«Τα χρόνια περνάνε, οι άνθρωποι γερνάνε. Μην κάθεστε λοιπόν στο σταυροδρόμι. Διαλέξτε έναν Σταυρό ανάλογα με το φιλότιμο σας και προχωρείτε σ’ ένα δρόμο, από τους δύο της Εκκλησίας μας, και ακολουθήστε τον Χριστό στην Σταύρωση, εάν θέλετε να χαρείτε αναστάσιμα...».
Γέροντας Παΐσιος
Ε, τι! Συμπληγάδες όλοι μας περνούμε
Άλλες του κίτρινου στενές κι όλες του κόκκινου κατάμαυρες
Στηθήτω μία Παρθένος κατάστικτη φιλιών η αμώμητος
Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον.
«Ἰωακείμ καί Ἄννα ὀνειδισμοῦ ἀτεκνίας καί Ἀδάμ καί Εὔα ἐκ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου ἠλευθερώθησαν, Ἄχραντε, ἐν τῇ ἁγίᾳ γεννήσει σου...». Έτσι ψάλλει η Εκκλησία σήμερα, που εορτάζει το Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Μεγάλο δώρο του Θεού ήταν η Παναγία στους γονείς της, τον Ιωακείμ και την Άννα, που δεν είχαν τέκνα· με τη γέννησή της έφυγε από πάνω τους το όνειδος και η ντροπή της ατεκνίας. Μα πιο μεγάλο δώρο του Θεού είναι η γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου στον κόσμο· είναι το προμήνυμα της σωτηρίας των ανθρώπων. Γι’ αυτό η Εκκλησία ψάλλει· «Ἡ γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ...».
Ο καιρός που είχε ορίσει ο Θεός για να στείλει στον κόσμο τη σωτηρία επλησίαζε· ύστερα από λίγα χρόνια το νήπιο που γεννήθηκε σήμερα θα γεννήσει τον αίτιο της ευφροσύνης των ανθρώπων. Απ’ αυτήν θα ανατείλει «ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν».
Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης κυρός Διονύσιος Λ. Ψαριανός, «Μικρός Συναξαριστής».
Γράφει ο Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου κ. Θωμάς Ανδρέου, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων:
Το Εκκλησιαστικό έτος, ξεκινά με τον μήνα Σεπτέμβριο, τον πιο γλυκό και ήμερο μήνα του χρόνου κατά τον Φώτη Κόντογλου. Όχι τυχαία, λοιπόν, ο χρόνος ξεκινά με την Θεομητορική γιορτή της γέννησης της Παναγίας μας για την οποία μας έχει ήδη προειδοποιήσει το απολυτίκιο με το οποίο ολοκληρώνεται το εκκλησιαστικό έτος τον μήνα Αύγουστο στην γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας· εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε»...
Ο Σεπτέμβριος, λοιπόν, ξεκινά με μια γέννηση που φέρνει χαρά σε όλον τον κόσμο αφού από την Παναγία «ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν· καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον». Ένας ολάκερος, λοιπόν χρόνος, περιστρέφεται γύρω από την ζωή Εκείνης που χάρισε την αληθινή ζωή στην ανθρωπότητα μιας και γίνεται ο τρόπος ενσάρκωσης της απόλυτης φιλανθρωπίας του Θεού.
Η γιορτή αυτή καθιερώθηκε στα τέλη του 5ου αιώνα και παραμένει ζωντανή στην συνείδηση των πιστών Χριστιανών που στο πρόσωπο της Παναγίας, βλέπουν το ζωντάνεμα της ελπίδας για τον άνθρωπο, τον απελπισμένο από τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες άνθρωπο που καθημερινά πέφτει και σηκώνεται, δακρύζει και χαμογελά στη ζωή του…
Η Παναγία είναι καρπός προσευχής των γονιών Της, του Ιωακείμ και της Άννας. Είναι η ανατροπή της λογικής μιας άλλης εποχής, που θέλει την ατεκνία να γίνεται όνειδος, της λογικής εκείνης που σταματά εκεί όπου αρχίζει το θαύμα, μιας και «Θεός όπου βούλεται νικάται φύσεως τάξις!». Ένα μεγάλο θαύμα, λοιπόν, είναι η Παναγία μας για την ανθρωπότητα. Και τούτο το θαύμα, τιμούμε με την ανάμνηση της εορτής του γενεθλίου Της. Καμιά άλλη γυναίκα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, δεν θα μπορούσε να κάνει αυτό που η Παναγία έκανε. Να γεφυρώσει τον άνθρωπο με τον Θεό ώστε από την μια να ενανθρωπίσει τον Θεό και από την άλλη να θεώσει κατά χάριν τον άνθρωπο! Αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά της Παναγίας μας στην ανθρωπότητα.
