Η Υψώσις του Τιμίου Σταυρού «εις Κοπάνους»...

Τάκης Παπατσώνης, «Περί του Ξύλου»

«Ψυχή μου, ευλόγα σήμερα πρωί, όλη τη μέρα

και την ακολουθούσα νύχτα όλη, το σωτήριο τούτο Ξύλο.

Πηγάζει απ’ τα σκοταδερά έγκατα των δασών.

Εκεί είναι η βασιλεία του, στολισμένο με φύλλα θροούντα.

Εκεί έρχεται σε κοινωνία με τις δροσιές της Νύχτας, με τα θάμπη

των Ημερών. Εκεί του περιπλέχουνται οι κισσοί και οι άλλες

περιπλοκάδες, γεννώντας την ιδέα της ομορφιάς και της αγάπης.

Σπάνιο είναι να τ’ αφήσουν να γεράσει, να τη ζήσει

την αιώνια ζωή, και σπάνιο είναι κεραυνός να τόβρει,

μήνυμα επουράνιο, ένωση ουρανού και γης με λάμψη ακαριαία

και θάνατος στο δάσος, όπως πρέπει.

Ψυχή μου, ευλόγα και την ώραν,

οπότε ξεκινάμε με τα πελέκια μιαν αυγή, άκαρδο, δουλευτικό

σμήνος οι υλοτόμοι. Γουρμάζει τότες η γραμμένη

σιωπηλή στιγμή της θυσίας. Με τα πολλά καταπέφτει

το θειότατο ξύλο. Του αποξεραίνουνται οι χυμοί.

Ξερό απομένει· και όμως ξερό, δεν έρχεται ολότελα

να το ξενώσει η ξεραΐλα από τις φυσικές του επιρροές.

Το διαβιβρώσκει η υγρασία ή το φουσκώνει. Του ανοίγει

ο χρόνος τις ρωγμές. Πιάνει σαράκι. Εχτός αν το προορίζουνε

για τις φωτιές, οπότε πάλι τρίζει, τρίζει, και αφού αναλάμψει,

τέφρα γίνεται, καθώς όλα. Είπα όμως σήμερα της ψυχής μου

να γράψει για το Ξύλο εκείνο το προορισμένο από αιώνων,

για το Ξύλο, που η γέννησή του βαστάει από τις πρώτες

της γης μας φύτρες. Ετούτο εκόπη για να γίνει

Ζυγός μέγιστος, θαυματουργός Στατήρας,

που εστήθηκε στη μέσην ακριβώς του χρόνου

για να ζυγιάσει την κούφιαν έγνοια των ανθρώπων.

«Δεν είναι δάσος, που να προσφέρει ξύλο παρόμοιο».

Το Ξύλο αυτό δεν είναι διόλου ύλη απαθής.

Έχει ψυχή και δείχνει τη κάθε τόσο.

Ενώ κατάξερο είναι και κομμένο, όμως ανθεί

και μέσα του μυκάται και αναβράζει χυμός σεβάσμιος.

Δε θα ξετάξω το γιατί έφερε Λύτρωση το Ξύλο ετούτο.

Ούδε ποια Λύτρωση. Ψυχή μου, θέλω μόνο να ευλογήσεις

την ουσία του Ξύλου, οπόθε αχτινοβόλησε του κόσμου η λάμψη.

Και την ευγένεια που του εδόθη ένα πρωί, όταν ποτίστη

μέχρι του βάθους των φλεβών του από αίμα εξαγοραστικό

και ζωογόνο. Ποιο βάρος φορτώθηκε! Ποιον πόνο

φορτώθηκε! Όλου του κόσμου! Του καθηλώθησαν

όλοι οι δρυμοί της αγωνίας. Χαίρε, Σταυρέ, που μ’ όλα,

μονάχη ελπίδα εσύ αποβαίνεις στις ερημώσεις».

Διαλέξτε έναν Σταυρό...

«Τα χρόνια περνάνε, οι άνθρωποι γερνάνε. Μην κάθεστε λοιπόν στο σταυροδρόμι. Διαλέξτε έναν Σταυρό ανάλογα με το φιλότιμο σας και προχωρείτε σ’ ένα δρόμο, από τους δύο της Εκκλησίας μας, και ακολουθήστε τον Χριστό στην Σταύρωση, εάν θέλετε να χαρείτε αναστάσιμα...».

Γέροντας Παΐσιος

Η αμώμητος...

Ε, τι! Συμπληγάδες όλοι μας περνούμε

Άλλες του κίτρινου στενές κι όλες του κόκκινου κατάμαυρες

Στηθήτω μία Παρθένος κατάστικτη φιλιών η αμώμητος

Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον.

Πίνακας: Σπύρος Βασιλείου

Η γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου...

«Ἰωακείμ καί Ἄννα ὀνειδισμοῦ ἀτεκνίας καί Ἀδάμ καί Εὔα ἐκ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου ἠλευθερώθησαν, Ἄχραντε, ἐν τῇ ἁγίᾳ γεννήσει σου...». Έτσι ψάλλει η Εκκλησία σήμερα, που εορτάζει το Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

Μεγάλο δώρο του Θεού ήταν η Παναγία στους γονείς της, τον Ιωακείμ και την Άννα, που δεν είχαν τέκνα· με τη γέννησή της έφυγε από πάνω τους το όνειδος και η ντροπή της ατεκνίας. Μα πιο μεγάλο δώρο του Θεού είναι η γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου στον κόσμο· είναι το προμήνυμα της σωτηρίας των ανθρώπων. Γι’ αυτό η Εκκλησία ψάλλει· «Ἡ γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ...». 

Ο καιρός που είχε ορίσει ο Θεός για να στείλει στον κόσμο τη σωτηρία επλησίαζε· ύστερα από λίγα χρόνια το νήπιο που γεννήθηκε σήμερα θα γεννήσει τον αίτιο της ευφροσύνης των ανθρώπων. Απ’ αυτήν θα ανατείλει «ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν».

Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης κυρός Διονύσιος Λ. Ψαριανός, «Μικρός Συναξαριστής».

Στο γενέθλιο της Θεοτόκου...

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου κ. Θωμάς Ανδρέου, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων:

Το Εκκλησιαστικό έτος, ξεκινά με τον μήνα Σεπτέμβριο, τον πιο γλυκό και ήμερο μήνα του χρόνου κατά τον Φώτη Κόντογλου. Όχι τυχαία, λοιπόν, ο χρόνος ξεκινά με την Θεομητορική γιορτή της γέννησης της Παναγίας μας για την οποία μας έχει ήδη προειδοποιήσει το απολυτίκιο με το οποίο ολοκληρώνεται το εκκλησιαστικό έτος τον μήνα Αύγουστο στην γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας· εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε»...

Ο Σεπτέμβριος, λοιπόν, ξεκινά με μια γέννηση που φέρνει χαρά σε όλον τον κόσμο αφού από την Παναγία «ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν· καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον». Ένας ολάκερος, λοιπόν χρόνος, περιστρέφεται γύρω από την ζωή Εκείνης που χάρισε την αληθινή ζωή στην ανθρωπότητα μιας και γίνεται ο τρόπος ενσάρκωσης της απόλυτης φιλανθρωπίας του Θεού.

Η γιορτή αυτή καθιερώθηκε στα τέλη του 5ου αιώνα και παραμένει ζωντανή στην συνείδηση των πιστών Χριστιανών που στο πρόσωπο της Παναγίας, βλέπουν το ζωντάνεμα της ελπίδας για τον άνθρωπο, τον απελπισμένο από τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες άνθρωπο που καθημερινά πέφτει και σηκώνεται, δακρύζει και χαμογελά στη ζωή του…

Η Παναγία είναι καρπός προσευχής των γονιών Της, του Ιωακείμ και της Άννας. Είναι η ανατροπή της λογικής μιας άλλης εποχής, που θέλει την ατεκνία να γίνεται όνειδος, της λογικής εκείνης που σταματά εκεί όπου αρχίζει το θαύμα, μιας και «Θεός όπου βούλεται νικάται φύσεως τάξις!». Ένα μεγάλο θαύμα, λοιπόν, είναι η Παναγία μας για την ανθρωπότητα. Και τούτο το θαύμα, τιμούμε με την ανάμνηση της εορτής του γενεθλίου Της. Καμιά άλλη γυναίκα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, δεν θα μπορούσε να κάνει αυτό που η Παναγία έκανε. Να γεφυρώσει τον άνθρωπο με τον Θεό ώστε από την μια να ενανθρωπίσει τον Θεό και από την άλλη να θεώσει κατά χάριν τον άνθρωπο! Αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά της Παναγίας μας στην ανθρωπότητα.

Αυτή λοιπόν την δωρεά του Θεού, εορτάζουμε στο γενέθλιο Της Θεοτόκου. Επικαλούμενοι την Χάρη της Παναγιάς στη ζωή μας, την παρακαλούμε και τούτος ο χρόνος να είναι καρποφόρος και ειρηνικός, ώστε να επιβεβαιώνουμε πάντοτε ότι η Παναγιά μας, ποτέ δεν εγκατέλειψε την ανθρωπότητα…

Ευχέλαιο

Το ιερό μυστήριο του Ευχελαίου θα τελεσθεί τη Δευτέρα 07 Σεπτεμβρίου, στις 7 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου «εις Κοπάνους», όπως την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα.