«Προ εξ ημερών του Πάσχα»

Γράφει ο Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος

Ἔστρωσε ἡ φύση στή γῆ τήν ἀνοιξιάτικη πνοή της. Γαλάζιο τό στερέωμα. Κι οἱ ἡλιακτίδες ὡς ἀργά μαζί μας. Πάνω σ᾿ αὐτήν τήν ἐμβίωση θά βαδίσει ὁ Ἀναμάρτητος γιά νά σπείρει τό θαῦμα τῆς Χριστιανοσύνης. Kι᾿ ἕνας ὕμνος γλυκός, γεμάτος προσδοκία καί χαρμοσύνη μᾶς περιμένει, μᾶς ὠθεῖ νά τόν τραγουδήσουμε ἐαρινά. Νά τόν ψάλουμε σάν τά μικρά κανοναρχάκια, γιά νά τόν ἀκούσει ὁ Θεός: «Ψυχή μου, ψυχή μου ἀνάστα, τί καθεύδεις;» (2).

Βλέπω τίς ἀνθισμένες μιγδαλιές, ὅλες μαζί μπουμπουκιασμένες, ἀγκαλιασμένες. Καί μούρχεται νά τίς ρωτήσω, ποῦ πάτε τόσο στολισμένες, τόσο χαρούμενες; Κι᾿ ὕστερα νά στραφῶ στή Ρωμηοσύνη. Νά τῆς πῶ νά βάλει κι᾿ αὐτή τά καλά της. Νά μοσχομυριστεῖ.

Νά κρατήσει βάγια στά χέρια της. Καί νά τήν καλέσω νά ψάλλουμεν μαζί, σάν μικρά παιδιά, τό «Ἐξέρχεσθε οἱ πιστοί εἰς τήν Ἀνάστασιν» (3). Νά τ᾿ ἀκούσει κι᾿ ὁ κόσμος, πώς κι᾿ ἀπό κάστρα μέσα, μπορεῖ οἱ φύλακες τοῦ Ἀληθινοῦ νά κρατήσουνε χρυσές λαμπάδες, νά φωνάξουνε τό «Χριστός Ἀνέστη».

Πάμε νά μποῦμε σέ κατάνυξη. Μᾶς φωτίζουνε οἱ οὐρανοί τό δρόμο. Καί μέ τό ρυθμό τῆς ζωῆς, ν᾿ ἀνεβοῦμε σκαλί σκαλί στόν Πατέρα μας. Εἴμαστε ἡ μάζα ἡ ἡρωϊκή τῆς πόλης.

Καί πιασμένοι χέρι χέρι μέ τό πεπρώμενο μας στολίζουμε τό χρόνο τῆς μαρτυρίας μας μέ ὄνειρα ἀξεπέραστα. Σάν κάποιος ἄγγελος νά μᾶς τά θυμίζει στ' αὐτί. Ἀθανατίζουμε τή συντροφιά τῆς λαλίστατης σιωπῆς βαδίζοντας πάνω της γιά νά μποῦμε νοσταλγημένα στόν κεκοσμημένο νυμφῶνα τοῦ Χριστοῦ.

Μέ Γλυκειά μυσταγωγία μᾶς σκεπάζουν οἱ νύχτες πού ἔρχονται. Γεμάτες ἀπό τό μυστήριο τῆς Πόλης, πού μᾶς βρίσκει μέσα της, σκεπασμένους ἀπό τήν ἀόρατη Χάρη ἀπό προικιά κειμηλιώδη τῶν αἰώνων. Εἶναι τό «γλυκύ μας ἔαρ». Ἡ ἀσίγαστη φωνή τοῦ Ζωοδότου, πού ἠχολογεῖ μέσα μας τήν ἐλπίδα. Ἕνα κρυφομίλημα τοῦ γένους μέ τό Θεό, πού μᾶς τρέφει μέ τό ἀχόρταγο μάννα τῆς ράτσας.

