ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")
ΤΟ BLOG ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ («ΕΙΣ ΚΟΠΆΝΟΥΣ») ΠΟΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Η προκήρυξις της σωτηρίας των ανθρώπων...



Γράφει ο πανοσιολογιώτατος αρχιμανδρίτης π. Θωμάς Ανδρέου*

Σήμερον ναὸς ὁ ἔμψυχος, τῆς ἁγίας δόξης, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ μόνη ἐν γυναιξίν, εὐλογημένη Ἁγνή, προσφέρεται τῷ Ναῷ, τῷ νομικῷ κατοικεῖν εἰς τὰ Ἅγια, καὶ χαίρουσι σὺν αὐτῇ, Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα τῷ πνεύματι, καὶ παρθενικαὶ χορεῖαι, τῷ Κυρίω ᾄδουσι ψαλμικῶς μελῳδοῦσαι, καὶ τιμῶσαι τὴν Μητέρα αὐτοῦ.[1] 

Μέσα στο λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, υπάρχουν ημέρες αφιερωμένες στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Ημέρες μοναδικές που τονίζουν ένα γεγονός το οποίον συνδέεται με την επίγεια ζωή Της.
Ένα από αυτά τα γεγονότα, είναι η ανάμνηση της εισόδου της Παναγίας μας, δηλαδή της αφιέρωσής Της, στο Ναό Του Θεού. Η Παναγία, προτυπώθηκε και προφητεύθηκε στην Παλαιά Διαθήκη, ως το πρόσωπο που θα ένωνε την Θεία με την ανθρώπινη φύση. Κανένα άλλο ανθρώπινο πρόσωπο στους αιώνες, δεν θα μπορούσε να σταθεί μεταξύ Θεού και ανθρώπου, μεταξύ ουρανού και γης όπως στάθηκε η Παναγία μας. Στο πρόσωπό Της, εκπληρώνονται προφητείες αιώνων, που αναγγέλουν τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, του μεταπτωτικού ανθρώπου που μετά την έξωση του από τον κήπο της Εδέμ, αδυνατεί να κοιτάξει ψηλά, παρά μόνον το βλέμμα του βρίσκεται στην γη, την γη από την οποία ζει, την γη που στο τέλος τον αγκαλιάζει στα σπλάχνα της!

Όμως, ο άνθρωπος, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ουρανό! Και επειδή, είναι αδύνατον να μεταφέρει την γη, στον ουρανό, ο φιλεύσπλαχνος Θεός, αποφασίζει να φέρει τον Ουρανό στην γη, ώστε να επιτευχθεί με τον τρόπο αυτό, το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Αποκαλύπτεται ο Θεός στον άνθρωπο, με τρόπο θαυμαστό και μεγάλο! Γίνεται, ο Ίδιος άνθρωπος, ώστε να χαρίσει τη θέωση, την αθανασία στον άνθρωπο.

Λίγο πριν συναντήσουμε λοιπόν τον Θεό εν σπαργάνοις, θα πρέπει να κατανοήσουμε πως μπορεί να συμβεί αυτό. Η προκήρυξη της σωτηρίας, αρχίζει από την στιγμή που η Θεοτόκος, αφιερώνεται από τους ίδιους της, τους γονείς τον Ιωακείμ και την Άννα, στον Θεό ο οποίος τους την χάρισε! Η Παναγία μας, υπήρξε καρπός προσευχής ενός άτεκνου ζεύγους, που ο πόνος και η αγωνία της ατεκνίας τους, έγινε θυμίαμα προσευχής και έφθασε στον Θρόνο του Θεού. Πως μπορούσαν να γνωρίζουν, ότι ο Θεός, όχι μόνον θα άκουγε τις προσευχές Τους, αλλά θα τους χάριζε ότι πιο πολύτιμο μπορούσε να υπάρξει στην ανθρώπινη φύση: το πρόσωπο που θα δάνειζε αίμα και σάρκα στον Ίδιο τον Δημιουργό!

Η απόφαση της Θείας ενανθρωπήσεως, περνά μέσα από το πρόσωπο της Παναγίας! Ο καρπός της προσευχής των Αγίων Ιωακείμ και Άννης, έχει αυτόν τον υψηλό προορισμό, να γίνει η Μητέρα Του Θεού! Κοίταξε λοιπόν, πως τελικά, ο Θεός «υπακούει» στον ανυπάκουο άνθρωπο! Ο άνθρωπος απομακρύνεται από κοντά Του και Εκείνος τον πλησιάζει ακόμα περισσότερο. Επιλέγει μίαν παιδίσκη, ώστε να την κάνει γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης! Οι άτεκνοι γονείς, τεκνοποιούν! Η ευτυχία τους είναι απερίγραπτη! Δεν ξεχνούν όμως, ότι το θαύμα, ανήκει στον Θεό! Και στον τρίτο χρόνο ζωής της Θεοτόκου, την επιστρέφουν εκεί που ανήκει: στο Ναό Του Θεού!

Παράδοξον θέαμα και στους αγγέλους και τους ανθρώπους. Εκεί όπου κανείς άλλος εκτός του Αρχιερέως και τούτου, άπαξ του ενιαυτού «οὐ χωρὶς αἵματος, ὃ προσφέρει ὑπὲρ ἑαυτοῦ καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων» [2]. Εκεί, στα Άγια των Αγίων η Παναγία μας προετοιμάζεται για το μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Τί ακριβώς σημαίνει αυτό; Ότι την επιλέγει ο Θεός και την προσφέρουν οι άνθρωποι ώστε αργότερα να γίνει η γέφυρα που θα ενώσει την Θεία με την ανθρώπινη φύση. Οι αρχαίες προφητείες εκπληρώνονται με την είσοδο της Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων, όταν ο Προφήτης Ιεζεκιήλ προφητεύει ότι «ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται, καὶ οὐδεὶς μὴ διέλθῃ δι' αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ εἰσελεύσεται δι' αὐτῆς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη» [3].


Εισοδεύεται λοιπόν η Θεοτόκος και προσφέρεται ως καθαρόν δοχείον, στο Ναό, ώστε μετά από δώδεκα χρόνια παραμονής στα Άγια των Αγίων, να γίνει η Ιδία, ο καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος… Δικαίως λοιπόν, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τονίζει ότι ο Θεός: «βρίσκει αυτήν την αειπάρθενη η οποία υμνείται από μας σήμερα που γιορτάζουμε την παράδοξη είσοδό της στα άγια των αγίων και την εκλέγει ανάμεσα από όλους ανά τους αιώνες εκλεκτούς και θαυμαστούς και περιβόητους για την ευσέβεια και σύνεση  και σε λόγια και σε έργα» [4].

Πόσο ευτυχείς είναι οι γονείς που αφιερώνουν τα παιδιά τους στο Θεό! Πόσο ευλογημένοι είναι οι γονείς που αξιώνονται τα παιδιά τους να διακονήσουν το Θεό! Μακαρία η μητέρα και μακάριος ο πατέρας, που θα γίνουν συνεργοί στο σχέδιο του Θεού, προσφέροντας σε Εκείνον, ένα τους παιδί… Η Θεοτόκος αγιάζεται μέσα στα Άγια των Αγίων! Είναι επιλεγμένη από τον Θεό, αλλά προσφερομένη από τους ανθρώπους.

