένα, τον Θεό μου!...» (Ψαλμ. 40,11). Αρχίζουμε να ντυνόμαστε και λέμε: «Κύριε, Συ βλέπεις ότι είμαι γυμνός από κάθε γνώση της αληθείας Σου. Δέομαί Σου, μη με εγκαταλείψεις γυμνό, αλλά ένδυσέ με με το φως της γνώσεώς Σου, Εσύ που ζεις σε φως απρόσιτο!». Αρχίζουμε να πλενόμαστε: «Κύριε, απόπλυνε κάθε μολυσμό από όλο το γήινο σώμα μου στον κόσμο αυτό». Πλένουμε τα μάτια και λέμε: «Χάρισέ μου οφθαλμούς, για να βλέπω τη Βασιλεία Σου, το Φως Σου». Ανοίγουμε την πόρτα και προφέρουμε: «Άνοιξόν μοι την θύρα της μετανοίας, Ζωοδότα. Ορθρίζει το πνεύμα μου προς Σε, ο Θεός». Και ούτω καθεξής.
Σε αυτό έγκειται το μικρό μας έργο. Ωστόσο, με αυτό το «μικρό έργο» μπορούμε να δημιουργήσουμε αδιάλειπτη κοινωνία με τον Θεό, που είναι Πνεύμα. Με αυτό τον τρόπο μεταμορφώνεται βαθμηδόν η καθημερινότητά μας, που είναι γεμάτη κόπο, κούραση, πλήξη, ακηδία, πόνο, παρεξηγήσεις, παθήματα. Το κυριότερο βέβαια από τα παθήματα είναι η άγνοια. «Εκείνο που βλέπω δεν είναι το Φως της Θεότητος... Εσύ όμως δώσε μου το Φως της γνώσεώς Σου!»
Άγιος Σωφρόνιος (Σαχάρωφ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου