Η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης...

Η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης, η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς:

1) Πειρασμός πρώτος: Οι πιστοί να αποσυρθούν από τη λάσπη και τα ζόρικα της ιστορίας, και να αγκυροβολήσουν (να «αναπαυτούν») σε κάποια υπέροχη θεοτική εμπειρία.

2) Πειρασμός δεύτερος: Οι πιστοί να εισέλθουν στην ιστορία και στον δημόσιο βίο, αλλά ως κατακτητές που ονειρεύονται να καθυποτάξουν τον κόσμο.

Στην ευαγγελική αφήγηση της Μεταμόρφωσης, ο Χριστός πήρε μαζί του τρεις μαθητές, ανέβηκαν σε μια βουνοκορφή κι εκεί τους φανέρωσε τον πλήρη εαυτό του – την θεανθρωπότητά του. Μέσα στο αποκαλυπτικό φως ένας από τους μαθητές –ο Πέτρος– εκστασιασμένος, ζήτησε από τον Χριστό να μείνουν εκεί για πάντα...

Πολλοί κήρυκες λοιπόν επαινούν τον Πέτρο ως παράδειγμα προς μίμηση και παροτρύνουν τους εκκλησιαζόμενους να τον μιμηθούν – να επιθυμήσουν δηλαδή να μείνουν «εκεί» για πάντα.

Έλα όμως που άλλα πράγματα μας λέει το ευαγγέλιο και η υμνολογία! Τον Πέτρο τον παρουσιάζουν ως παράδειγμα προς αποφυγή, ως υποκύπτοντα στον πειρασμό της δικής του τακτοποίησης, ερήμην του κόσμου! Ο Χριστός λοιπόν απάντησε στο αίτημα του Πέτρου (απέρριψε το αίτημα του Πέτρου) με σιωπή και με π ρ ά ξ η: Κατέβηκε από το βουνό της θεοτικής εμπειρίας για να συνεχίσει την πορεία του με τους τεθραυσμένους της ιστορίας. Μόλις κατέβηκε συνάντησε –λέει το ευαγγέλιο– και συνέδραμε δυστυχισμένους που ζητούσαν γλυτωμό.

Η πορεία του Χριστού κοντολογίς δεν είναι περαντζάδα λαμέ celebrity, ούτε επέλαση ενός σταυροφόρου θρησκευόμενου. Είναι η πορεία συν-οδοιπόρου σ υ μ- π ά σ χ ο ν τ ο ς και ε λ ε υ θ ε ρ ω τ ή : έχει μέσα την σταύρωσή του και θα φτάσει στην ανάστασή του, η οποία δηλώνει το ακόμα παραπέρα: την μελλοντική Ανάσταση, την μεταμόρφωση όλου του κόσμου, την τελική νίκη της Ζωής, την τελική θανάτωση όλων των θανάτων. Με τη Μεταμόρφωση / με την φανέρωσή του ο Χριστός φανέρωσε το μέλλον.

Την Ανάσταση θα την δεξιωθεί η βιωμένη, η ιστορική οδύνη. Και θα την δεξιωθεί όχι με αδρανή αναμονή, αλλά με ενεργητική περπατησιά στη λάσπη της ιστορίας, με καθημερινή αναμέτρηση με το κακό και με την υποδούλωση. Αυτό λέει η πίστη – κι ας την πει, όποιος νιώθει ά-θεος, παράλογη. Μου φαίνεται απείρως πιο παράλογο να δεχτείς ως τέρμα των πάντων τη λάσπη... και μάλιστα αν αγανακτείς με το κακό και με την υποδούλωση!

Θ.Ν.Π. / 6-8-2026

ΥΓ. Έχω γράψει για αυτή την οπτική της Μεταμόρφωσης στο βιβλίο μου "Με την ψυχή στα πόδια. Από το μνήμα το κενό στους δρόμους του κόσμου", εκδ. Εν Πλω, Αθήνα 2007.

H εικόνα είναι έργο του Alexander Ivanov

ΛΑΜΨΟΝ ΚΑΙ ΗΜΙΝ ΤΟΙΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙΣ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ ΤΟ ΑΪΔΙΟΝ

Μία αντίθεση αποτυπώνεται στο απολυτίκιο της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Από την μία οι μαθητές του Χριστού Τον είδαν να μεταμορφώνεται και να αφήνει να φανερωθεί η δόξα Του και αυτοί βίωσαν το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, το προφητικό της εσχάτης ημέρας του κόσμου και της ύπαρξής μας,, «καθώς ηδύναντο», όπως μπορούσαν. Από την άλλη, ο υμνογράφος παρακαλεί τον Χριστό να λάμψει και για μας τους αμαρτωλούς το φως Του το «αΐδιον», το αιώνιο, το διαρκές, το αδιάλειπτο, τόσο στην παρούσα ζωή, όσο και στην ατελεύτητη.

Η αντίθεση είναι ανάμεσα στους μαθητές και τη δυνατότητά τους να κατανοήσουν την εμπειρία της Μεταμορφώσεως και σε μας που είμαστε αμαρτωλοί. Προφανώς, αμαρτίες είχαν και οι μαθητές. Όμως εκείνοι είχαν μία μοναδική ευλογία: να βλέπουν τον Χριστό, να τον συναναστρέφονται διαρκώς, να είναι η ζωή τους κοινωνία με Εκείνον. Ο τρόπος αυτός, εκ των πραγμάτων, κάνει την ύπαρξη να αφυπνίζεται. Να λειτουργεί πνευματικά. Να ελέγχει λογισμούς και να αφοσιώνεται στη οδό του Ευαγγελίου, στην οποία το πρόσωπο του Χριστού οδηγεί.

Αυτή η κατάσταση βεβαίως δεν σήμαινε ότι δεν απαιτούνταν προσωπικός κόπος και αγώνας εναντίον του κακού και των παθών. Το παράδειγμα του Ιούδα, του μαθητή και προδότη εξαιτίας του νοσήματος της φιλαργυρίας, μαρτυρεί ότι δεν είναι εξασφαλισμένη η συνεχής κοινωνία με τον Χριστό, αν ο άνθρωπος δεν θελήσει να παλέψει με τον εαυτό του, να αφήσει τον Χριστό να τον αγιάσει, ώστε να ζήσει την εμπειρία της δικής του πλέον μεταμορφώσεως σε ύπαρξη που από εικόνα Θεού ομοιώνεται με Αυτόν, όπως είναι ο αληθινός προορισμός μας.

Όμως εμείς χαρακτηριζόμαστε και είμαστε αμαρτωλοί, διότι ο νους μας παραμένει προσανατολισμένος στα του κόσμου τούτου, με αποτέλεσμα να μην αφήνουμε περιθώριο να δούμε την καρδιά μας πώς είναι, ποια πάθη την πολιορκούν, πόσο μας καθοδηγεί η υπερηφάνειά μας και η αίσθησή μας ότι η ζωή μάς ανήκει, ότι νόημα έχει όταν την ελέγχουμε, πόσο δεν μπορούμε να αντέξουμε τον άλλον διότι δεν είναι όπως τον θέλουμε, πόσο ο κοσμικός προσανατολισμός της ζωής μας γίνεται ο κύριος στόχος και ο Θεός μία γωνία, ένα περιθώριο. Το κυριότερο πάθος μας όμως παραμένει το ότι δεν θεωρούμε ότι χρειαζόμαστε τον Θεό για να ευτυχήσουμε, ότι δεν μας νοιάζει η αγάπη, αλλά τα τρία «φ» αυτής της πραγματικότητας , η φιλαυτία, η φιληδονία, η φιλοδοξία, και ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε αυτά υποθάλπει ως κριτήρια νοηματοδότησης και σκοπού, ιδίως στους νεώτερους.

Η εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου λειτουργεί ως βάση αφύπνισης για όσους επιθυμούν να θυμηθούν τον τελικό σκοπό της ζωής. Είναι να λάμψει και σε μας το «φως το αΐδιον» του προσώπου του Κυρίου. Να γίνουμε φως. Να αλλάξουμε εντός μας και να καρδιοχτυπήσουμε με λαχτάρα για τον Θεό που έγινε άνθρωπος, διότι μας αγαπά. Για να μας συντροφέψει στον αγώνα προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκεί όπου κανένα σκοτάδι, ούτε παθών ούτε κακίας ούτε απόγνωσης δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού. Εκεί όπου όλοι συναντιόμαστε, αρχικά εν ψυχή και στο τέλος της Ιστορίας και με το σώμα μας, για να υπάρχουμε ως πρόσωπα φωτισμένα, αγιασμένα, ελεημένα, μεταμορφωμένα σε υπάρξεις που αγαπούν και χαίρονται.