Όπως ο Ναός του Θεού, υπήρξε ο πολυτιμότερος και αγιότερος, έτσι και η Θεοτόκος, κατέστη το καθαρότατο σκεύος  εκλογής του Θεού, το πολυτιμότερο που θα μπορούσαν να Του προσφέρουν οι άνθρωποι. Οι μητέρες κρατούν στα χέρια τους το μέλλον των ανθρώπων! Μια Μάνα που έχει φόβο Θεού στην καρδιά της, αυτό θα το ενσπείρει και στην καρδιά του παιδιού της! Θέλεις το παιδί σου να καταξιωθεί στην κοινωνία! Θέλεις να μεγαλουργήσει! Θέλεις να το καμαρώνεις να ζει ευτυχισμένο!  Του προσφέρεις το αίμα της καρδιάς σου και το κάνεις γάλα για να μεγαλώσει. Προσπαθείς να του δώσεις τα πάντα και αν χρειαστεί ακόμα και την ζωή σου! Εάν ένα, Μάνα, του χαρίσεις, του χάρισες όλον τον κόσμο. Μάθε το παιδί σου να σέβεται το Θεό. Και αν ο Θεός το επέλεξε να Τον υπηρετήσει, τότε να ξέρεις πως εκπλήρωσες απέναντί Του το μεγαλύτερο καθήκον μιας Μάνας: να δώσει παιδί στο Θεό!

Μαζί με την είσοδο της Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων, εισοδεύουμε και εμείς στις ημέρες που μας οδηγούν στο μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως. Μέσα στην περίοδο του χειμώνος, κατά την οποίαν η φύσις ψύχεται, η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου μας φέρνει την πρώιμη άνοιξη στις παγωμένες ψυχές: «Ἰδοὺ σήμερον, ἐπέλαμψε τοῖς πέρασιν, ἔαρ, εὐφρόσυνον, καταφαιδρῦνον ἡμῶν, ψυχὴν καὶ διάνοιαν, καὶ νοῦν τῇ χάριτι, ἡ πανήγυρις, τῆς Θεοτόκου σήμερον, μυστικῶς εὐωχηθῶμεν» [5], μας προτρέπει ο Ιερός υμνωδός.

Η Θεομητορική αυτή εορτή, αναγγέλλει το προοίμιο της Θεϊκής ευδοκίας και, ταυτόχρονα,  την προκήρυξη της ανθρώπινης σωτηρίας! Είκοσι και πλέον αιώνες από τότε που ο Θεός περπάτησε μεταξύ των ανθρώπων, η Εκκλησία μας, υπενθυμίζει την συμβολή του ανθρωπίνου γένους στο σχέδιο της σωτηρίας των ανθρώπων. Η συμβολή μας αυτή, συνίσταται στο πρόσωπο Της Παναγίας που εισάγετε στα Άγια των Αγίων προετοιμαζομένη για να γίνει το δοχείον της χάριτος Του Θεού.

Αυτής της Χάριτος γινόμαστε μέτοχοι και εμείς κάθε φορά που εισοδεύουμε στον Ναό του Θεού. Μέσα στις δοκιμασίες, μέσα στις θλίψεις της ζωής, ο Ναός του Θεού γίνεται το απάνεμο λιμάνι, όπου οι τρικυμισμένες ψυχές μας θα βρουν την γαλήνη. Σε αυτή την καθημερινή μας πορεία, βοηθός και αρωγός στέκει η Παναγιά μας που μας συνακολουθεί στον καθημερινό μας αγώνα, χαρίζοντας το κουράγιο και την ελπίδα εκεί όπου η απελπισία κάνει απειλητική την εμφάνισή της. Βλέποντάς Την, γνωρίζουμε πως ο Θεός είναι μαζί μας! Τα πάντα γύρω μας αυτό μαρτυρούν, διότι τα Ιερά Εισόδια της Θεομήτορος σηματοδοτούν ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνος! Έχει κοντά του το Θεό, αφού «ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις» [6]. Αμήν!

*Ο π. Θωμάς είναι Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων.

[1] Προσόμοιο Μ. Εσπερινού .
[2] Εβρ. 9-7
[3] Ιεζεκ. 44-2
[4]Πηγή:http://kirigmata.blogspot.com/2013/11/blog-post_1926.html#ixzz3JYZ91pSf
[5]  Ειρμός ζ’ ωδής του όρθρου της Εορτής.
[6] Απολυτίκιο εορτής.



Για τα Εισόδια...



