Κύριε...

«Κύριε, όλα από σένα ξεκινούν. Κι όλα σε σένα θα ‘ρθουν να τελειώσουν. Κι η άνοιξη δεν είναι παρά η νοσταλγία σου για κείνες τις λίγες ώρες που έζησες στη γη».

Τάσος Λειβαδίτης

Ὁλοῦθε μᾶς μαζεύει ὁ Θεὸς...

Πάλι ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει ἐδῶ τὴν πύλη.

Πάλι σηκώνει τὴ σημαία

Ἐμεῖς μπαίνουμε χωρὶς φόβο

Τὰ μάτια τὰ πουλιὰ μαζί μας μπαίνουν

Ἀστράφτει ἡ πολιτεία ἀστράφτει ὁ νοῦς μας

Ἡ φαντασία τοὺς κήπους πλημμυράει

Εἶναι παιδιὰ ποὺ στέκονται στὶς βρύσες

Κορυδαλλοὶ στοὺς ὄρθρους ἀκουμπᾶνε

Στὶς λεμονιὲς ἄγγελοι χορτάτοι

Εἶναι ἀηδόνια ποὺ παντοῦ ξυπνᾶνε

Φλογέρες παίζουν ἔντομα βουίζουν

Εἶναι τραγούδια ἡ στάχτη τῶν νεκρῶν

Καὶ οἱ νεκροὶ κάπου ἀναγεννιοῦνται πάλι

Ὁλοῦθε μᾶς μαζεύει ὁ Θεὸς

Ἔχουμε χέρια καθαρὰ καὶ πᾶμε.

 

Γιώργος Σαραντάρης

 

«το ελέησον…»

«βαθιά το ελέησον απ’ τους άυλους βράχους

τα μάτια σαν καρποί ευωδάτοι...

...χρόνια αιώνες χρόνια και νιάτα πόχει η ομορφιά!…».

Νίκος Καρούζος, «η ορθοδοξία».