Τα έργα μας, όσο σημαντικά κι αν είναι, δεν αποτελούν από μόνα τους το μέτρο της αξίας μας ενώπιον του Θεού. Μπορεί να πετύχουμε πολλά και να μείνουμε εσωτερικά φτωχοί. Μπορεί να μας αναγνωρίζουν οι άνθρωποι και να μην έχουμε μάθει ακόμη να αγαπούμε. Μπορεί να αποκτήσουμε φήμη, αξιώματα, γνώσεις, να γίνουμε χρήσιμοι και αναγνωρίσιμοι στη κοινωνία, αλλά να λησμονήσουμε εκείνο για το οποίο υπάρχουμε: να ζήσουμε εν Χριστώ.
Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας κάνει επιτυχημένους ανθρώπους. Ήρθε για να μας συμφιλιώσει με τον Θεό, να μας ελευθερώσει από την αμαρτία και τον θάνατο, να μας κάνει παιδιά του Πατέρα και κληρονόμους της Βασιλείας Του.
Αυτή είναι η μεγάλη χαρά. Όχι ότι εμείς κατορθώνουμε κάτι σπουδαίο για τον Θεό, αλλά ότι ο Θεός μάς αγαπά, μας αναζητεί και μας ανοίγει τον δρόμο της σωτηρίας…
Ο κόσμος αγωνίζεται να γράψει το όνομά μας σε καταλόγους επιτυχίας, σε βιβλία ιστορίας, σε επιγραφές, σε μνημεία. Θέλουμε να μας θυμούνται. Θέλουμε να αφήσουμε κάτι πίσω μας. Και δεν είναι κακό να προσφέρει κανείς έργο, να δημιουργεί, να κοπιάζει για τους άλλους. Το ερώτημα είναι αν όλα αυτά αποτελούν τον τελικό σκοπό της ζωής μας.
Διότι μπορεί το όνομά μας να βρίσκεται γραμμένο σε πολλά βιβλία της γης και να λείπει από την καρδιά μας η αγάπη του Θεού. Μπορεί, πάλι, να μη μας γνωρίζει σχεδόν κανείς, να μη μιλάει κανείς για μας, να μην έχουμε να επιδείξουμε κανένα σπουδαίο έργο, και όμως να έχουμε μάθει να αγαπούμε, να συγχωρούμε, να μετανοούμε, να προσφέρουμε τον εαυτό μας.
Και ποιος γνωρίζει τον άνθρωπο καλύτερα από τον Θεό; Οι άνθρωποι βλέπουν το εξωτερικό. Ο Θεός γνωρίζει την καρδιά. Οι άνθρωποι θυμούνται όσα κάναμε. Ο Θεός γνωρίζει και τα κρυφά δάκρυα, και την αγωνία, και τον αγώνα που δεν είδε κανείς, και την αγάπη που δεν ζήτησε ανταπόδοση.
Το να είναι γραμμένο το όνομά μας στον ουρανό σημαίνει ότι ο προορισμός μας δεν εξαντλείται σε αυτή τη ζωή. Σημαίνει ότι καλούμαστε να ανήκουμε στον Χριστό. Ότι η τελευταία λέξη για τον άνθρωπο δεν είναι ο θάνατος, αλλά η Ανάσταση. Δεν είναι η λήθη, αλλά η κοινωνία με τον ζώντα Θεό.
Ασφαλώς, δεν μπορούμε να μετατρέψουμε τη σωτηρία σε ένα δικαίωμα που απαιτούμε από τον Θεό. Η σωτηρία είναι δώρο της χάριτός Του, στο οποίο ανταποκρινόμαστε με πίστη, μετάνοια και αγάπη. Δεν καυχόμαστε, λοιπόν, για τη δική μας δικαιοσύνη. Ελπίζουμε στο έλεός Του.
Και αυτή η ελπίδα είναι που μας επιτρέπει να ζούμε με χαρά ακόμη και μέσα στις δυσκολίες. Γιατί ο άνθρωπος που γνωρίζει ότι ο Θεός τον αγαπά δεν στηρίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στην επιτυχία, στην αναγνώριση ή στην αποδοχή των άλλων...
π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου