Να μπει στην καρδιά σου...

«Ο Χριστός δέχεται τα εκατό, δέχεται και τα τριάντα, δέχεται και τα πέντε που θα Του δώσεις.

Αν δεν μπορείς να Τον θυμηθείς χίλιες φορές, εκατό φορές, πενήντα φορές την ημέρα, θυμήσου τον δέκα φορές και πες του με αγάπη: «Χριστέ μου!»

Όχι να Τον παρακαλέσεις για την φτώχεια σου, για τη μάνα σου, για την αρρώστια σου, για την επιτυχία σου..

Όχι!

Να Τον παρακαλέσεις να μπει στην καρδιά σου.

Δεν μπορείς δέκα φορές την ημέρα; Πέντε φορές δεν μπορείς;

Αν το νιώσεις και Τον καλείς έστω δυο φορές την ημέρα, θα γλυκαθείς και θα Τον ζητάς δέκα φορές, ύστερα είκοσι φορές, και ύστερα θα αρχίσεις να Τον νιώθεις στην καρδιά σου».

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Προσευχήσου για όλους...

Οι σκέψεις και οι λέξεις μας έχουν μεγάλη δύναμη στον περιβάλλοντα κόσμο, στα ζώα, στη βλάστηση. Προσευχήσου με δάκρυα για όλους τους αρρώστους, τους αδύναμους, τους αμαρτωλούς, για αυτούς που δεν έχουν κανέναν να προσευχηθεί. Για τα λουλούδια, για τις πέτρες, για φυτά. Μην προσβάλλεις τα πουλιά, άστα να ζήσουν. Ζήτα από τον Θεό να κρατήσει τον αέρα καθαρό στον πλανήτη να καθαρίσει το νερό, και να προσεύχεσαι στον Σωτήρα του κόσμου, "Ιησού, γιε του Θεού, λυπήσου τον αμαρτωλό"...

Στάρετς Νικολάι (Guryanov)

 

Ο Θεός περιμένει...

Ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον Παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή. Η Mετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.

~ Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Να σας αγαπούν...

«Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν, να σας αγαπούν, να χοροπηδούν από τη χαρά τους, όταν σας συναντούν. Διότι όλοι οι άνθρωποι στην ζωή τους, στο σπίτι τους, στο σώμα τους και στην ψυχή τους έχουν πόνο, αρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, και ο καθένας κρύβει τον πόνο μέσα στο πουγγί του το κρυφό, μέσα στην καρδιά του, στο σπίτι του, για να μην το ξέρουν οι άλλοι.

Έτσι εγώ δεν ξέρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξέρεις τι πόνο έχω εγώ.

Μπορεί να γελώ και να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ, και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου.

Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο».

† Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Η Θεία Λειτουργία...

Η Θεία Λειτουργία είναι ένας αρραβώνας με τον Χριστόν, ένας γάμος. Μας βάζει εις την Βασιλείαν Του. Ύστερα θα βγούμε πάλι, θα πάμε στο σπίτι μας με τα πάθη μας, με τις αμαρτίες μας, με τις μιζέριες μας. Δεν έχει σημασίαν! Θα πάμε πάλι στην Λειτουργία, θα αρπάξωμε πάλι τον Χριστόν, θα μας θεώση ξανά. Και έτσι με συνεχή αγώνα, με συνεχή πορεία, μπροστά ο Ιερεύς, πίσω εμείς, θα φθάσωμε εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Πηγαίνομε εις την Λειτουργίαν με τον πόθο αυτόν; Εξασφαλίσαμε την Βασιλείαν των Ουρανών.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Την ώρα της λειτουργίας...

Στην λειτουργία ο Χριστός, είναι παρών. Θυμάστε την Μαγδαληνή; Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστι και με δέος. Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». 

Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι. «ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της. Στην λειτουργία ο διδάσκαλος, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν.

γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Σώμα και Αίμα Χριστού...

Ήρθε κάποιος στο σπίτι και λέει: «Πάτερ, το σώμα που μεταλαμβάνομε είναι το Σώμα του Χριστού, το είπανε λέει…». Λέω: «Πάτερ, δεν μπορούμε να θεολογήσουμε, διότι δεν είμαστε θεολόγοι. Μεταλαμβάνουμε Σώμα και Αίμα Χριστού. 

Περισσότερο δεν μπορούμε να πούμε, μήπως και πέσουμε σε κάνα δογματικό λάθος και θα το βρούμε εμπόδιο μετά το θάνατό μας».

Τέτοια δεν μας ωφελούν, πάτερ. Άφησε αυτόν το δρόμο και πάρε το δρόμο τής υπακοής και άφησε τα υψηλά επίπεδα.

Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης

Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν...

"Εσύ που πλησιάζεις τον αδελφό σου, εσύ που είσαι σύζυγος, όταν πλησιάσεις τον ή την σύζυγό σου, εσύ που είσαι πατέρας, μητέρα, όταν πλησιάσεις το παιδί σου ό, τι θα του πεις, ό, τι σκέφτεσαι να του πεις, πες το, αφού πρώτα του πεις δυο κουβέντες που θα του δώσουν χαρά, παρηγοριά, μια ανάσα. Να τον κάνεις να πει, ανακουφίσθηκα, χάρηκα! Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν, να σας αγαπούν, να χοροπηδούν από τη χαρά τους, όταν σας συναντούν. Διότι όλοι οι άνθρωποι στην ζωή τους, στο σπίτι τους, στο σώμα τους και στην ψυχή τους έχουν πόνο, αρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, και ο καθένας κρύβει τον πόνο μέσα στο πουγγί του το κρυφό, μέσα στην καρδιά του, στο σπίτι του, για να μην το ξέρουν οι άλλοι. Έτσι εγώ δεν ξέρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξέρεις τι πόνο έχω εγώ. Μπορεί να γελώ και να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ, και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου. Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο".

