Αληθινοί προσκυνητές του Θεού

Με αφορμή την Κυριακή της Σαμαρείτιδος, ένα παλιότερο κείμενο από τη «Φωνή Κυρίου»:

http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/fk/2002/20020602.PDF

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης: «Θεόφιλος Παλαιολόγος»

Ο τελευταίος χρόνος είν’ αυτός.

Ο τελευταίος των Γραικών αυτοκρατόρων είν’ αυτός.

Κι αλλοίμονον τι θλιβερά που ομιλούν πλησίον του.

Εν τη απογνώσει του, εν τη οδύνη

ο Κυρ Θεόφιλος Παλαιολόγος λέγει «Θέλω θανείν μάλλον ή ζην»

Α Κυρ Θεόφιλε Παλαιολόγο

πόσον καϋμό του γένους μας, και πόση εξάντλησι

(πόσην απηύδησιν από αδικίες και κατατρεγμό)

οι τραγικές σου πέντε λέξεις περιείχαν.

(Μάρτιος 1903).

Ο Οδυσσέας Ελύτης γράφει για τον τελευταίο αυτοκράτορα...

Θάνατος και Ανάστασις του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

Ι

Έτσι καθώς εστέκονταν ορθός μπροστά στην Πύλη κι άπαρτος μές στη λύπη του.

Μακριά του κόσμου που η ψυχή του γύρευε να λογαριάσει στο φάρδος Παραδείσου. Και σκληρός πιο κι απ’ την πέτρα που δεν τον είχανε κοιτάξει τρυφερά ποτέ – κάποτε τα στραβά δόντια του άσπριζαν παράξενα.

Κι όπως περνούσε με το βλέμμα του λίγο πιο πάνω απ’ τους ανθρώπους κι έβγανε απ’ όλους Έναν που του χαμογελούσε τον Αληθινόν που ο χάρος δεν τον έπιανε.

Πρόσεχε να προφέρει καθαρά τη λέξη θάλασσα έτσι που να γυαλίσουν μέσα της όλα τα δελφίνια. Κι η ερημιά πολλή που να χωρά ο Θεός κ ιη κάθε μια σταγόνα σταθερή στον ήλιο ν’ ανεβαίνει.

Νέος ακόμα είχε δει στους ώμους των μεγάλων τα χρυσά να λάμπουν και να φεύγουν. Και μια νύχτα θυμάται σ’ ώρα μεγάλης τρικυμίας βόγκηξε ο λαιμός του πόντου τόσο που θολώθη μα δεν έστερξε να του σταθεί.

Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε.

ΙΙ

Θέ μου και τώρα τι που ‘χε με χίλιους να παλέψει χώρια με τη μοναξιά του ποιος αυτός που ’ξερε μ’ ένα λόγο του να δώσει ολάκερης της γης να ξεδιψάσει τι.

Που όλα του τα’ χαν πάρει. Και τα πέδιλά του τα σταυροδετά και το τρικράνι του το μυτερό και το τειχιό που καβαλούσε κάθε απομεσήμερο να κρατάει τα γκέμια ενάντια στον καιρό σα ζόρικο και πηδηχτό βαρκάκι.

Και μια φούχτα λουίζα που την είχε τρίψει στα μάγουλα ενός κοριτσιού μεσάνυχτα να το φιλήσει (πώς κουρναλιζαν τα νερά του φεγγαριού στα πέτρινα τα σκαλοπάτια τρεις γκρεμούς πάνω απ’ τη θάλασσα…)

Μεσημέρι από νύχτα. Καθ μήτ’ ένας πλάι του. Μονάχα οι λέξεις του οι πιστές που ‘σμίγαν όλα τους τα χρώματα ν’ αφήσουν μές στο χέρι του μια λόγχη από άσπρο φως.

Και αντίκρυ σ’ όλο των τειχών το μάκρος μυρμηκιά οι χυμένες μές στον γύψο κεφαλές όσο έπαιρνε το μάτι του.

«Μεσημέρι από νύχτα – όλ’ η ζωή μια λάμψη!» φώναξε κι όρμησε μές στο σωρό σύρνοντας πίσω του χρυσή γραμμή ατελεύτητη.

Και αμέσως ένιωσε ξεκινημένη από μακριά η στερνή χλωμάδα να τον κυριεύει.

ΙΙΙ

Τώρα καθώς του ήλιου η φτερωτή ολοένα γυρνούσε και πιο γρήγορα οι αυλές βουτούσαν μέσα στον χειμώνα κι έβγαιναν πάλι κατακόκκινες απ’ τα γεράνια.

Κι οι μικροί δροσεροί τρούλοι όμοια μέδουσες γαλάζιες έφταναν κάθε φορά και πιο ψηλά στ’ ασήμια που τα ψιλοδούλευε ο αγέρας γι’ άλλων καιρών πιο μακρινών το εικόνισμα.

Κόρες παρθένες φέγγοντας η αγκαλιά τους ένα θερινό ξημέρωμα φρέσκα βαγιόφυλλα και της μυρσίνης της ξεριζωμένης των βυθών σταλάζοντας ιώδιο, τα κλωνάρια

Του ‘φέρναν ενώ κάτω απ’ τα πόδια του άκουγε στη μεγάλη καταβόθρα να καταποντίζονται πλώρες μαύρων καραβιών τ’ αρχαία και καπνισμένα ξύλα όθε με στυλωμένο μάτι ορθές ακόμη Θεομήτορεςς επιτιμούσανε.

Αναποδογυρισμένα στις χωματερές αλόγατα σωρός τα χτίσματα μικρά μεγάλα θρουβαλισμος και σκόνης άναμμα μές στον αέρα.

Πάντοτε με μια λέξη μές στα δόντια του άσπαστη κειτάμενος.