Νοιώθουμε τήν ἀνάσα τοῦ Θεοῦ νά μᾶς δροσίζει τό μέτωπο. Καί κάθε φορά σά νά πρωτοπίνουμε καί κάτι ἀπό τό θαῦμα καί τό νάμα τῆς Ἀνάστασης. Τῆς πολίτικης Ἀνάστασης, τῆς φωτισμένης μέ τό φέγγος τῆς Ἀνατολῆς, καί μέ τό μήνυμα τῶν ἀστέρων. Μέ τά βλέμματα τοῦ Σεραφείμ. Σάν τοῦ ἐνός τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς πού παρέμεινε μαζί μας στήν Πόλη, νά μᾶς φέρνει τά μηνύματα τοῦ Ἀθεώρητου.

Γίνεται ὄμορφο τό Πάσχα ὅταν ἀνασταίνεται μέσα ἀπό ἀνθρώπινο πάθος. Αἰσθάνεσαι νά σέ κρατάει ὁ Ἀναφής ἀπό τό χέρι ζεστό νά σ᾿ ἔχει μέ τήν πίστη σου, μέ τήν Ὀρθοδοξία σου, μέ τήν κάθε ἀγάπη σου καί φορεμένο ἕνα «ἔνδυμα ἀφθαρσίας», πλεγμένο ἀπό τά χέρια τῆς Κυρᾶς Ρωμηοσύνης, καθισμένης στή σφραγισμένη κι᾿ ἀλησμόνητη αὐλόπορτα τῆς παλιᾶς γειτονιᾶς.

Πρίν ἀπό τή νύχτα τῆς Ἀνάστασης, λογιῶν λογιῶν ὧρες χτυποῦν τήν πόρτα μας, γεμᾶτες ἀπό ρέμβη ἑαρινή. Γεμάτες ἀπό ὄρθρους καί δειλινά, βουτηγμένα στόν ἦχο μιᾶς καμπάνας, πού τήν κρούει ἡ Πόλη, πού τήν ἐναρμονίζει ἡ Ρωμηοσύνη μαζί μέ τά παιδιά της, πού ντυμένα ἀγγελικά μᾶς τραγουδοῦν, «ἐξέρχεσθε οἱ πιστοί εἰς τήν Ἀνάστασιν».

Ἄνοιξη, φίλησέ μας μέ τή δύναμη τῆς φρεσκάδας, σου. Κύριε, «ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμεν Σοι φαγεῖν τό Πάσχα»;

+ ὁ Πέργης Εὐάγγελος

Φανάρι,

Βαγιανή Ἑβδομάδα

--------------------------

Ἀπό τό

(1)Δοξαστικόν τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων

(2)Ὕμνος τοῦ Τριωδίου

(3)Τέλος τοῦ Κοντακίου τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων

(4)Ἀπό τό Δοξαστικόν τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων

«Δεν πίστευε στο Θεό ούτε με την ψυχή ούτε με το σώμα»

Μητροπολίτου Σουρόζ Αντωνίου (Bloom)

Ἑβδομάδα μ’ ἑβδομάδα νοιώθουμε ὅτι πλησιάζουμε ὁλοένα τὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μᾶς φαίνεται ὅτι κινούμαστε γρήγορα, ἀπὸ Κυριακὴ πρὸς Κυριακή, πρὸς τὴν ἡμέρα ποὺ κάθε φόβος, κάθε φρίκη θὰ χαθεῖ...

Ἔχουμε σήμερα ἀκόμα τὸ παράδειγμα ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ζοῦσε μιὰ τραγωδία πρὶν συναντήσει τὸν Χριστό. Εἶναι ἡ Μαρία ἡ Αἰγυπτία. Ἦταν ἁμαρτωλή. Ἦταν πόρνη. Δὲν πίστευε στὸν Θεό, οὔτε μὲ τὴν ψυχή, οὔτε μὲ τὸ σῶμα. Δὲν εἶχε σεβασμὸ σὲ αὐτὸ τὸ σῶμα ποὺ ὁ Θεὸς ἔχει δημιουργήσει, οὔτε σ’ αὐτὴ τὴν ψυχή. Κι ὅμως ἦρθε, μὲ τραγικὸ τρόπο, ἀντιμέτωπη μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ὑπῆρχε τρόπος νὰ τῆς ἐπιτραπεῖ ἡ εἴσοδος στὸν Ναὸ ἐκτὸς ἂν ἀπέρριπτε τὸ κακὸ καὶ διάλεγε τὴν ἁγνότητα, τὴν μετάνοια, τὴν νέα ζωή...