Διαβάστε δύο επίκαιρα κείμενα για τη μεγάλη θεομητορική εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, πατώντας στους παρακάτω συνδέσμους:

α) Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Θεοφυλάκτου:

β) Πρωτοπρεσβυτέρου Λάμπρου Τσιάρα, Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων:


«Εἰς ναόν Βασιλέως»



«Πᾶσα ἡ δόξα αὐτῆς τῆς θυγατρὸς βασιλέως ἔσωθεν ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς, περιβεβλημένη, πεποικιλμένη. Ἀπενεχθήσονται τῷ βασιλεῖ Παρθένοι ὀπίσω αὐτῆς αἱ πλησίον αὐτῆς ἀπενεχθήσονταί σοι. Ἀπενεχθήσονται ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαλλιάσει· ἀχθήσονται εἰς ναὸν Βασιλέως».

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

«Η ομορφιά…»



“Η ομορφιά δεν είναι στο τέλειο» και «άψογο». Η ζωή είναι ωραία γιατί δεν είναι «τέλεια». Αυτό τον κόσμο τον ομορφαίνουν οι πονεμένοι. Τον ουρανό τον συγκινούν οι δακρυσμένοι, τον Θεό οι σταυρωμένοι. Δίχως όλους αυτούς η ζωή θα ήταν άσχημη, άχρωμη και άγευστη, στην ψευτιά της «τελειότητάς» της. Οι πονεμένοι κι οι «αμαρτωλοί» γεμίζουν τον κόσμο ομορφιά και αγιότητα. Δίχως αυτούς η τέχνη είναι ορφανή, τα βιβλία δίχως συγγραφείς, τα ποιήματα χωρίς λέξεις, οι πίνακες μονόχρωμοι και πάνω απ' όλα τα συναξάρια δίχως αγίους...”

Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

«Η νηστεία…»


 

«Η νηστεία απαιτεί κοινωνικότητα, μεταδοτικότητα, ευσπλαχνία, ενδιαφέρον, αγάπη για να λάβει ουσία. Απαιτεί να ασχοληθούμε με τον αδελφό μας. Η ελεημοσύνη καταπραΰνει τα πάθη μας. Το νοιάξιμο που έχουμε ο ένας για τον άλλο θεραπεύει τους φόβους και τις δικές μας πληγές. Η αγάπη μας για τον άλλο έλκει την αγάπη του Θεού. Στην νηστεία ουσιαστικά εμείς είμαστε στην θέση του πληγωμένου πού έπεσε στους ληστές και έχουμε ανάγκη. Δεν είμαστε σε πλεονέκτημα, αλλά σε επαιτεία ελέους. Να μην υπερηφανεύομαστε, λοιπόν, ανόητα λες και θεραπευθήκαμε ήδη. Ζούμε στην κοινωνία της εκκλησίας. Δεν μπορούμε να αγιάσουμε μόνοι μας. Πως θα προσέλθουμε στην θεία Κοινωνία, όταν μένουμε οι ίδιοι α-κοινώνητοι;
Η νηστεία αυτή έχει έναν στόχο. Να φτάσουμε αγνοί και έτοιμοι μπροστά στην φάτνη στην οποία ταπεινώθηκε ο ίδιος ο Θεός και να λάβουμε από κει την τρυφή της Εδέμ, την οποία χάσαμε και χάνουμε κάθε μέρα. Αν είμαστε ήδη χορτάτοι με τύπους και σκιές δεν έχουμε να ωφεληθούμε τίποτα. Αν χάσουμε την πείνα για τον Θεό, θα πεθάνουμε άδειοι και κενοί γιατί δεν θα μας δοθεί και η Τροφή. Θα μας προλάβουν οι σαμαρείτες και θα προπορευτούν από εμάς "οι τελώναι και αι πόρναι"…».

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

«Η γιορτή…»



Φαίνεται σαν να έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια, αλλά στην ουσία δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι θρησκευτικές γιορτές σημάδεψαν τη ζωή. Αν και όλοι πήγαιναν στην εκκλησία, δεν γνώριζαν, φυσικά, όλοι το ακριβές περιεχόμενο κάθε γιορτής. Για πολλούς, ίσως για την πλειοψηφία, η γιορτή ήταν πάνω απ' όλα μια ευκαιρία να κοιμηθούν καλά, να φάνε καλά, να πιουν και να ξεκουραστούν. Παρόλο αυτά, νομίζω πώς ο καθένας αισθανόταν, αν όχι εντελώς συνειδητά, πώς με την κάθε γιορτή στη ζωή του εισέβαλε κάτι το υπερβατικό και ακτινοβόλο, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο μ' έναν κόσμο από δια­φορετικές πραγματικότητες, με την υπόμνηση κά­ποιου ξεχασμένου πράγματος, κάποιου πράγματος πού το είχε πνίξει η ρουτίνα, το κενό και η φθορά της καθημερινής ζωής.
Σκεφτείτε τα ονόματα των ίδιων των εορτών: Εισόδια, Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Υπαπαντή, Μετα­μόρφωση. Αυτές οι λέξεις, με την ιεροπρέπειά τους και μόνο, την απόσταση τους από την καθημερινή ζωή, και τη μυστηριακή τους ομορφιά αφύπνιζαν κάποια ξεχασμένη μνήμη, προσκαλούσαν, έδειχναν κάτι. Η γιορτή ήταν ένα είδος νοσταλγικού στε­ναγμού για μια χαμένη ομορφιά, πού ακόμη μας νεύει, ενός στεναγμού για κάποιον άλλον τρόπο ζωής.
Ο σύγχρονος κόσμος, ωστόσο, έχει γίνει μονότονος και ανεόρταστος. Ακόμη και οι κοσμικές γιορτές μας αδυνατούν να κρύψουν αυτή τη στάχτη της λύπης και της απελπισίας που κατακάθεται πάνω μας, επειδή ουσία του εορτασμού είναι η εμπειρία τού να σε συνεπαίρνει μια διαφορετική πραγματικό­τητα, η εισβολή σ' έναν κόσμο πνευματικής ομορ­φιάς και φωτός. Αν όμως δεν υπάρχει αυτή η πραγ­ματικότητα, αν ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτε για να γιορτάσεις, τότε καμία τελική ανάταση δεν θα μπορέσει να δημιουργήσει μια γιορτή.

+π. Αλέξανδρος Σμεμαν

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

«Ο άγιος Ματθαίος...»


 

«Μνήμη του αγίου ευαγγελιστού Ματθαίου, του από τελωνών. Σε πολλούς ανθρώπους της καθημερινότητας και μάλιστα οι οποίοι κακώς έχωσιν και βασανίζονται από πάθη εξωτερικά, υπάρχει μια σπίθα Θεού, μια κρυφή πνευματικότητα, μνήμη Θεού, ταπείνωση. Όταν την αναδείξει ο Θεός μέσα τους και αυτοί βρουν αγάπη και λάβουν θάρρος και μετανοήσουν μετά γίνεται αγιότητα και μάλιστα και υψηλού βαθμού αγιότητα όπως το να γίνει κάποιος απόστολος και ευαγγελιστής.

Ο άγιος Ματθαίος είναι ο πρώτος συγγράψας τη γενεαλογία και τη γέννηση του Χριστού και μάλιστα κατά τις προφητείες, γι' αυτό και πρώτο τάχτηκε το βιβλίο του στην Καινή Διαθήκη, αμέσως μετά την σειρά της Παλαιάς, συνδέοντας τον παλαιό με τον νέο κόσμο του Θεού.

Το συναξάρι του αγίου είναι σαν μια βιβλική ιστορία. Ανέβηκε, λέει, ο απόστολος στο βουνό και εκεί πέρασε αρκετό καιρό κατάμονος, άστεγος και μονοχίτωνας. Και τότε "του φανερώθηκε ο Θεός, που έπλασε από το χώμα τον άνθρωπο, με τη μορφή μικρού παιδιού". Το παιδί δηλώνει την ταπείνωση, την απλότητα, την εμπιστοσύνη, την πίστη, την αμεσότητα και την εγκατάλειψη στην θεία μέριμνα. Έτσι αποκτάται η θεοπνευστία και η αγιότητα».