Δεν είναι ένας αποχαιρετισμός...

Η Ανάληψη δεν είναι ένας αποχαιρετισμός.

Δεν είναι ο Χριστός που φεύγει αφήνοντας μας πίσω ορφανούς.

Ο Χριστός «κρύβεται» για να Τον αναζητούμε βαθύτερα.

Φεύγει για λίγο για να μείνει μαζί μας αιώνια.

Όχι όπως κρύβεται κάποιος που εγκαταλείπει, αλλά όπως κρύβεται η αγάπη για να γεννηθεί η δίψα της παρουσίας.

Σου λέει ο Θεός " θα κρυφτώ για να μάθεις να με ψάχνεις" και "θα σου φανερώνομαι κάθε φορά που αληθινά και με δίψα θα με ζητάς".

Αναλαμβάνει την ανθρώπινη φύση μας και την φέρνει εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και για το οποίο πλαστήκαμε. Στην κοινωνία με τον Θεό. Στην Βασιλεία Του.

Παίρνει την σάρκα μας στον ουρανό και την κάνει αιώνια δυνατότητα κοινωνίας με τον Πατέρα.

Γι’ αυτό και δεν αποχαιρετά τους μαθητές.

Τους ευλογεί.

Δεν λέει «τελείωσε».

Λέει «Είμαι μαζί σας». Αλλά πλέον με άλλον τρόπο.

Δια του Αγίου Πνεύματος.

«Δεν θα σας αφήσω μόνους».

Θα έλθει ο Παράκλητος.

Το Πνεύμα της Αλήθειας.

Της παρηγοριάς.

Της ζωής.

Της πίστης και της χαράς.

Ο Χριστός δεν αφήνει κενό πίσω Του.

Έρχεται το Άγιο Πνεύμα.

Οι μαθητές περιμένουν. Προσεύχονται. Νηστεύουν.

Ανοίγουν την καρδιά τους για να γίνει τόπος κατοίκησης του Αγίου Πνεύματος.

Όπως αναφέρει και ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης:

«Όλοι μπορούμε να έχουμε το Άγιο Πνεύμα μέσα μας, αρκεί να το ζητούμε. Ας ζούμε λοιπόν για το Άγιο Πνεύμα. Ας μην ξεχνιόμαστε. Το κάθε τι που περνάμε, δυσκολία, πρόβλημα, αγωνία, πειρασμό, αμαρτία, αρρώστια, πάθος, να μην το βλέπουμε ως εχθρικές πύλες, αλλά ως πύλες του Κυρίου».

Ίσως τελικά η Ανάληψη να μην είναι η απουσία του Χριστού…

αλλά η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο Τον συναντάμε.

π. Λίβυος