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

«Η προσωπική μας λειτουργία...»

«Χρειάζεται η προσωπική μας λειτουργία, η μυστική κοινωνία με τον Θεό. είναι ο πόνος μας τον οποίο πάσχομε, όπου τον συναντάμε, όπου τον βρίσκουμε, όπου τον έχομε θέλοντας ή μη θέλοντας, αλλά ταυτόχρονα είναι μία εκούσια πράξη. Να ανεβάζουμε διά της μελέτης και της ευχής το νού στον Θεό, ιδιαιτέρως τις νυκτερινές ώρες, μόνοι μόνῳ τῳ Θεώ. 

Όπως ο Αβραάμ ανέβηκε στο όρος μόνος, για να προσφέρει μόνος θυσία στον Θεό τον γιό του τον μονάκριβο ο οποίος έγινε τύπος του Χριστού, έτσι και εμείς μέσα στην σιωπή, στην εφικτή για μας ησυχία, επιδιώκοντες το απερίστατον των λίγων στιγμών, της λίγης ώρας, των λίγων ωρών, να δίνουμε τον χρόνο αυτό και το νου μας όλο στον Χριστό ως αναίμακτη προσωπική θυσία και λειτουργία. Ομιλούμε στον Θεό με την πίστη ότι μας ακούει και γι αυτό ζητούμε το έλεός του. Ω, εκείνες τις στιγμές της προσωπικής μας ασκήσεως και της ευχής, της κραυγής, "Κύριε Ιησού Χριστέ", γινόμαστε σύντροφοι των αγίων και ευλογούμαστε και γινόμαστε άξια κατοικητήρια του Θεού και όργανα θείων ελλάμψεων και δωρεών!

Αυτή η πράξη στους Πατέρες ονομάζεται λειτουργία, κανόνας».

Γέροντας Αιμιλιανός

«Σε λίγο θα πάμε στην Ανάσταση...»

Έχουμε την σταύρωση, σε λίγο θα πάμε στην Ανάσταση.

Πάντως όλοι στον τάφο και μετά η ανάσταση. Λοιπόν, η άνοιξη έχει να μας αποδείξει πολλές νεκραναστάσεις, κλήματα, μυγδαλιές, ροδακινιές. Πεθαμένα είναι το χειμώνα, την άνοιξη ανασταίνονται. Και λέμε δίνετε στάρι στις κηδείες και τα μνημόσυνα γιατί λέμε μην τους κλαίτε, δεν τους πήγαμε σε νεκροταφείο, αλλά τους πήγαμε σε κοιμητήριο. Είναι λάθος να λέμε νεκροταφεία. Λοιπόν έχει ένα ωραίο παράδειγμα αναστάσεως: "όπως εάν κάποιος δεν θα καταδέχετο να βάλει στη στη φωτιά, για ψήσιμο, πήλινο σκεύος που ράγισε, προτού θεραπεύσει το ελάττωμά του δια της ανακατασκευής του”... Ένα πήλινο σκεύος, ράγισε πριν το βάλουμε στη φωτιά, πριν να σφίξει, δηλαδή είναι πηλός ακόμη, τότε το παίρνει ο αγγειοπλάστης και το ξαναπλάθει απο την αρχή. Και μετά το βάζει στη πυρά...

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πάλι, δίνει ένα ωραίο παράδειγμα αναστάσεως. Και τι λέει; Έχουμε ένα παλιόσπιτο. Θέλουμε να το χτίσουμε ωραιότερο, μεγαλύτερο, λαμπρότερο. Και τι κάνουμε; Βγάζουμε τους ενοίκους... Φεύγει η ψυχή. Τι άλλο; Μετά γκρεμίζουμε το σπίτι... Το σώμα;... στο χώμα. 

Το επόμενο στάδιο, η ανακατασκευή του σπιτιού. Λαμπρότερο, μεγαλύτερο, μεγαλοπρεπέστερο και ξαναβάζουμε πάλι μέσα τη ψυχή. Η ανάσταση... Λοιπόν... Δεν σταματάμε όπως οι στωικοί στο φάγωμεν, πίωμεν αύριο γαρ αποθνήσκωμεν. Ότι εκεί είναι το τέρμα. Όχι, λάθος! Δεν θα είμασταν ορθόδοξοι αν σταματούσαμε στον θάνατο. Περιμένουμε ανάσταση νεκρών μετά βεβαιότητας. Κλήματα, μυγδαλιές, ροδακινιές... λεύκες, πλατάνια. Πεθαμένα τον χειμώνα, την άνοιξη ανασταίνονται.
Εύχομαι στην δική σας ανάσταση... και σας παρακαλώ να εύχεστε και για την δική μου. 

Μοναχός Ιωσήφ αγιορείτης