Ο Φραγκίσκος της Ασίζης...

Ο Φραγκίσκος της Ασίζης άφησε την τελευταία του πνοή τη νύχτα μεταξύ 3-4 Οκτωβρίου του 1216. Ακριβώς πριν από 800 χρόνια. Ο πρώτος βιογράφος του Θωμάς του Τσελάνο αφηγείται το γεγονός ως εξής: 

 

"Νιώθοντας να πλησιάζει η στιγμή του θανάτου του, κάλεσε κοντά του δύο από τους αγαπημένους του αδελφούς και πνευματικά του τέκνα και τους ζήτησε να ψάλουν μεγαλόφωνα και με χαρούμενη καρδιά ύμνους δοξολογίας προς τον Κύριο, καθώς σίμωνε ο θάνατος ή, σωστότερα, η όντως ζωή. Έπειτα, όσο του επέτρεπαν οι δυνάμεις του, άρχισε και ο ίδιος να ψάλλει τον ψαλμό του Δαβίδ: «Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐδεήθην» (Ψαλμ. 141,2 κατά τους Ο΄). Ένας από τους αδελφούς που τον φρόντιζαν, ιδιαίτερα αγαπητός στον άγιο και πιο αφοσιωμένος από όλους τους άλλους σ΄ αυτόν, βλέποντας όσα συνέβαιναν και γνωρίζοντας ότι πλησίαζε το τέλος, του είπε: «Αγαπημένε μας πατέρα, τα παιδιά σου πρόκειται σε λίγο να μείνουν ορφανά, στερημένα από το αληθινό φως των ματιών τους! Θυμήσου τα παιδιά που αφήνεις ορφανά, συγχώρησέ τους όλα τα σφάλματα και χάρισε σε όσους βρίσκονται εδώ, αλλά και σε όσους απουσιάζουν, την παρηγοριά της ευλογίας σου». Και ο Φραγκίσκος απάντησε: «Παιδί μου, ο Θεός με καλεί κοντά Του. Συγχωρώ όλους τους αδελφούς μου, παρόντες και απόντες, για όλες τις προσβολές και τις αμαρτίες τους και, όσο περνά από το χέρι μου, τους δίνω σε όλους άφεση. Πες τους, λοιπόν, όσα σου είπα και δώσε τους την ευλογία μου».

 

Έπειτα ζήτησε να του φέρουν το Ευαγγέλιο και παρακάλεσε να του διαβάσουν την περικοπή από το κατά Ιωάννην, που αρχίζει με τα λόγια: «Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα […] εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἦλθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα ἵνα μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν πατέρα» (πρβλ. Ιω. 12,1· 13,1). … Και επειδή γνώριζε ότι σύντομα θα γινόταν χώμα και στάχτη, θέλησε να του φορέσουν τον τρίχινο χιτώνα και να τον ραντίσουν με στάχτη. Και ενώ πολλοί αδελφοί, για τους οποίους υπήρξε πατέρας και οδηγός, είχαν συγκεντρωθεί εκεί με ευλάβεια και περίμεναν τη μακάρια εκδημία του και το ευλογημένο τέλος του, η πανάγια ψυχή του ελευθερώθηκε από τα δεσμά της σάρκας και υψώθηκε προς το αιώνιο φως, ενώ το σώμα του εκοιμήθη εν Κυρίω". 

 

Θωμάς του Τσελάνο, Πρώτος βίος, §109-110.