Η Εκκλησία είναι ο τρόπος, ο χώρος, ο χρόνος όπου ζούμε το Θαβώρειο φως. Βλέπουμε στις εικόνες των αγίων τα φωτοστέφανα. Βλέπουμε την ιλαρότητα του προσώπου τους, μέσα από μία γλυκύτητα, δοσμένη στη σοβαρότητα που απαιτείται ώστε ο άνθρωπος να νιώσει ότι η Μεταμόρφωση μας περιμένει, όταν έχουμε ξεκινήσει να παλεύουμε εναντίον της αμαρτίας του «εγώ και μόνο». Όταν αγαπούμε. Όταν χαιρόμαστε εκ της καρδίας μας. Όταν, τελικά, ζητούμε τον Χριστό, όχι για να Τον κρατήσουμε για μας, αλλά για να Τον μοιραστούμε με όλους, όπως έκαναν και οι μαθητές δίνοντας τη ζωή τους εν αγάπη. Ας γιορτάσουμε αγαπώντας, μετανοώντας, κατανοώντας ότι το φως της Μεταμόρφωσης είναι η αρχή και το τέλος του θεούμενου ανθρώπου. Δηλαδή, όλων μας, διότι γι’ αυτό πλαστήκαμε!

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Η ευαγγελική περικοπή της Μεταμορφώσεως, Ματθαίος 17:1-9, τοποθετείται αμέσως μετά την ομολογία του Πέτρου ότι ο Ιησούς είναι «ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» και μετά την πρώτη σαφή προαναγγελία του Πάθους. Έτσι, η Μεταμόρφωση δεν είναι ένα απομονωμένο θαύμα, αλλά θεολογική αποκάλυψη του ποιός είναι ο Χριστός και πώς πρέπει να κατανοηθεί ο Σταυρός Του.

Ο Κύριος παίρνει μαζί Του τρεις μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, και τους ανεβάζει «εἰς ὄρος ὑψηλόν». Το όρος, στην Αγία Γραφή, είναι τόπος θείας αποκαλύψεως: ο Μωυσής λαμβάνει τον Νόμο στο Σινά, ο Ηλίας συναντά τον Θεό στο Χωρήβ. Εδώ, όμως, η αποκάλυψη δεν έχει απλώς τη μορφή εντολής ή προφητικού λόγου· φανερώνεται ο ίδιος ο Υιός και Λόγος του Πατρός, ο οποίος έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία του κόσμου. Το πρόσωπό Του λάμπει «ὡς ὁ ἥλιος» και τα ιμάτιά Του γίνονται «λευκὰ ὡς τὸ φῶς». Δεν πρόκειται για εξωτερική λάμψη που προστίθεται στον Ιησού, αλλά για φανέρωση της άκτιστης δόξας της θεότητάς Του. Η ανθρώπινη φύση Του δεν καταργείται· μέσα από αυτήν αποκαλύπτεται, όσο μπορούν να δεχθούν οι μαθητές, το φως που ανήκει αιώνια στον Υιό.

Η παρουσία του Μωυσή και του Ηλία έχει βαθύ νόημα. Ο Μωυσής εκπροσωπεί τον Νόμο και ο Ηλίας τους Προφήτες. Και οι δύο συνομιλούν με τον Χριστό, δείχνοντας ότι όλη η Παλαιά Διαθήκη βρίσκει την εκπλήρωσή της στο πρόσωπό Του. Η παρουσία του Μωυσή και του Ηλία δεν εξισώνει τον Χριστό με τους εκπροσώπους της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά φανερώνει ότι ο Νόμος και οι Προφήτες μαρτυρούν γι’ Αυτόν και οδηγούν σε Αυτόν. Γι’ αυτό και η φωνή του Πατέρα διακηρύσσει: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός… αὐτοῦ ἀκούετε». Η προσταγή «αὐτοῦ ἀκούετε» μεταφέρει το κέντρο της πίστης από την παιδαγωγία του Νόμου στην υπακοή στον Υιό.

Η πρόταση του Πέτρου να γίνουν «τρεῖς σκηναί» φανερώνει τον ανθρώπινο πόθο να παραταθεί η εμπειρία της δόξας. «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι», λέει, εκφράζοντας την αγαλλίαση της θείας παρουσίας. Όμως η Μεταμόρφωση δεν επιτρέπει φυγή από την ιστορία ούτε άρνηση του Σταυρού. Οι μαθητές πρέπει να κατέβουν από το όρος, διότι η δόξα του Χριστού θα αποκαλυφθεί πλήρως μέσα από το Πάθος, την Ανάσταση και τη νίκη κατά του θανάτου.

Η «νεφέλη φωτεινή» θυμίζει την παρουσία του Θεού στην Έξοδο. Οι μαθητές φοβούνται, διότι η συνάντηση με τον Θεό υπερβαίνει τις ανθρώπινες δυνάμεις. Τότε ο Ιησούς πλησιάζει, τους αγγίζει και λέει: «ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε». Η θεία δόξα δεν συντρίβει τον άνθρωπο· τον σηκώνει. Το άγγιγμα του Χριστού δείχνει ότι η σωτηρία δεν είναι αφηρημένη ιδέα, αλλά προσωπική κοινωνία με Εκείνον που προσλαμβάνει την ανθρώπινη αδυναμία και τη θεραπεύει.

Όταν οι μαθητές σηκώνουν τα μάτια, βλέπουν «τὸν Ἰησοῦν μόνον». Μετά τον Νόμο, τους Προφήτες, τη νεφέλη και τη φωνή, μένει ο Χριστός. Σε Αυτόν συνοψίζεται η αποκάλυψη του Θεού και η ελπίδα του ανθρώπου. Η εντολή της σιωπής «ἕως οὗ… ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ» φανερώνει ότι η Μεταμόρφωση ερμηνεύεται σωστά μόνο υπό το φως της Αναστάσεως.

Η εορτή, λοιπόν, δεν είναι απλώς ανάμνηση ενός εντυπωσιακού γεγονότος. Είναι πρόσκληση να δούμε τον Χριστό ως φως της ζωής, να ακούσουμε τον Υιό και να πορευθούμε πίσω από Αυτόν, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος της δόξας περνά μέσα από την ταπείνωση, την πίστη και τη σταυροαναστάσιμη ζωή.

Μητροπολίτης Νεκτάριος Τσίλης

Προϋποθέσεις για να δούμε τον Ιησού...

Είναι οι ίδιες που ίσχυαν και για τους τρεις μαθητές Του. Εκείνους που υπήρξαν μάρτυρες της μεταμορφώσεώς Του. Ο Ιησούς τους «παρέλαβε» μαζί Του και «ανέφερεν αυτούς εις όρος υψηλόν». Και ήσαν «κατ’ ιδίαν» (Μτθ. 17, 1).

Απομόνωση με τον Ιησού! Να Τον αφήνουμε να μας οδηγεί, να μας φέρνει όπου Εκείνος θέλει. Ανάβαση κοπιαστική σε κάτι ψηλό, πάνω από κάθε τι μέτριο και άσχημο που χαρακτηρίζει τη ζωή μας.

Ακόμη η καθαρότητα της καρδιάς. Καρδιά καθαρή: καρδιά που μοιάζει με το ανόθευτο κι αγνό κρασί, που είναι ανόθευτη. Καρδιά που δεν είναι μοιρασμένη, διχα­σμένη. Ακεραιότητα που διατηρήθηκε από την αρχή, από τα παιδικά χρόνια, ή που ανακαλύφθηκε και κατα­κτήθηκε αργότερα. Μόνο μια δοσμένη καρδιά μπορεί να συλλάβει τον Ιησού. Δο­σμένη όμως χωρίς επιφυλάξεις. Ολόκληρη.