Πόσο εὔκολα μπαίνουμε ἐμεῖς στὸ ναὸ, ξεχνώντας τόσο εὔκολα ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι ἕνα μικρὸ κομμάτι τοῦ κόσμου ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπιλέξει νὰ ζεῖ ἀποκομμένος ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ ἔχει ἀπορρίψει τὸν Θεό, ἔχει χάσει τὸ ἐνδιαφέρον του γι’ Αὐτόν• κι ὅτι οἱ λίγοι πιστοὶ δημιουργήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ σὰν καταφύγιο -ναί, ἡ ἐκκλησία εἶναι ἡ πληρότητα τοῦ Παραδείσου, καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἕνα τραγικὸ καταφύγιο, τὸ μόνο μέρος ποὺ ἔχει δικαίωμα νὰ βρίσκεται ὁ Θεὸς ἐπειδὴ εἶναι καταζητούμενος. Κι ὅταν ἐρχόμαστε ἐδῶ, μπαίνουμε στὸ βασίλειο τοῦ Θεοῦ. Θὰ πρέπει νὰ ἐρχόμαστε μὲ μία αἴσθηση δέους ὄχι ἁπλὰ νὰ περπατᾶμε ἐκεῖ ὅπως σ’ ἕνα ἄλλο μέρος, ἀλλὰ σ’ ἕναν τόπο ποὺ εἶναι ἤδη τὸ Βασίλειο τοῦ Θεοῦ.

Ἂν εἴχαμε αὐτὴν τὴν διάθεση, ὅταν ἐρχόμαστε στὴν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας, θὰ μπορούσαμε νὰ εἴμαστε, ἂν καὶ ἀσήμαντοι, σὰν τὴν Μαρία τὴν Αἰγυπτία. Θὰ σταματούσαμε καὶ θὰ λέγαμε, «πῶς μπορῶ νὰ μπῶ στὸν ναό;» Καὶ ἂν τὸ κάναμε αὐτὸ ὁλόψυχα, μὲ μιὰ καρδιὰ συντετριμμένη, μὲ μιὰ αἴσθηση τρόμου ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι εἴμαστε τόσο μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεό, τόσο ξένοι, τόσο ἄπιστοι, τότε θὰ ἄνοιγαν οἱ θύρες, καὶ θὰ βλέπαμε ὅτι δὲν βρισκόμαστε ἁπλὰ σ’ ἕναν μεγάλο χῶρο περιτριγυρισμένο ἀπὸ τοίχους, ἀλλὰ βρισκόμαστε σ’ ἕναν τόπο ποὺ εἶναι ὁ Παράδεισος τοῦ Θεοῦ ποὺ ἦλθε στὴν γῆ.