Αυτός ο τελευταίος Έλληνας!

Της Μεσοπεντηκοστής

«Την της Μεσοπεντηκοστής εορτάζομεν εορτήν, ως ενούσαν τας δύο μεγάλας εορτάς, την του Πάσχα και της Πεντηκοστής…»

Η Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής είναι η 25η από του Πάσχα και η 25η προ της Πεντηκοστής ημέρα. Σημειώνει το μέσον της περιόδου των 50 μετά το Πάσχα εορτασίμων ημερών. Είναι δηλαδή ένας σταθμός, μία τομή. Ωραία το τοποθετεί το πρώτο τροπάριο του εσπερινού της εορτής:

«Πάρεστιν η μεσότης ημερών, των εκ σωτηρίου αρχομένων εγέρσεως, Πεντηκοστή δε τη θεία σφραγιζομένων, και λάμπει τας λαμπρότητας, αμφοτέρωθεν έχουσα και ενούσα τας δύο, και παρείναι την δόξαν προφαίνουσα της δεσποτικής αναλήψεως σεμνύνεται».

Διαβάστε περισσότερα στο δεξιό μέρος της σελίδας, στους σχετικούς συνδέσμους...

Νέο βιβλίο για το Πατριαρχείο

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία

(ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΑΡΧΙΑ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ)

Διαβάστε σχετικά εδώ:

http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=2518&catid=6

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗι 1700ΕΤΗΡΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ

Διαβάστε την Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1671&tla=gr

π. Ευάγγελος Τσόγκας: «Δεν ξέρω και πολλά πράγματα που να είναι καλύτερα από το να ασχολείσαι με τα παιδιά...»

Αποσπάσματα από την εισαγωγική προσλαλιά του π. Ευαγγέλου Τσόγκα στη γιορτή λήξης των Νεανικών Συνάξεων της Ι. Μ. Ιωαννίνων, που πραγματοποιήθηκε χτες βράδυ στο υπαίθριο θέατρο του Φρόντζου.

...Σήμερα ὁλοκληρώνουμε τον κύκλο μιας ἀκόμη χορταστικής σε βιώματα καὶ ἀπολαυστικὴς σε εμπειρίες χρονιάς τῶν νεανικῶν συνάξεων.  Στὴν συν-οδοιπορία μας αὐτὴ γευτήκαμε τὸ κέφι των παιδιών καὶ τὴν καθάρια ματιά τους, γίναμε κοινωνοί της αγωνίας και των αναζητήσεών τους, ἀναστηθήκαμε κι εμείς μὲ τὴν ἐλπίδα ποὺ ἐκπέμπουν οἱ καρδιὲς τους.

«Δεν ξέρω και πολλά πράγματα που να είναι καλύτερα από το να ασχολείσαι με τα παιδιά, καθώς σου επιστρέφουν στο πολλαπλάσιο το ελάχιστο που τους δίνεις», λέγει ἕνας σύγχρονος τραγουδοποιὸς καὶ τὸ γευόμαστε κάθε φορά, σὲ κάθε μας σύναξη.

Κεντρικὸ πρόσωπο καὶ θέμα τῶν νεανικῶν συνάξεων ἀπετέλεσε φέτος  ἡ Παναγία μας, ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας. Ταξιδέψαμε μαζὶ σὲ ὅλους τοὺς προορισμοὺς της, νιώσαμε τὴν ἀγάπη της, θαυμάσαμε τὴν παντοτινὴ προστασία της, παρακαλέσαμε γιὰ τὴ μεσιτεία της.

Ἀλλὰ τὸ ταξίδι μας δὲν σταμάτησε ἐκεῖ. Ἔγινε τρόπος ζωῆς. Καθημερινὴ παρουσία, προστασία και συναναστροφή. Γεγονὸς ποὺ αἰσθανόμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι μέσα ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν σας, διότι μόνον ὅταν εἶναι κανεὶς πραγματικὰ παιδὶ γνωρίζει (μὲ ὅλη τὴν ὀντολογία ποὺ μπορεῖ αὐτὴ ἡ λέξη νὰ κουβαλήσει) τὴ Μητέρα του.

Ταυτόχρονα, ὅμως, κατορθώσαμε νὰ διακρίνουμε τὴν παρουσία της καὶ σὲ σημαντικὲς στιγμὲς τῆς ἰστορίας τοῦ λαοῦ μας. Γι’ αυτὸ καὶ σήμερα, καθώς κλείνει η αυλαία τῶν δραστηριοτήτων τῶν νεανικῶν συνάξεων θὰ αφιερώσουμε τραγούδια, στίχους, μουσικὲς καὶ χοροὺς σὲ δύο ἐπετείους τοῦ τόπου μας: Συμπληρώνονται φέτος 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀπευλεύθερωση τῆς πόλεως μας καὶ 90 χρόνια ἀπὸ τὴν καταστροφὴ τῆς Σμύρνης. Χαρὲς καὶ λύπες συναντῶνται πάντοτε μὲ τὸ χορὸ καὶ τὸ τραγούδι καὶ τοῦτο εἶναι τὸ ὀξύμωρον τοῦ τρόπου μας, τὸ ἰδιότροπον τοῦ τόπου μας, διότι ἐτοῦτος ὁ λαὸς εἶναι μπολιασμένος μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως, ἀκόμα καὶ μπροστὰ στὴ θέα τοῦ Σταυροῦ.

Ἃς ὑποδεχτοῦμε λοιπὸν τὰ παιδιά μας, ἔχοντας ἀνοιχτὲς τὶς καρδιὲς μας γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὴν πληρότητα της απλότητάς τους και να παρασυρθούμε στης γιορτής τους το ρυθμό.