Τις ημέρες εκείνες της Κοιμήσεως...

Τις ημέρες λοιπόν εκείνες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καθήσαν οι απόστολοι να φάνε όπως γίνεται για παρηγοριά κατά τη συνήθεια και τη στιγμή που κόβοντας τον άρτο επήγασι να προφέρουν το «Κύριε Ιησού Χριστέ, να είσαι πάντοτε βοηθός μας» ολάξαφνα τους φανερώθηκε αποπάνω τους η Παναγία λαμπροφορώντας ωσάν ήλιος και τους είπε· «Χαίρετε σεις, οπού μαζί σας είμαι όλες τις ημέρες»· κι όπως την είδαν έτσι ολοζώντανη βοώντας ακούστηκαν οι απόστολοι· «Παναγία Θεοτόκε, να είσαι πάντοτε βοηθός μας»· και την ώρα εκείνη αντιλήφτηκαν πως η Παναγία βρίσκεται στους ουρανούς μαζί με το Γιο της ζωντανή και ολόσωμη.

Ν. Καρούζος, 

fragmenta για την μάνα του Χριστού. 

Η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας...

Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη. Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο...

Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει. Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις»...

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

«Γλυκασμός των Αγγέλων»

Η λέξη γλυκασμός σημαίνει γλυκύτητα. Τη λέξη αυτή την χρησιμοποιούν οι Προφήτες Αμώς και Ιωήλ (Αμ.θ΄13 - Ιωήλ δ΄18) με καθαρά εσχατολογική έννοια για να περιγράψουν την γλυκύτητα που θα ρέει και θα ευφραίνει κάθε κτιστή ύπαρξη κατά την ημέρα Κυρίου, δηλαδή κατά την ημέρα που ο Θεός θα συντρίψει ολοσχερώς το κακό.

Η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται σαν «γλυκασμός των Αγγέλων», γιατί με την Σάρκωση του Λόγου στην Θεοδόχο γαστέρα της και αυτή η αόρατη κτίση δηλ. τα αγγελικά τάγματα απέλαβαν την ύψιστη δωρεά και χάρη από τον Θεό.

Ενώ μέχρι τότε «ήταν δύστρεπτα αλλά όχι άτρεπτα προς το κακό,έγιναν πλέον ακίνητα προς αυτό». Έτσι η Παναγία έγινε και για τους Αγίους Αγγέλους η αιτία ανείπωτης γλυκύτητας για την δωρεά αυτή του Θεού, που έρρευσε από τα παρθενικά σπλάχνα Της.

Ιγνάτιος Θεοφόρος προς Σμυρναίους, Ιωάννης Δαμασκηνός P.G.94,872.

Τό βλέμμα της...

Τό βλέμμα της εἶναι μελαγχολικό ἁπλό, ἴσιο, ἥσυχο, συμπαθητικό, ἀγαπητό, θλιμένο μά καί μαζί χαροποιό, αὐστηρό μά καί μαζί συμπονετικό, ἁγιώτατο, πνευματικό, ἀθῶο, σκεφτικό, ἄμωμο, ἐλπιδοφόρο, ὑπομονητικό, πρᾶο, σεμνώτατο, μακρυά ἀπό κάθε σαρκικόν λογισμό, καθρέφτισμα μυστικό τοῦ παραδείσου, βασιλικό καί ταπεινό, ἀνθρώπινο καί θεϊκό, ἄκακο, ἀδελφικό, εὐγενικό, ἐλεγκτικό, ἄγρυπνο, γαληνό, φιλάνθρωπο, μητρικό, παρθενικό, δροσερό, καυτερό γιά ὅσους ἔχουνε πονηρούς λογισμούς, τρυφερό, διαπεραστικό, ἐρευνητικό, ἀπροσποίητο, ἡγεμονικό, συγκαταβατικό, παρακαλεστικό, ἀμετασάλευτο...

Τά ἄχραντα χέρια της εἶναι μικρά, στενά μακροδάχτυλα, λεπτόνυχα. Μέ τό ἀριστερό βαστᾶ τόν Χριστό, καί τό δεξί τόχει ἀκουμπισμένο σεμνά ἀπάνω στό στῆθος της, σέ στάση παρακαλεστική, μέ τό μεγάλο δάχτυλο μακρυά ἀπό τ' ἄλλα. Στά πιό ἀρχαῖα εἰκονίσματα αὐτό τό χέρι εἶναι πιό ὄρθιο καί πιό ψηλά, κοντά στό λαιμό. Ὁ πιό αὐστηρός τύπος τῆς Παναγίας εἶναι ἡ λεγόμενη Ὁδηγήτρια, πού ἔχει ὄρθια τήν κεφαλή της, ἔκφραση ἀπαθέστερη καί τό ὅλο σχῆμα της εἶναι πιό ἱερατικό...

Φώτης Κόντογλου, Παναγία η χαρά των χριστιανών.

Η πλατυτέρα της καρδιάς σας...

Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει. Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…

 Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Η σωστική δύναμη της Παναγίας μας...

"Η σωστική δύναμη της Παναγίας μας είναι θαυμαστή. Διαχέεται στην καρδιά σαν θεραπευτικό βάλσαμο ή σαν ζωογόνος και ευώδης αέρας, σαν γαλήνιο και ήρεμο νερό. Αρκεί να την ατενίσεις με τα μάτια της καρδιάς σου, να εμπιστευτείς το έλεος και τη βοήθεια της!"

~ Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Τι μάνα είναι αυτή...!!!

 

Η Παναγία δέχεται να ζήσει στην αφάνεια. Να γίνει η πιο ταπεινή των ταπεινών. Να μην ζητήσει τίποτε δικό της, τίποτε για τον εαυτό της, να τα δώσει όλα στον Θεό. Νιάτα, ζωή, μητρότητα, το παιδί της. Να δεχθεί τα πάντα, όλες τις δοκιμασίες της γης, αρκεί να πραγματωθεί το θέλημα του Θεού, το σχέδιο της σωτηρίας μας. Μένει πάντα στην άκρη για να φαίνεται μονάχα Εκείνος. Κρύβεται να μην τον κρύψει ούτε στιγμή. Ζει ως να μην υπήρχε, από έσχατη ταπείνωση και υπακοή στο θείο θέλημα Του.

Για αιώνες γράφονται ελάχιστα για εκείνη και το έργο της, την μετοχή της στο σχέδιο της Θείας οικονομίας, μέχρι που ο Θεός την δοξάζει απόλυτα, βάζοντας την στο κέντρο της λατρευτικής ζωής της εκκλησίας. Αυτή δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ, δεν γόγγυξε, δεν λιγοψύχησε, έζησε στην σιωπή, την προσευχή και την ταπείνωση. Από εκεί, από θέση ταπεινή και σιωπηλή δεν σταμάτησε λεπτό να βοηθάει το ανθρώπινο γένος, να στηρίζει, να παραμυθεί και να οδηγεί. Μάνα γλυκιά, αγκαλιά μεγάλη και πλατιά, στήριγμα κραταιό, σκέπη και παρηγοριά, στους ταπεινούς και αβοήθητους, στους απελπισμένους και ταλαιπωρημένους της ζωής. Ποτέ δεν αρνήθηκε την βοήθεια της, ποτέ δεν μάλωσε κανέναν, σκέπαζε και σκεπάζει τα λάθη και τις ανοησίες μας, τις αμαρτίες και αστοχίες μας. Εκεί δίπλα μας να περιμένει πότε θα μεγαλώσουμε και θα ωριμάσουμε, πότε θα καταλάβουμε, πότε θα νιώσουμε και θα μετανοήσουμε.

Είναι αδύνατον ανθρώπινη καρδιά με έμπονη προσευχή να ζητήσει την Παναγία και εκείνη να μην έρθει. Προσέξτε όμως αυτό που υπογραμμίζω, να ζητήσει την Παναγία, όχι δώρα και χατίρια, αλλά πρώτα την παρουσία της, πρώτα την φιλία της, πρώτα την σχέση μαζί της και τότε να δείτε τι δώρα κάνει τι χαρές μας προσφέρει.

Αναφέρει ένα όμορφο περιστατικό ο Όσιος Παΐσιος, που φανερώνει τι θα πει προστασία και παρουσία της Παναγίας. Τι θα πει μάνα του Θεού και όλων των ανθρώπων, αναφέρει λοιπόν ο Άγιος:

Η Παναγία, όποτε έχουμε ανάγκη, απαντά αμέσως στην προσευχή µας∙ όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουμε λίγη παλληκαριά.

Όταν ήµουν στην Μονή Φιλοθέου, µια φορά, αµέσως µετά την αγρυπνία της Παναγίας µε έστειλε ένας Προϊστάμενος να πάω ένα γράµµα στην Μονή Ιβήρων. Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της µονής και να περιµένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν µε το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο µοναστήρι µας – απόσταση µιάµιση ώρα µε τα πόδια.

Ήµουν από νηστεία και από αγρυπνία. Τότε την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου την χώριζα στα δύο∙µέχρι της Μεταµορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ηµέρα της Μεταµορφώσεως έτρωγα, και µετά µέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε. Έφυγα λοιπόν αµέσως µετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω µαζί µου λίγο παξιµάδι. Έφθασα στην Μονή Ιβήρων, έδωσα το γράµµα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιµένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά τις τέσσερις το απόγευµα, αλλά αργούσε να έρθει.

Άρχισα εν τω µεταξύ να ζαλίζωµαι. Πιό πέρα είχε µια στοίβα από κορµούς δένδρων, σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα µε τον λογισµό µου: «Ας πάω να καθίσω εκεί που είναι λίγο απόµερα, για να µη µε δει κανείς και αρχίσει να µε ρωτάει τι έπαθα». Όταν κάθησα, µου πέρασε ο λογισµός να κάνω κοµποσχοίνι στην Παναγία να µου οικονοµήσει κάτι.

Αλλά αµέσως αντέδρασα στον λογισµό και είπα: «Ταλαίπωρε, για τέτοια τιποτένια πράγµατα θα ενοχλείς την Παναγία;». Τότε βλέπω µπροστά µου έναν Μοναχό. Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωµί, δύο σύκα και ένα µεγάλο τσαµπί σταφύλι. «Πάρε αυτά, µου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», και χάθηκε. Ε, τότε διαλύθηκα∙ µε έπιασαν τα κλάµατα, ούτε ήθελα να φάω πια … Πα, πα! Τι Μάνα είναι Αυτή! Να φροντίζει και για τις µικρότερες λεπτοµέρειες! Ξέρεις τι θα πει αυτό!...».

 

Τρυφερή κι ωραία εσαεί...

Μεσοκαλόκαιρη γιορτή, ταπεινωμένη εν δόξη μαυροφόρα σκιά ολόφωτη και μοναχή, εσωστρεφώς σπαρακτική με ένα κενό στην αγκαλιά δεομένη στ’ όνομά μας, χαροκαμμένη, πονεμένη, τρυφερή κι ωραία εσαεί, η Αγία κοιμωμένη.

Χρήστος Μποκόρος

Χρόνια πολλά!

Εκείνη τον εκράτησε στην αγκαλιά της γνωρίζοντας βαθειά μέσα της πως είναι γιος του Θεού. Τον εκράτησε ενώπιον μας ως άνθρωπο με τρυφερότητα, τον μεγάλωσε με στοργή, τον συνόδευσε με πόνο συγκρατημένο ανθρώπινο στον τάφο και χάρηκε την μεγάλη χαρά της Ανάστασής Του.

Κι άμα κοιμήθηκε, Εκείνος ήρθε και πήρε την ψυχή της στην αγκαλιά Του και την συνόδευσε στην Βασιλεία Του, στην Βασιλεία των Ουρανών.

 

Χρόνια πολλά για την εορτή.

 

Γιώργος Κόρδης 

«Ρόδο το Αμάραντο»...

Φορητή εικόνα του ζωγράφου Μπαλασίου, με θέμα τη Θεοτόκο...

Από τη Μικρά Ασία, 1738.

 

Μια προσωπική γνωριμία μαζί της...

 

Πέρα από όλα τα θεολογικά σπουδαία που οφείλει και μπορεί να πει κανείς για την Παναγία μας, χρειάζεται και μια προσωπική γνωριμία μαζί της. Μια σχέση, ένα βίωμα οικείωσης της ελπιδοφόρας και παραμυθητικής Παρουσίας της. Τι χρειάζεται θα ρωτήσει κανείς για να αρχίσει να γνωρίζει και να γεύεται την αισθητή παρουσία της; Πίστη θα απαντήσει κάποιος. Σωστά. Να νηστέψει και να προσεύχεται θα μας πουν κάποιοι άλλοι, και πάλι σωστά. Όμως μαζί με όλα αυτά θα προσθέσω τρία ακόμη που για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικά.

Πρώτον να αγαπήσει κανείς με πάθος και έρωτα τον Υιό της, τον Χριστό μας.

Δεύτερον, να επιτρέψει στο εαυτό του να γίνει και πάλι παιδί.

Τρίτον να έχει ταπείνωση και απλότητα.

Όταν αγαπάς τον Χριστό η Παναγία χαίρεται. Ποια μάνα δεν θέλει να αγαπάνε το παιδί της, πόσο δε μάλλον όταν γνωρίζει ότι αυτός είναι ο σωτήρας μας. Η ζωή και η ανάσταση μας.

Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να γίνει παιδί, στην πραγματικότητα του επιτρέπεις να γευθεί το θαύμα. Άλλωστε μια πλευρά του εαυτού μας ποτέ δεν μεγάλωσε, έμεινε αθώα, αγνή γεμάτη επιθυμία για ζωή. Επίτρεψε στο παιδί που ζει μέσα σου να εκδηλωθεί, να μιλήσει, να ζητήσει το παιγνίδι, την χαρά και την ζωή.

Δεν το κάνουμε όμως, γιατί έχουμε εγωισμό. Έχουμε χάσει την απλότητα μας. Δεν ενεργούμε φυσικά και αυθόρμητα, καρδιακά και αγαπητικά. Δεν είμαστε εμείς αλλά οι σοβαροί κύριοι και κυρίες που κλεισμένοι μέσα στα πρέπει και μη, χάσαμε την άμεση επαφή με την ζωή, τον εαυτό μας και τον Θεό.

π. λίβυος