Παιδί μου, ήδη βρίσκεσαι στην αναζήτηση της ευτυχίας σου. Αντί της ευτυχίας που αναζητούσες σου προσφέρω τη μακαριότητά μου. Ολόκληρη η ζωή σου σ' έκανε να νοιώσεις ότι κάθε δρόμος είναι πια κλεισμένος για σένα. Κάθε δρόμος, εκτός απ' την οδό της απόλυτης προσφοράς του εαυτού σου. Είσαι μακάριος, γιατί σου έφραξα τους δρόμους που δεν είναι ο δρόμος μου...

Όταν σε ατενίζω, Κύριε, δεν νοιώθω πια την ανάγκη να σε ρωτήσω, ούτε να πάρω απαντήσεις σε ιδιαίτερα προβλήματα. Το πρόσωπό Σου είναι η απόλυτα ικανοποιητική και ολοκληρωμένη απάντηση. Όταν στηλώνω τα μάτια μου σε σένα, το παν μου αποκαλύπτεται μέσα στη μορφή σου. Ίσως με κάποια ασάφεια, πάντως με πολλή δύναμη. Ακόμη κι αυτή η ασάφεια (που είναι αδύνατο να υπερνικηθεί λόγω της διαφοράς μας, λόγω της αδυναμίας μου) αποτελεί συχνά για μένα κάτι που έχει εκθαμβωτική σαφήνεια και καθαρότητα. Κάθε φορά που έχω το αίσθημα ότι πέτυχα μια καθαρή θέα του προσώπου Σου τα πάντα γίνονται για μένα ολοκάθαρα και ολόφωτα.

Εν τω Ιησού, ακόμη και στις πιο μικρές ευκαιρίες της καθημερινότητας, μιλάει πάντα ο Λυτρω­τής. Η σκιά του Σταυρού που πέφτει σε όλα τα πράγματα.

Λάθος: ο ήλιος του Σταυρού...

Λεβ Ζιλέ

Πρὸς τὸ Θαβώριον...

Πρὸ τοῦ τιμίου Σταυροῦ σου καὶ τοῦ πάθους, λαβὼν οὓς προέκρινας τῶν Ἱερῶν Μαθητῶν, πρὸς τὸ Θαβώριον Δέσποτα, ἀνῆλθες ὄρος, δεῖξαι θελήσας τούτοις τὴν δόξαν σου, οἳ καὶ κατιδόντες σε μεταμορφούμενον, καὶ ὑπὲρ ἥλιον λάμψαντα, πρηνεῖς πεσόντες, τὴν δυναστείαν σου κατεπλάγησαν, ἀναβοῶντες΄ Σὺ τὸ ἄχρονον, φῶς ὑπάρχεις Χριστὲ καὶ ἀπαύγασμα, τοῦ Πατρός, εἰ καὶ θέλων, σάρξ ὡράθης ἀναλλοίωτος.

Από την Υμνογραφία της εορτής

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗΚΑΝ...

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗΚΑΝ τὰ μάτια τους καὶ Τὸν εἶδαν ἀποκαλυφθέντα ὅπως ἀκριβῶς εἶναι: Φῶς! Φῶς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι εἰς τοὺς αἰῶνας. Καὶ στὸ Τώρα τῆς Αἰωνιότητας μαζί τους καὶ ὁ Μωϋσῆς, ποὺ ἀντιπροσωπεύει τοὺς ἔγγαμους καὶ τοὺς κεκοιμημένους καὶ ὁ Ἡλίας, σύμβολο τῶν ἀγάμων καὶ τῶν ζωντανῶν. Τὸν εἶδαν στίλβοντα καὶ ἀπαστράπτοντα, γιὰ νὰ μὴ δειλιάσουν ὅταν Τὸν δοῦν ἐξαθλιωμένο πάνω στὸ Σταυρό...Τὸν εἶδαν ἀπ' ἔξω τους, ἐνῶ ἐμεῖς Τὸν βλέπουμε μέσα μας, πάνω στὸ Θαβὼρ τῆς καρδιᾶς μας, νὰ μᾶς φωτίζει ἀπὸ μέσα, κοινωνώντας τοῦ Σώματος καὶ Αἵματός Του...

π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Ο μεταμορφωθείς Χριστός...

Ο μεταμορφωθείς Χριστός έδειξε την δόξα του αρχετύπου της δημιουργίας μας. Και όπως στους γλύπτες μεγαλύτερη αξία έχει το πρόπλασμα και έπειτα το αντίγραφό του, που μπορεί να το κάνη ο καθένας, έτσι και εδώ μεγαλύτερη αξία έχει το πρωτότυπο. Η Μεταμόρφωση του Χριστού δείχνει, κατά συγκατάβαση, και την προέλευση του ανθρώπου, αλλά και τον σκοπό, το τέλος, στο οποίο πρέπει να κατατείνη.

Μητροπολίτης Ιερόθεος Ναυπάκτου

Στο όρος Θαβώρ...

 

Στο όρος Θαβώρ φανερώνεται η δόξα όχι μόνο του Θεού, αλλά κυρίως του ανθρώπου. Δηλαδή η αλήθεια της φύσης του ανθρώπινου προσώπου. Το που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος που ζει και πορεύεται με τον τρόπο και την πρόταση ζωής που εκείνος αποκάλυψε με την σάρκωση του στην γη αυτή. Για εμάς πλέον δεν μένει τίποτε άλλο παρά να συντονιστούμε σε αυτή την συχνότητα αποκάλυψης που δεχθήκαμε και συνεχίζουμε να δεχόμαστε από τον σαρκωμένο Λόγο Του Θεού. Κατανοώντας ότι η μεταμόρφωση δεν έρχεται μέσα από την ηθική ζωή, ούτε μέσα από την νομική υπακοή ή την θρησκευτική εκστατικότητα κατανάλωσης άχρωμων και άγευστων συναισθημάτων αλλά από την στιγμή εκείνη όπου μυστικά και ανερμήνευτα η Χάρις μας οδηγεί στην υπαρξιακή συνειδητοποίηση της πραγματική φύσης του προσώπου μας, που δεν είναι άλλη από την πνευματική έκφραση του Αιωνίου, αυτή που μας αποκάλυψε ο Χριστός.

π. λίβυος

Πορεία προς το τέρμα...

Αν ο Χριστός με τη σάρκωσή του έγινε άνθρωπος, με τη μεταμόρφωσή του φανερώνει αυτό που πρέπει να γίνει ο άνθρωπος. Η γιορτή, κατά συνέπεια, της Μεταμόρφωσης δεν αναφέρεται απλώς σε άλλο ένα επεισόδιο της ζωής του Χριστού, αλλά αποτελεί έναν οδοδείκτη για κάθε χριστιανό προς το τέρμα στο οποίο στοχεύει. Η σύμπτωση, μάλιστα, της ημερομηνίας της γιορτής με την επέτειο του πυρηνικού ολέθρου της Χιροσίμα, στέλνει και ένα άλλο επίκαιρο μήνυμα, αποκαλυπτικό των δυνατοτήτων του ανθρώπου, που στέκει στο μεταίχμιο μεταξύ Θεού και κτήνους. Τώρα ο άνθρωπος ξέρει ότι έχει, εκτός των άλλων, και την τεχνολογική δυνατότητα να μεταμορφώσει τον κόσμο, είτε μόνος του ενάντια στο σχέδιο του Θεού, οδηγώντας τον στο μηδέν, είτε σε συνεργασία με τον Θεό, αναφέροντας την κτίση στον δημιουργό της και οδηγώντας της σε μια πλήρη ανακαίνιση...

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου

Η γιορτή της Μεταμόρφωσης...

Η γιορτή της Μεταμόρφωσης συμπίπτει με την επέτειο του πυρηνικού ολέθρου της Χιροσίμα. Τραγική ειρωνεία, αποκαλυπτική όμως των δυνατοτήτων του ανθρώπου, που στέκει στο μεταίχμιο μεταξύ Θεού και κτήνους. Τώρα ο άνθρωπος ξέρει ότι έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώσει τον κόσμο, είτε μόνος του ενάντια στο σχέδιο του Θεού, οδηγώντας τον στο μηδέν, είτε σε συνεργασία με τον Θεό, αναφέροντας την κτίση στον δημιουργό της και οδηγώντας της σε μια πλήρη ανακαίνιση...  

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου