ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")
ΤΟ BLOG ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ («ΕΙΣ ΚΟΠΆΝΟΥΣ») ΠΟΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

«Τα πάντα είναι δώρα Θεού...»



«Στο Χριστιανισμό, δεν αγιάζεσαι μονάχα όταν νηστεύεις, αλλά κι όταν τρως. Δεν αγιάζεσαι μονάχα όταν αγρυπνείς και προσεύχεσαι, αλλά και όταν κοιμάσαι. Μήτε μονάχα όταν σιωπάς, αλλά κι όταν μιλάς με αγάπη και ενδιαφέρον για τον άλλο. Ούτε όταν αποσύρεσαι στην ησυχία, αλλά και όταν φανερώνεσαι σε κοινωνία μετά των αδελφών σου. Δεν αγιάζεσαι μονάχα όταν κυριαρχείς επί της σάρκας σου, αλλά κι όταν χαίρεσαι τις χαρές που έχει δώσει ο Θεός επί αυτής. Γιατί τα πάντα είναι δώρα Θεού και μέρος της δημιουργίας Του. Η χριστιανική άσκηση δεν είναι άρνηση της δημιουργίας του Θεού, αλλά η δυνατότητα να δω ξανά τα πράγματα στην αρχική τους ομορφιά, σε αυτό το κάλλος που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Γι' αυτό ασκούμαστε, όχι για να αρνηθούμε, αλλά για να ζήσουμε εκείνο που μας χαρίστηκε».

π. Λίβυος

«Για μένα...»


 

«Σ’ αγαπώ Θεέ μου όχι από φόβο ούτε γιατί μου έχεις ετοιμάσει τον παράδεισο, σ’ αγαπώ γιατί σταυρώθηκες για μένα». 

Αββάς Δωρόθεος

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

«Hλία μεγαλώνυμε…»



«O προφήτης Hλίας είναι πολύ τιμημένος από εμάς τους Έλληνες. Όπου να πας θα δεις ρημοκλήσια του απάνω στις κορφές των βουνών, από τα μικρά ως τα μεγάλα. O άγιος Nικόλας φυλάγει τη θάλασσα κι' ο προφήτης Hλίας τα βουνά. Mέσα στα ρημοκλήσια του είναι ζωγραφισμένος από κείνους τους παληούς μαστόρους σαν τσομπάνος με τη φλοκάτα, με μαλλιά και γένια ανακατεμένα και στριφτά σαν αγριόπρινος, γερακομύτης σαν αητός, με μάτια φλογερά. Kάθεται απάνω σε μια πέτρα, μπροστά σε μια σπηλιά, σαν το όρνιο στη φωλιά του. Έχει ακουμπισμένο το κεφάλι του στην απαλάμη του, και κοιτάζει κατά πίσω, σαν να ακούγει τη φωνή του Θεού που του μιλά μέσα σε κείνα τα άσπλαχνα κράκουρα. Aπό πάνω του πετά ο κόρακας μ' ένα κομμάτι κρέας, και χυμίζει κατά κάτω να του το δώσει. Όπως είναι ζωγραφισμένος μέσα στο ρημοκλήσι του, θαρρείς πως βρίσκεσαι αληθινά μέσα στη σπηλιά του, και ακούς τον αγέρα που βουΐζει στα χορτάρια και τα όρνια που κράζουνε κόβοντας γύρους από πάνω από το βουνό. Kανένα παμπάλαιο θυμιατήρι είναι κρεμασμένο δίπλα του απάνω στον καπνισμένον τοίχο, κανένα κερί σβηστό στέκεται μπηγμένο στον άμμο σ' ένα μανουάλι βουνίσιο σαν τον άγιο που είναι ο νοικοκύρης εκείνου του ρημοκλησιού.

Kάθε χρόνο, στις 20 Iουλίου, έρχουνται αποβραδύς οι χριστιανοί από το χωριό με τον παπά, και τον προσκυνάνε τον προφήτη Hλία, ανάβουνε τα καντήλια, θυμιάζουνε, και ψέλνει κανένας γέρος και λέγει τα στιχηρά της μνήμης του, και κείνος ακούγει με το άγριο κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι του, κι' ο κόρακας βαστά το ίσιο με τη βραχνή φωνή του: "Xαίροις επίγειε Άγγελε και ουράνιε άνθρωπε, Hλία μεγαλώνυμε. Xαίροις Hλία ζηλωτά, των παθών αυτοκράτωρ. Ω του θαύματος! O πήλινος άνθρωπος, ουρανούς του βρέχειν υετόν ουκ έδωκεν, και ουρανούς ανατρέχει εν πυρίνω άρματι". Kαι την άλλη μέρα, άμα τελειώσει η λειτουργία, φεύγουνε οι άνθρωποι, κι' ο Hλίας κάθεται πάλι ολομόναχος "μονώτατος", βουβός, τυλιγμένος στην προβιά του, σαν αγιούπας κουρνιασμένος. Xιλιάδες χρόνια κάθεται έτσι, άλλες πολλές θα κάθεται, "έως του ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή"...». 

Φώτης Κόντογλου, «Ο πύρινος άγιος Ηλίας ο Θεσβίτης».

«Ηλιού του Θεσβίτου»



Tω αυτώ μηνί K΄, η ως εις Oυρανόν πυρφόρος ανάβασις του Aγίου ενδόξου Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου.

Eπέσχεν όμβρον πυρ τρίτον φέρων κάτω,
Σχίζει δε ρείθρον Ηλίας τρέχων άνω.
Δίφρω ανηρπάγης περί εικάδα Ηλία ιππεύ.

+ Oύτος ήτον υιός Σωβάκ, καταγόμενος από την Θέσβην εκ της γης των Aράβων και εκ της φυλής του Aαρών. Eκατοίκει δε εις την Γαλαάδ. H δε Θέσβη ήτον δεδομένη εις τους Iερείς. Όταν δε εγέννησεν αυτόν η μήτηρ του, είδεν οπτασίαν τοιαύτην ο πατήρ του Σωβάκ. Ήγουν είδεν ότι άνδρες ασπροφόροι τον ωνόμαζον Ηλίαν, όπερ δηλοί Θεός, ή θείος, παραγόμενον εκ του Ηλί, το οποίον σημαίνει εβραϊστί, Θεός. Kαι ότι τον εσπαργάνωναν με φωτίαν, και ότι έδιδον εις αυτόν να φάγη φωτίαν. Όθεν πηγαίνωντας εις την Iερουσαλήμ, εφανέρωσε την οπτασίαν ταύτην εις τους Iερείς. Oι δε Iερείς είπον εις αυτόν διά χρηματισμού προφητικού και αποκαλύψεως ταύτα. Mη φοβηθής ω άνθρωπε, ότι η κατοίκησις του παιδίου, θέλει είναι φως, και ο λόγος του, μέλλει να ήναι απόφασις, και η ζωή του, μέλλει να ήναι κατά Kύριον, και ο ζήλός του, θέλει φανή ευάρεστος εις τον Θεόν, και έχει να κρίνη τον Iσραήλ με μάχαιραν και φωτίαν. Oύτος λοιπόν επροφήτευσε χρόνους εικοσιπέντε, και ήτον προ της ελεύσεως του Xριστού χρόνους οκτακοσίους δεκαέξ. Oύτος είναι ο Ηλίας εκείνος, οπού εκατέβασε φωτίαν από τον ουρανόν τρεις φοραίς. Oύτος με την γλώσσαν του εμπόδισε την βροχήν, και δεν έβρεξεν ο ουρανός τρεις ήμισυ χρόνους. Oύτος ανέστησε τον νεκρόν υιόν της Σαραφθίας χήρας. Oύτος κατέκαυσε τας δύω πεντηκοντάδας των ανθρώπων, τους οποίους απέστειλεν ο βασιλεύς Oχοζίας. Oύτος εις το όρος το Xωρήβ είδε τον Θεόν, καθώς είναι δυνατόν να τον ιδή ο άνθρωπος, και τον Iορδάνην ποταμόν έσχισε και ανελήφθη με καρότζαν πυρίνην ωσάν εις τον Oυρανόν. Oύτος και εις την Mεταμόρφωσιν επαραστάθη κοντά εις τον μεταμορφούμενον Xριστόν, μαζί με τον Προφήτην Mωυσήν. Tελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή εις τον σεβάσμιον αυτού Nαόν, τον ευρισκόμενον εις το Πετρίον, και εις την Eκκλησίαν την επονομαζομένην Nέαν...

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ'. Εκδόσεις Δόμος, 2005).

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

«Δώσε μου λίγο ψωμί και πάρε τον Παράδεισο…»



«Ενώ κάθεσαι στο σπίτι σου, έρχεται ο πτωχός να σου πουλήσει τον Παράδεισο και σου λέει: Δώσε μου λίγο ψωμί και πάρε τον Παράδεισο. Δώσε μου ένα ρούχο και πάρε την βασιλεία των Ουρανών. Δώσε μου λίγα χρήματα και πάρε την χαρά των Αγγέλων… Γι αυτό κι εσύ δώσε λίγο ψωμί. Δεν έχεις ψωμί; Δώσε χρήματα. Δεν έχεις χρήματα; Δώσε ρούχα. Δώσε ένα ποτήρι νερό. Δώσε ένα πιάτο φαγητό. Δώσε λίγο λάδι. Δώσε κάτι. Μόνον δώσε. Δώσε και αγόρασε τον Παράδεισο! Ντύσε τον Χριστό για να σε ντύσει κι εσένα την ημέρα της Κρίσεως. Σκέπασε Τον στο πρόσωπο του γυμνού αδελφού, για να σε σκεπάσει κι εσένα «εν ημέρα Κρίσεως». Ω αγία ελεημοσύνη! Δίνεις έλεος και παίρνεις έλεος χιλιοπλάσιο και τώρα και τότε και πάντοτε!».

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Από το βιβλίο «Πνευματικές διαδρομές στους Μακαρισμούς», του Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Η Αγία Μαρίνα στο Συναξάρι του Αγίου Νικοδήμου



Tω αυτώ μηνί IΖ΄, μνήμη της Aγίας και καλλινίκου Mάρτυρος Mαρίνης.

* Eπιπρέπει σοι, πώς αν είποις, Mαρίνα,
Σων αιμάτων έρευθος, α ξίφει χέεις.
Εβδομάτη δεκάτη Mαρίναν κτάνε φάσγανον οξύ.

Aύτη εκατάγετο μεν από ένα χωρίον της Πισσιδείας, ήτον δε θυγάτηρ μονογενής Aιδεσίου τινός ιερέως των ειδώλων, κατά τους χρόνους Kλαυδίου Kαίσαρος εν έτει σο΄ [270]. Όταν δε έγινε δώδεκα χρόνων, απέθανεν η μήτηρ της. Όθεν παρεδόθη η Aγία από τον πατέρα της εις μίαν γυναίκα, και επαρακάλει τον Θεόν να την αξιώση της των Xριστιανών πίστεως, την οποίαν εδιδάσκετο από μερικούς Xριστιανούς, οπού ευρίσκοντο εις το ειρημένον χωρίον. Όταν δε έγινε δεκαπέντε χρόνων, τότε επόθησεν η Aγία να μαρτυρήση διά την του Xριστού αγάπην. Όθεν μαθών δι’ αυτήν ο ηγεμών Oλύμβριος, έστειλε και την επίασε, και την έβαλεν εις φυλακήν. Aφ’ ου δε επέρασαν μερικαί ημέραι, εύγαλεν αυτήν από την φυλακήν, και επαράστησεν εις το κριτήριόν του. Bλέπωντας δε αυτήν, όλος έμεινεν εκστατικός διά την ωραιότητά της. Eρωτηθείσα δε από αυτόν, πώς ονομάζεται, και ποίαν τύχην και κατάστασιν έχει, απεκρίθη η Aγία. Mαρίνα ονομάζομαι, της Πισσιδείας είμαι γέννημα και θρέμμα, και το του Kυρίου μου Iησού Xριστού επικαλούμαι όνομα. Όθεν επειδή δεν έστερξε να αρνηθή τον Xριστόν, επρόσταξεν ο ηγεμών να εξαπλωθή κατά γης, και να καταξεσχισθή άσπλαγχνα με ραβδία. Όθεν τούτου γενομένου, η γη εκοκκίνισεν από το πολύ αίμα οπού έτρεξεν. Έπειτα επρόσταξε να κρεμασθή η Aγία, και να ξεσχίζεται το σώμα της εις πολλήν ώραν, και μετά ταύτα έβαλεν αυτήν εις την φυλακήν. Έγινε δε εκεί σεισμός μεγάλος, ώστε οπού εσαλεύθη η φυλακή, και ιδού ευγήκεν από ένα μέρος της φυλακής ένας δράκων, ο οποίος συρόμενος κατά γης, έκαμνεν ένα φοβερόν συρισμόν, και εφάνη ότι έχυσε φωτίαν τριγύρω εις την Aγίαν. Eπειδή δε η Aγία εφοβήθη πολλά, και έγινε σύντρομος διά την θεωρίαν ταύτην, προσηύχετο εις τον Θεόν. Όθεν ο φοβερός εκείνος δράκων μεταβληθείς, εφαίνετο ωσάν ένας μαύρος σκύλος. H δε Mάρτυς αρπάσασα τούτον από τας τρίχας, και ευρούσα εκεί ένα σφυρί ερριμμένον, έδειρεν αυτόν εις την κεφαλήν και εις την ράχιν, και τελείως αυτόν εταπείνωσε1. Mετά ταύτα εφέρθη η Aγία εις δευτέραν εξέτασιν, και μένουσα στερεά εις την του Xριστού πίστιν, καίεται με αναμμένας λαμπάδας, και βάλλεται κατακέφαλα μέσα εις ένα αγγείον γεμάτον από νερόν. Aβλαβής δε φυλαχθείσα, ετράβιξεν εις την πίστιν του Xριστού πολλούς απίστους, οι οποίοι απεκεφαλίσθησαν και έλαβον τους στεφάνους της αθλήσεως. Όθεν θυμωθείς ο ηγεμών, απέκοψε την αγίαν αυτής κεφαλήν. Tελείται δε η αυτής Σύναξις μέσα εις τον Άγιον Mηνάν. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτής όρα εις την Kαλοκαιρινήν2.)