Ἂς μάθουμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐμπειρία τί σημαίνει νὰ προχωρᾶμε βῆμα-βῆμα πρὸς τὴν Ἀνάσταση, ἐπειδὴ γιὰ νὰ φτάσουμε στὴν Ἀνάσταση πρέπει νὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ, πρέπει νὰ περάσουμε ἀπὸ τὴν τραγωδία τῆς Μ. Ἑβδομάδας καὶ νὰ τὴν κάνουμε δική μας, μετέχοντας μὲ τὸν Χριστό, τοὺς μαθητές Του καὶ τὰ πλήθη ὁλόγυρα, στὸν φόβο, στὸν τρόμο αὐτοῦ τοῦ γεγονότος· κι ἐπίσης νὰ τὸ ζήσουμε σὰν μιὰ φωτιὰ ποὺ θὰ κατακάψει ὅ,τι εἶναι εὐτελὲς γιὰ τὸν Θεὸ καὶ θὰ μᾶς καθαρίσει. Κι ἴσως μία μέρα, ὅταν ἡ φωτιὰ θὰ ἔχει κατακάψει ὅ,τι δὲν εἶναι ἄξιο γιὰ τὸν Θεό, καθένας ἀπὸ μᾶς ἴσως γίνει μιὰ εἰκόνα τῆς φλεγομένης βάτου, πυρακτωμένης ἀπὸ τὴν θεία φλόγα καὶ μὴ καιομένης, ἐπειδὴ θὰ εἶχε ἀπομείνει σὲ μᾶς μόνο ὅ,τι θὰ ἐπιβίωνε ἀπὸ τὴν θεϊκὴ φωτιά. Ἀμήν.

Εγκύκλιος Μητροπολίτου

Θέμα:

«Ἐνημερωτικὴ Ἐκδήλωση καὶ διαγνωστικὲς ἐξετάσεις γιὰ τὴ γεροντικὴ ἄνοια καὶ τὴ νόσο τοῦ Ἀλτζχάϊμερ».

Μὲ τὴν παροῦσα σᾶς γνωρίζουμε ὅτι ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Ἰωαννίνων σὲ συνεργασία μὲ τὸν Φιλανθρωπικὸ Ὀργανισμό «ΑΠΟΣΤΟΛΗ» τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν διοργανώνουν Ἐνημερωτικὴ Ἐκδήλωση κατὰ τὴν ὁποία εἰδικοὶ ἐπιστήμονες θὰ ὁμιλήσουν γιὰ θέματα γεροντικῆς ἄνοιας καὶ τῆς νόσου τοῦ Ἀltzχάϊμερ. Ἡ ἐκδήλωση αὐτή, ποὺ θὰ ὠφελήσει τὶς οἰκογένειες ποὺ φιλοξενοῦν ἢ φροντίζουν ἡλικιωμένα ἄτομα, θὰ πραγματοποιηθεῖ στὴν αἴθουσα «Ἀρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος» τῆς Ζωσιμαίας Παιδαγωγικῆς Ἀκαδημίας Ἰωαννίνων τὴν Παρασκευή, 22 Ἀπριλίου ἐ.ἔ καὶ ὥρα 8.00 τὸ βράδυ.

Μὲ τὸ πέρας τῆς ἐκδηλώσεως, ἡ χορῳδία τῆς Κατσαρείου Σχολῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς τῆς καθ’ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως θὰ ψάλλει ὕμνους τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος.

Ἐπίσης, καλοῦμε τὶς οἰκογένειες ποὺ φροντίζουν ἡλικιωμένους ἀνθρώπους νὰ ἔλθουν μαζί τους, τὸ Σάββατο, 23 Ἀπριλίου καὶ ἀπὸ ὥρα 10.00 τὸ πρωὶ στὸν Ἱερὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Περιβλέπτου πόλεως Ἰωαννίνων, ὅπου οἱ ἡλικιωμένοι θὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ὑποβληθοῦν σὲ ἐξετάσεις γιὰ τὴ γεροντικὴ ἄνοια καὶ τὴ νόσο τοῦ Ἀltzχάϊμερ ἀπὸ εἰδικούς.

Παροτρύνουμε τοὺς πιστοὺς τῶν ἐνοριῶν μας νὰ παρακολουθήσουν τὴν σημαντικὴ αὐτὴ Ἐνημερωτικὴ Ἐκδήλωση καὶ νὰ προσέλθουν κατὰ τὴν ἡμέρα τῶν διαγνωστικῶν ἐξετάσεων, μὲ σκοπὸ τὴν ἀρτιότερη φροντίδα τῶν ἡλικιωμένων μελῶν τῶν οἰκογενειῶν μας.

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

†Ο ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΜΑΞΙΜΟΣ

Εγκύκλιος Μητροπολίτου

Θέμα:

«Ἐγκατάσταση αὐτομάτου πωλητοῦ Ἀνακυκλώσεως».

Μὲ τὴν παροῦσα σᾶς γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Ὀργανισμὸς Ἀνακυκλώσεως σὲ συνεργασία μὲ τὴν Μ.Κ.Ο. «Ἀποστολή» τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, πρόκειται νὰ ἐγκαταστήσουν αὐτόματο πωλητὴ Ἀνακυκλώσεως κουτιῶν ἀλουμινίου, πλαστικῶν μπουκαλιῶν καὶ ὑάλινων φιαλῶν στὸ Γηροκομεῖο «Ζωσιμάδων» Ἰωαννίνων. Ἡ ἐκδήλωση ἐνάρξεως τοῦ προγράμματος θὰ γίνει στὸ Γηροκομεῖο τὴν Παρασκευή, 22 Ἀπριλίου ἐ.ἔ, ὥρα 11.00 τὸ πρωί.

Παρακαλοῦνται οἱ Ἐνορίες τῆς πόλεως καὶ τῶν περιχώρων νὰ ἐνημερώσουν τὸ Χριστεπώνυμο Πλήρωμα γιὰ τὸ πρόγραμμα αὐτό, τὸ ὁποῖο θὰ συμβάλλει στὴν εὐαισθητοποίηση τοῦ κόσμου σχετικῶς μὲ τὰ ὀφέλη τῆς ἀνταποδοτικῆς Ἀνακυκλώσεως, γιὰ τὴν προστασία τοῦ Περιβάλλοντος καὶ ὅτι τὰ ἔσοδα ἀπὸ τὸ συγκεκριμένο μηχάνημα θὰ διατίθενται γιὰ τὴν ἐνίσχυση τοῦ Γηροκομείου μας.

Προτρέπουμε τοὺς πιστοὺς νὰ ἀρχίσουν ἄμεσα τὴ συγκέντρωση τῶν εἰδῶν πρός ἀνακύκλωση, ὅπως κουτιά ἀλουμινίου, πλαστικά μπουκάλια, ὑάλινες φιάλες (ἀπό ἀναψυκτικά, μπύρες, νερό, γάλα, χυμούς, ἀπορρυπαντικά, κρασιά, ποτά κ. ἄ), ἔτσι ὥστε στηρίζοντας τὴ λειτουργία τοῦ προγράμματος αὐτοῦ, νὰ συμβάλλουν ἄμεσα καὶ στὴν ὑποστήριξη τοῦ Γηροκομείου μας καὶ νὰ εἶναι παρόντες στὴν ἐκδήλωση τοῦ Γηροκομείου γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ προγράμματος, τὴν Παρασκευή, 22 Ἀπριλίου, ὥρα 11.00 τὸ πρωί.

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

†Ο ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΜΑΞΙΜΟΣ

Είη η μνήμη αυτού αιωνία...

Τρισάγιο, με αφορμή τη συμπλήρωση σήμερα δύο χρόνων από την εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτου μας κυρού Θεοκλήτου, εψάλη το πρωί επί του τάφου του, στην αυλή του αγίου Νικολάου «εις Κοπάνους» από τον προϊστάμενο του Ναού π. Απόστολο.

Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Ιωαννίνων εκοιμήθη στις 13 Απριλίου του 2014.

Είη η μνήμη αυτού αιωνία...

Στις 13 Απριλίου του 2014...

Στις 13 Απριλίου του 2014, απόγευμα Κυριακής των Βαΐων, εκοιμήθη ο αοίδιμος Μητροπολίτης Ιωαννίνων κυρός Θεόκλητος.

«Φτάνει η ώρα που ο αγώνας της διήγησης, ο μύθος, αρτιώνεται, και ακολουθεί ο ύπνος. Το τρανό πνεύμα, που γέμιζε μεγαλείο το σώμα, νιώθει τον νόστο και φεύγει για την αιώνια πατρίδα του και, τότε, το σώμα μικραίνει και χωράει σε ένα ξύλινο κιβούρι.

Στέκεσαι και κοιτάζεις το σκήνος, που έχει τη μορφή του ανθρώπου που γνώριζες. Από τα αρχιερατικά άμφια μένουν ακάλυπτα μόνον τα χέρια και το πρόσωπο. Και άθελα εστιάζεις στον δείκτη και τον μέσο, στο σκούρο χρώμα της πίσσας στο ένωμά τους. Πόση αγρύπνια, πόσος πόνος, πόσος στοχασμός ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο δάχτυλα; Οι ποριστές της ευσέβειας δεν του συγχωρούσαν το κάπνισμα, κι ας το παρέβλεπαν για τον Παπαδιαμάντη και τον Νεκτάριο Πενταπόλεως.

Ο χρόνος του στέρησε μονάχα την όραση. Τον έβλεπες όρθιο και δωρικό να περπατά αργά ψηλαφώντας γύρω του, και ένιωθες πως μια παρόμοια εικόνα φανταζόταν ο Όμηρος, όταν ιστορούσε τον Τειρεσία:  χρησμό από την ψυχή να πάρετε του Τειρεσία, που μάντης στη Θήβα ήταν τυφλός, μα η δύναμη κρατάει του νου του ακόμα. Όντως, η δύναμη του νου του κρατούσε· το πνεύμα αύξανε και η σάρκα ελάττωνε. Κι αυτό το ελάχιστο υλικό που έμεινε απ’ αυτόν ενταφιάσθηκε το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης στον Άγιο Νικόλαο των Κοπάνων...*» (Ευστάθιος Χ. Λιανός Λιάντης).

Ο μακαριστός Θεόκλητος Σετάκης γεννήθηκε το 1930 στη Θεσσαλονίκη. Τις γυμνασιακές του σπουδές περάτωσε στην Κρήτη, σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ πήρε πτυχίο και της Ανωτάτης Βιομηχανικής Πειραιά. Χειροτονήθηκε το 1958 Διάκονος και το 1960 Πρεσβύτερος, ενώ από το 1961 μέχρι το 1968 υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας. Ήταν ο στενότερος συνεργάτης του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, ο οποίος τον είχε πρωτοσύγκελο στη Μητρόπολη Ιωαννίνων.

Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ιωαννίνων το 1975. Ασχολήθηκε με την συγγραφή πρωτότυπων βιβλίων, δοκιμίων σε περιοδικά και εφημερίδες, με τα οικονομικά της Εκκλησιάς και διατέλεσε για αρκετά χρόνια μέλος του Δ. Σ της Εθνικής Τράπεζας.

Ιδού πως περιγράφει το μακαριστό ποιμενάρχη μας ο γιαννιώτης Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος:

«Γνώρισμά του ήταν η ελευθερία και η ειλικρίνεια με τις οποίες εξέφραζε τις απόψεις του... Ο ατόφιος λόγος του πολλές φορές ήταν σκληρός, κοφτερός, ειλικρινής, ανδροπρεπής, ελεγκτικός, μερικές φορές εκφραζόταν με την γλώσσα του σώματος, τις εξωτερικές εκφράσεις. Δεν δίσταζε να σχολιάζη όλες τις καταστάσεις ελεύθερα... 

Ήταν ασυμβίβαστος, δεν υποχωρούσε στις απόψεις του, καταλάβαινε όμως τις αδυναμίες των άλλων. Ήταν εντελώς ανίκανος να κάνη εκκλησιαστική διπλωματία, δεν το ήθελε, θεωρούσε μάλιστα ότι η διπλωματία στα εκκλησιαστικά ζητήματα προξενεί κακό... Παρά τον απόλυτο και κοφτερό του λόγο, ήταν ευσυγκίνητος, έστω και αν δεν το έδειχνε, ευαίσθητος, εσωτερικά, χωρίς να το εκδηλώνη με πράξεις, αλλά τον καταλάβαινε κανείς από μια λέξη και με την σιωπή...

