Να δραπετεύσει στο δρόμο που βάδισε ο Χριστός...

«Δεν πιστεύω στη σύγκρουση των θρησκειών. Ένας μύθος είναι. Οι θρησκείες δεν μπορούν, εάν λειτουργούν κατά φύσιν, να συγκρούονται. Συγκρούονται μόνον όταν παραδίνονται αμαχητί στις σειρήνες της εξουσιαστικότητας και στους πορνικούς εκφραστές τους. Ζούμε σε μια εποχή άγριου φονταμενταλισμού θρησκευτικού, πολιτικού, αθλητικού. Πιστεύω βαθειά πως η εκκλησία και ειδικά η ορθόδοξη μπορεί να αποτελέσει ένα κάποιο ανάχωμα. Μικρό, αλλά ικανό να φωτίσει από άλλη γωνία τη ζωή. Να φέρει στη δημόσια πλατεία χαμένα δομικά υλικά που συγκροτούν ερωτικά τη ζωή, την αλληλεγγύη, την αγάπη, τη θυσιαστικότητα, την ελευθερία, το σεβασμό στην ετερότητα, στον άλλον, τον ξένο, τον διαφορετικό. Θέλει βέβαια να βγει από την φυλακή και την κλείσανε και να γίνει αληταριό, να δραπετεύσει στο δρόμο που βάδισε ο Χριστός να ξαναβρεί την πόρνη, τον ληστή και την καινούργια της φάτνη...».

Χρυσόστομος Σταμούλης

Γι' αυτή την παγκόσμια Λειτουργία...

Πρέπει να προσφέρουμε την αναίμακτη θυσία, τη θυσία της αυτοθυσιαστικής αγάπης, όχι μόνο σ' ένα συγκεκριμένο μέρος, πάνω στο θυσιαστήριο ενός συγκεκριμένου ναού· ολόκληρος ο κόσμος γίνεται το μοναδικό θυσιαστήριο του μοναδικού ναού, και γι' αυτή την παγκόσμια Λειτουργία πρέπει να προσφέρουμε τις καρδιές μας, σαν ψωμί και κρασί, για να μεταμορφωθούν μέσα από την αγάπη του Χριστού, ώστε Εκείνος να γεννηθεί μέσα τους, κι οι καρδιές να γίνουν "θεανθρώπινες", και να δοθούν έτσι από το Χριστό σαν τροφή για τον κόσμο, ώστε να φέρει όλο τον κόσμο σε κοινωνία με τις καρδιές μας αυτές που τις έχουμε προσφέρει για να γίνουμε ένα μαζί Του, όχι για να ξαναζήσουμε αλλά για να ζήσει ο Χριστός μέσα μας, για να ενσαρκωθεί με τη σάρκα μας, να προσφέρει τη σάρκα μας πάνω στο σταυρό του Γολγοθά, ανασταίνοντάς την, προσφέροντάς την σαν θυσία αγάπης για τις αμαρτίες του κόσμου, λαμβάνοντάς την από μας σαν μια θυσία αγάπης σε Εκείνον. Τότε αληθινά με όλους τους τρόπους ο Χριστός θα είναι εν πάσι.

Αγία Μαρία Σκομπτσόβα

Το κολασμένο όχι στο αιώνιο ναι

Πρέπει να παραδεχτώ ότι το συγκεκριμένο ουσιαστικό «sin» στα αγγλικά μπορεί να μας παρα­πλανήσει, δεδομένου ότι, γενικά, όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να δώσουμε όνομα σε κάτι, εννο­ούμε ότι αυτό υφίσταται. Η ελληνική όμως λέξη «αμαρτία» (αστοχία) βοηθά πολύ περισσότερο να συλλάβουμε πώς έχουν τα πράγματα· η δομή της λέξης, η οποία αρχίζει με το στερητικό «α» εστιάζει στην οντολογία της αμαρτίας, στην

Αυτό συμβαίνει επειδή η απλή απόρριψη της αμαρτίας –δηλαδή η επικέντρωση στο να μην αμαρτάνουμε– είναι εν τέλει άλλο ένα είδος κολα­σμένου όχι.

Το «απλώς πες όχι» δεν αρκεί.

Ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο δεν είναι αρκετά δυνατός ώστε να θριαμβεύσει επί της αμαρ­τίας του, λέγοντας απλώς ένα «όχι» σ’ αυτήν. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η πανσθενουργός χάρη που εκδηλώνεται όταν λέμε «ναι» σε κάτι άλλο, «ναι» και πάλι «ναι» και πάλι «ναι» –αδιάλειπτα– σε Κάποιον άλλον.

 

Scott Cairns

Ο φανατικός...

Η δεισιδαιμονία είναι παράλογος φόβος του Θεού. Είναι το άκρο, ενώ η ευσέβεια είναι η μέση οδός. Ο δεισιδαίμονας έχει συνείδηση τρομοκρατημένη, επειδή δεν την έχει αναπτύξει πνευματικά. Κι έτσι, φοβάται το θείο, αλλά ο φόβος του αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον σεβασμό. Ο δεισιδαίμονας έχει δημιουργήσει στρεβλή εικόνα για τα χαρακτηριστικά του Θεού και πιστεύει για τον θεό ανεπίτρεπτα πράγματα… Έχει νου σκοτισμένο και σκέψη συγκεχυμένη… Ο δεισιδαίμονας φοβάται εκεί που δεν υπάρχει φόβος, και ταράζεται εκεί που θα’ πρεπε να βρίσκει τη γαλήνη. Ο δεισιδαίμονας βλέπει παντού τη δύναμη των σκοτεινών δυνάμεων και τους αποδίδει μεγαλύτερη δύναμη απ’ ό,τι στο Θεό. Ο δεισιδαίμονας είναι ηθικώς ανελεύθερος και διανοητικά πάμπτωχος. Πάσχει από σύνδρομο θρησκευτικής καταδίωξης και είναι ψυχικά άρρωστος. Ο δεισιδαίμονας είναι άνθρωπος δυστυχισμένος και ζει ζωή άθλια.

Με τι μοιάζει ο φανατικός;… Μοιάζει με άνθρωπο ο οποίος σπρώχνει σε κατήφορο έναν τεράστιο ογκόλιθο, ο οποίος ογκόλιθος φτάνει στο τέρμα καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Ο φανατικός διατυπώνει τις απόψεις του πάντοτε με εξαλλότητα, με βία και θρασύτητα. Κι επειδή δεν μπορεί, βεβαίως (όπως θα ‘θελε) να κατεβάσει από τον ουρανό φωτιά που θα κάψει όλους μαζί τους αντιπάλους του, ανάβει ο ίδιος, με τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση, τη φωτιά του διωγμού εναντίον τους. Κι αν τύχει να εμποδιστεί, είτε από την θεία πρόνοια είτε από κάτι άλλο, τότε πρόθυμα ξεσηκώνει έχθρα και κηρύσσει τον πόλεμο κατά της ειρήνης και της ευτυχίας όσων δεν ανέχονται να φορούν τις αλυσίδες του.

Άγιος Νεκτάριος

Με τον άνθρωπο της φαντασίας...

Αν η θεολογία, όπως νομίζω ότι οφείλει, επιθυμεί να συνδιαλέγεται με τον πραγματικό άνθρωπο και όχι με τον άνθρωπο της φαντασίας της ή των φαντασιώσεών της, τότε απλώς δεν μπορεί να αγνοεί τα πορίσματα της επιστήμης και δη των επιστημών του ψυχισμού. Αλλιώς θα αδολεχθεί «υψηγορώντας» μεγαλοφώνως περί «προσώπου», «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση», «αυτεξουσίου» κ.λπ., χωρίς όμως κανένα αντίκρισμα στις πραγματικές ζωές των ζωντανών ανθρώπων με τα πραγματικά προβλήματα. [...] Ο «ψευδής» εαυτός συγκροτεί ένα «φάσμα», που εκκινεί από το υγιές άκρο και καταλήγει στο νοσηρό. Επομένως όλοι μας λίγο πολύ έχουμε τέτοια στοιχεία ψευδούς εαυτού, χωρίς κατ’ ανάγκη να συνιστά αυτό παθολογία. Παθολογία έχουμε όταν ο βίος γίνεται αβίωτος, όταν το «κενό», για το οποίο κάναμε λόγο ανωτέρω, χάσκει πλέον αβυσσαλέα, όταν έχουμε μία αίσθηση ότι δεν ζούμε «πραγματικά». Ναι μεν υπάρχουμε, αλλά δεν υπάρχουμε πραγματικά. Ζούμε εις βάρος ή αγνοώντας παντελώς ολόκληρα κομμάτια της εσωτερικής μας επικράτειας ή του ψυχοσωματικού εαυτού μας, στο σύνολό του. Δηλαδή, «δεν είμαστε πραγματικά εμείς». [...]

Ανδρέας Αλεξόπουλος 

Αποκαλύπτεται η παρουσία του Χριστού...

Το εξαίρετο κείμενο του Ορθόδοξου Μητροπολίτη πρώην Όρους Λιβάνου Γεωργίου Khodr, της μεγαλύτερης ίσως θεολογικής και εκκλησιαστικής φυσιογνωμίας του αραβόφωνου χριστιανισμού.

Ο χριστιανός βγαίνει από τον ναό για να βιώσει την παρέμβαση του Χριστού στην εργασία, την τέχνη, την πολιτική. Του αποκαλύπτεται η παρουσία του Χριστού μέσα στον κόσμο των ανθρώπων. Και δια της παγκόσμιας αυτής ιεροσύνης την οποία έχει ενδυθεί, ανε­βαίνουν στον ουράνιο ναό όλες οι ανθρώπινες προσδοκίες για δικαιοσύνη και ομορφιά. Γνωρίζει ότι, μεταλαμβά­νοντας το Σώμα του Κυρίου, φέρει μέσα του ολόκληρο το σώμα της ανθρωπότητας. Αφιερώνει στην ανθρωπότητα αυτή μια άπειρη ευσπλαχνία. Και είναι έτοιμος να χάσει την ψυχή του, ώστε αυτή η ανθρωπότητα να ξανα­βρεί την ελευθερία της. Με την κίνηση αυτή, τινάζει από το Σώμα της Εκκλησίας τη σκόνη της συναγωγής, την τυπολατρική της βραδύτητα, ταυτόχρονα όμως σταυρώ­νεται από τους επίγειους συντρόφους του, καρφωμένος πάνω στο σταυρό μιας αθεράπευτης μοναξιάς.

Σ' αυτή τη διαλεκτική μετοχής και ρήξης, ο πιστός διατίθεται θετικά και επαγρυπνεί. «Η Χριστιανική μας ζωή», γράφει ο Olivier Clement, «οφείλει να είναι ανοι­χτή σε κάθε αναζήτηση, σε όλη τη χαρά της επινόησης και της ανακάλυψης, σε κάθε προσπάθεια του ανθρώπινου πολιτισμού για δημιουργία και κάλλος. Κάθε πραγ­ματικότητα –από το άτομο μέχρι τα νεφελώματα– κάθε ομορφιά, από τα προϊστορικά σπήλαια μέχρι την παι­γνιώδη αγωνία της αφηρημένης τέχνης, κάθε προσπάθεια δικαιοσύνης και ελευθερίας, κάθε καινούργιο μέσον που θα ωφελήσει τη γη [...] όλα οφείλουμε να τα περνάμε από το κόσκινο της αγάπης μας. Και ό,τι η αγάπη μας επιτρέπει να ζήσουμε, οφείλουμε να το αναλαμβάνουμε, να το εντάσσουμε στην κιβωτό της Εκκλησίας η οποία –μόνη αυτή– μπορεί να διασχίζει την ευλογημένη τελική καταστροφή»...

Σεβ. Γεώργιος Khodr,

Κέδρος οικουμενικός.

Ο χρόνος...