«Νηστεία είναι...»

 

«Λένε όμως (στον Θεό), "για ποιο λόγο να κάνουμε νηστεία, αφού εσύ δεν το βλέπεις; Και γιατί να ταλαιπωρούμαστε, αφού εσύ σ' αυτό δε δίνεις προσοχή;"

Κι ο Κύριος απαντάει: "Εσείς τη μέρα που νηστεύετε παλεύετε για τα συμφέροντά σας, και βασανίζετε όλους αυτούς που σας δουλεύουν. Νηστεύετε και ταυτόχρονα μαλώνετε και φιλονικείτε, χτυπάτε ο ένας τον άλλο με γροθιές. Μ' αυτό τον τρόπο που νηστεύετε δεν πρόκειται να εισακουστεί η προσευχή σας. Η νηστεία, όπως εγώ τη θέλω, δεν είναι να κακουχείστε για μια μέρα, και το κεφάλι κάτω να το σκύβετε, καθώς το βούρλο, με ρούχα πένθιμα να κάθεστε στη στάχτη. Νηστεία το λέτε εσείς αυτό, μέρα αρεστή σ' εμένα, τον Κύριο; Η νηστεία που θέλω εγώ είν' ετούτη: Να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά, να λύνετε τα φορτία του τους βαραίνουν, τους καταπιεσμένους ν' απελευθερώνετε και να συντρίβετε κάθε ζυγό. Νηστεία είναι με τον πεινασμένο το ψωμί σας να μοιράζεστε, τον άστεγο να φέρνετε στο σπίτι, αν κάποιον βλέπετε γυμνόν με ρούχα να τον ντύνετε και τη βοήθεια στο συνάνθρωπό σας να μην την αρνιέστε...».

Ησαϊας 58,3-9

«Πάει καιρός...»

 

«Πάει κι αυτή η επέτειος! Πέρασε η 'μέρα 'λιόλουστη, χαρά Θεού. Τι αγώνες και θυσίες εθνεγερσίας τέτοιον καιρό; Αρκεί η αργία της γιορτής και η ανοιξιάτικη καλοκαιρία για ν' απολαύσουμε ελεύθερη πατρίδα. Τ' άλλα όλα δυσανάγνωστο πια παρελθόν. Μικρός θυμάμαι το σαλόνι του πατρικού σπιτιού κλειστό, μονάχα στις γιορτές έμπαινε κόσμος εκεί μέσα, καθαρό, κρύο, στολισμένο με τα παλιά έπιπλα και έναν μεγάλο θαμπωμένο απ' τον καιρό καθρέφτη με πλατειά μαύρη κορνίζα σκαλιστή και πάνω της ολόγλυφο ένα ανθέμιο. Με ρούφαγε το οξειδωμένο του γυαλί κι έβλεπα μέσα του τον εαυτό μου παλιωμένον. Δίπλα του ένα μπαούλο καλυμμένο με βαρύ, βαθυκόκκινο, κροσσωτό ύφασμα. Κάποιες φορές που γονατίσαμε ν' ανοίξουμε, είδα μέσα του, κρυμμένα τακτικά, κειμήλια, υφάσματα παλιά, μεταξωτά, κεντήματα, ένα νυφικό, τη φουστανέλλα που μ' έντυναν παιδί, ένα μακρύ μαχαίρι ασημοστόλιστο, ένα σπαθί με πλουμιστή λαβή και φούντες χρυσοκέντητες στης θήκης του τη ζώνη, μια γαλανόλευκη ταινία ξεθωριασμένη, πάνω η σημαία διπλωμένη, όλα στην προστασία της ναφθαλίνης φυλαγμένα. Πάει καιρός, τα περισσότερα απ' αυτά χαμένα, ξεχασμένα, η ζωή σ' άλλες χαρές κι άλλες σκοτούρες μπερδεμένη κυλάει ακάθεκτη...».

Χρήστος Μποκόρος,
ζωγράφος

Δια χειρός Θεόφιλου...

Θεόφιλος, ο λαϊκός ζωγράφος της Επανάστασης του 1821, ο οποίος, κατά τον Στρατή Ελευθεριάδη, «όταν ζωγραφίζει ήρωες του '21, οι φουστανέλες γίνονται λουλούδια στους αγρούς».

Πίνακας: Ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί την σημαίαν της ελευθερίας, το 1821 / Νωπογραφία, 1912.