Δεν έκρυβε τα ανθρώπινα πάθη του και τις αδυναμίες του, τις ομολογούσε, τις άφηνε να φαίνωνται. Κάπνιζε πολύ –δέν το έκρυβε... Το θεωρούσε υποκρισία να το κρύβη...  

Είχε το προσόν να μη θέλη και να μήν επιδιώκη να απολογήται στους άλλους και να μήν απαντά στις συκοφαντίες ή τις επικρίσεις τους, έστω κι αν θεωρούσε ότι ήταν άδικες. Επίσης, δεν ήταν εκδικητικός, αλλά συγχωρούσε και ευεργετούσε αυτούς που τον έβλαπταν ή τον αδικούσαν. Αντιμετώπιζε με στωϊκότητα τις ποικιλώνυμες κριτικές...**».

«Αφτιασίδωτος στην όψη και στη συμπεριφορά δε δίσταζε να λέει την άποψη του με οποίο κόστος έστω κι αν στα μάτια κάποιων φαινόταν "ο μοντέρνος, ο καινοτόμος, ο αντιπαραδοσιακός" λες και η παράδοση είναι το όπλο όσων νόμισαν την πίστη μας για Μουσείο απέραντο και τη Θεολογία σαν περίληψη ενός ένδοξου παρελθόντος!

Μαχητικός, αδιαπραγμάτευτος, αυστηρός, με μια απλότητα αφοπλιστική που ίσως σκανδάλιζε εκείνους με την επιτηδευμένη ευγένεια και διπλωματικότητα, πορεύτηκε μια ζωή σαν ένας γνήσιος Άνθρωπος με πάθη, ελαττώματα και αδυναμίες. Αγωνιζόταν όμως διαρκώς έχοντας μια σταθερή μετάνοια στα σώψυχα του, και αυτό το ένιωθα κάθε φορά που τον συναντούσα, η οποία λες και ταυτόχρονα του δυνάμωνε το πάθος να ελαττώνει τις αδυναμίες του με τον δικό του τρόπο, μη γνωρίζοντας η δεξιά τι κάνει η αριστερά...***»

(Νίκος Παπαχρήστος).

Ας είναι η ψυχή του αναπαυμένη και η μνήμη του άληστος.

Θεοκλήτου

του Σεβασμιωτάτου και Θεοπροβλήτου Μητροπολίτου

της Αγιωτάτης Μητροπόλεως Ιωαννίνων, 

υπερτίμου και εξάρχου πάσης Ηπείρου και Κερκύρας,

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ...

*http://eiskopanous.blogspot.gr/2014/04/blog-post_5191.html

**http://www.dogma.gr/dialogos/o-mitropolitis-ioanninon-kyros-theoklitos/10303/

***http://eiskopanous.blogspot.gr/2014/04/blog-post_2592.html

Διαβάστε ακόμα:

«Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος και ο Νεομάρτυρας Γεώργιος»:

http://eiskopanous.blogspot.gr/2014/04/blog-post_30.html

και

«Επικήδειος Λόγος στον εκλιπόντα Μητροπολίτη Ιωαννίνων κυρό Θεόκλητο υπό του πρωτοπρεσβυτέρου π. Λάμπρου Τσιάρα, νυν Γ.Α.Ε. Ι.Μ.Ιωαννίνων»:

http://eiskopanous.blogspot.gr/2014/05/blog-post_7.html

Η Ε΄ Εβδομάδα των Νηστειών «εις Κοπάνους»

Τρεις Λειτουργίες των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων θα τελεσθούν την παρούσα Πέμπτη Εβδομάδα των Νηστειών στον Άγιο Νικόλαο «εις Κοπάνους».

Η πρώτη, την Τετάρτη το απόγευμα στις εφτά, και οι δύο επόμενες την Πέμπτη -«του Μεγάλου Κανόνος»- και την Παρασκευή το πρωί, ώρα 07.00.

Το απόγευμα της ερχόμενης Παρασκευής, ο Ακάθιστος Ύμνος θα ψαλεί στις 19.00 μ.μ.