Αυτή λοιπόν την δωρεά του Θεού, εορτάζουμε στο γενέθλιο Της Θεοτόκου. Επικαλούμενοι την Χάρη της Παναγιάς στη ζωή μας, την παρακαλούμε και τούτος ο χρόνος να είναι καρποφόρος και ειρηνικός, ώστε να επιβεβαιώνουμε πάντοτε ότι η Παναγιά μας, ποτέ δεν εγκατέλειψε την ανθρωπότητα…
Το ιερό μυστήριο του Ευχελαίου θα τελεσθεί τη Δευτέρα 07 Σεπτεμβρίου, στις 7 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου «εις Κοπάνους», όπως την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα.
«Σε ευχαριστώ, Θεέ των πάντων, διότι έγινες ένα πνεύμα με εμένα - χωρίς σύγχυση, χωρίς μεταβολή, χωρίς αλλοίωση - και διότι έγινες τα πάντα στα πάντα για εμένα: έγινες ανείπωτη τροφή που δεν τελειώνει ποτέ, τροφή που πλούσια προσφέρεται ασταμάτητα στα χείλια της ψυχής μου και αναβλύζει πλουσιοπάροχα στην πηγή της καρδιάς μου, έγινες αστραφτερό ένδυμα που κατακαίει τους δαίμονες, έγινες καθαρισμός που με ξεπλένει με τα αιώνια και άγια αυτά δάκρυα τα οποία χαρίζει η παρουσία Σου σε όποιους επισκέπτεται. Σε ευχαριστώ, διότι έγινες για εμένα το φως που δεν το διαδέχεται ποτέ σκοτάδι και ήλιος που δεν δύει ποτέ, που δεν τον κρύβει τίποτα επειδή γεμίζεις τα σύμπαντα με τη δόξα Σου. Εξάλλου, ποτέ δεν κρύφτηκες από κανέναν, αλλά αντιθέτως εμείς κρυβόμαστε πάντοτε από Εσένα, επειδή δεν θέλουμε να έρθουμε σ' Εσένα...» (Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Ευχή μυστική, Sources Chteriennes 156, σσ. 152-154).
Θυμάσαι που στο τέλος η τελευταία αντίσταση που έπρεπε το σύστημα να αλώσει για να τον υποτάξει δεν ήταν η άρνηση των ιδεών του, δεν ήταν καν η απόρριψη της κοινής του λογικής. Ήταν την αγάπη που έπρεπε να αρνηθεί, την επιθυμία, τη δύναμη, τον πόθο να πεθάνει για χάρη κάποιου άλλου.
Γιατί το σύστημα ήξερε, πάντα θα ξέρει, πως η καρδιά συστήνει την ύπαρξη κι όχι οι λέξες-ιδέες. Ακόμα κι αν τις ιδέες αλλάξει κάποιος, αν μπορεί ακόμα να πεθάνει χαριστικά για κάτι έξω από τον εαυτό του, τότε είναι ολότελα ελεύθερος και αδέσμευτος και ανυπότακτος.
Γι' αυτό ίσως η επαναστατικότερη πράξη, η μόνη επαναστατική μάλλον πράξη στην ιστορία, είναι το μαρτύριο από αγάπη. Αυτή είναι η πράξη στην οποία τελειώνει ο παλιός κόσμος των συμφερόντων, των υπολογισμών, της στενής φυλακής της ατομικής ύπαρξης.
Στο μαρτύριο αγάπης σταματά και πεθαίνει ο παλιός κόσμος αφού δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί και σβήνει μέσα στο τυφλό σκοτάδι του μανικά κι αδιέξοδα κυλισμένος σε αίμα των αθώων.
Για την αυριανή γιορτή του τιμίου Προδρόμου.
Για όσους αγαπούν την ελευθερία.
Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 156χ70 εκ. 2010.
Γιώργος Κόρδης