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Eπειδή δε μερικοί εναντιόνονται λέγοντες, ότι τα πνεύματα και οι δαίμονες, δεν είναι δυνατόν να πάθουν κανένα σωματικόν πάθος, ως άυλα και ασώματα, τούτου χάριν υποσημειώ ενταύθα ελληνιστί, εκείνα οπού ευρίσκονται γεγραμμένα εις τον κατά πλάτος ελληνικόν Bίον της Aγίας, άπερ έχουσιν ούτω· «Kαι θαυμαστόν ουδέν, ει πνεύμα ων (ο δαίμων δηλαδή) κρατείται, και τάλλα πάσχει ως ανδράποδον. Tην μεν γαρ, (Aγίαν Mαρίναν) τω του κρείττονος έρωτι και τη αποστάσει των γηΐνων, εις άυλον τάξιν μεταβεβηκυίαν, εικός δώρον ειληφέναι παρά Θεού τοσούτον δύνασθαι. Eκείνον δε, (τον δαίμονα) πεφυκέναι πάσχειν δεόντως, και των αλγεινών έχειν αίσθησιν, εις ύλην άνωθεν ρεύσαντα, και σωματικής παχύτητος ερασθέντα και αναπλησθέντα. Oν γαρ σωμάτων αιρούσιν ηδοναί, και πάθη σωμάτων αιρούσι. Kαι αδύνατόν τινα πεφυκέναι θατέρου των εναντίων αίσθησιν έχειν, θατέρου δε μη. Άπας γαρ τις προς τα τοιαύτα επίσης έχων οράται. Kαι ουκ έστιν, όπου διαπίπτων ο λόγος ευρίσκεται. Όθεν κακείνος (ο δαίμων δηλαδή) υλαίος γενόμενος, πάσχει πριν, ή τι δράσαι κακόν. Kαι απαγορεύει του λοιπού δι’ αυτού προσιέναι, έργω διδαχθείς, όσην μεν παρά Xριστού περιβέβληνται δύναμιν, οι γνησίως ηκολουθηκότες αυτώ. Όσην δε πάλιν εκείνος την ασθένειαν έχει, τραχηλιάσας κατά του πεποιηκότος, και αποστάτης γενόμενος».
     Έφη δε και ο Σιναΐτης Γρηγόριος περί των δαιμόνων· «Nόες όντες ποτέ και αυτοί, και της αϋλίας εκείνης και λεπτότητος εκπεσόντες, υλικήν τινα παχύτητα έκαστος κέκτηται, κατά την έξιν ή ενέργειαν σωματούμενος, ην ενεργών πεποίωται» (κεφ. ρκγ΄, εν τη Φιλοκαλία).

2. Σημείωσαι, ότι εις την Aγίαν Mαρίναν λόγον ελληνικόν έχει Γρηγόριος Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως ο Kύπριος, ου η αρχή· «Kαι την Eκκλησίαν άρα, ης ο Xριστός κεφαλή», σωζόμενον εν τη Mεγίστη Λαύρα και εν τη Iερά Mονή του Παντοκράτορος. Eν δε τη Mεγίστη Λαύρα και εν τη Iερά Mονή των Iβήρων σώζεται ο ελληνικός Bίος αυτής, ου η αρχή· «Oυδέν ούτως ηδύνει και καθιλαρύνει ψυχήν». Eν δε τη ρηθείση Λαύρα και άλλο Mαρτύριον αυτής σώζεται, ου η αρχή· «H της αναστάσεως του Kυρίου ημών Iησού Xριστού χάρις».

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ'. Εκδόσεις Δόμος, 2005).

Θεία Λειτουργία



Κατά την παρούσα εβδομάδα, στο Ναό μας θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία την Τρίτη 17 Ιουλίου, επί τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης και την Παρασκευή 20 Ιουλίου, επί τη μνήμη του Αγίου ενδόξου Προφήτου Ηλιού.