Οι άνθρωποι του αιώνα μας...

Ο λόγος του Χριστού “και μην απελπίζεσαι” δόθηκε δια του Αγίου Σιλουανού στην εποχή μας, που χαρακτηρίζεται από γενική απόγνωση, εξαιρετικά βαρειά. Οι άνθρωποι του αιώνα μας συχνά, παρά τη θέληση τους, γίνονται ηθικοί συνεργοί σε ατέλειωτες τοπικές ή και παγκόσμιες ακόμη αδελφοκτονίες. Ως τέτοιοι, αμετανόητοι ηθικοί συνεργοί, στερούνται, κατά φυσικόν τρόπο, την χάρη του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορούν πλέον να πιστέψουν στην αθανασία τους δια της αναστάσεως. Αληθινά, και ούτε την επιθυμούν. Ακριβώς σε αυτή την αυτοκαταδίκη σε πλήρη μετά θάνατον εκμηδένιση έγκειται η πνευματική ουσία της απογνώσεως. 

Γέροντας Σωφρόνιος (+11/7/1993)

Μπετόν σταυρέ

Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες. Μέ είδες στα ταπεινά εικονoστάσια. Στα ρημαγμένα ξωκλήσια. Στα ξεχασμένα μοναστήρια. Σε σταυροδρόμια και τρίστρατα. Με είδες στα υπέρθυρα χαμόσπιτων αλλά και στις πολυκατοικίες, καπνισμένον από πασχαλιάτικη λαμπάδα. Στο μέτωπο και στα χέρια κοριτσιών του ρουμ μιλέτ. Στα κεντήματα, στην προίκα κοριτσιών από την επαρχία. Στα σαμάρια των κυρατζήδων, φυλαχτό από πρόκες πετάλων. Στις καλύβες των Σαρακατσαναίων, στις κορυφές, μα από κλαδί χαμόδεντρου.

Με είδες στα παιχνίδια των παιδιών από αλάτι. Στις τελετές των μεγάλων για την αναβροχιά. Στην αγιαστούρα του παπά τις πρωτομηνιές. Τα Φώτα, στα ποτάμια, στις πηγές, στις θάλασσες να με βουτάνε παλικάρια.

Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ' είδες. Στην ποίηση του Καββαδία, του Σεφέρη, του Ελύτη. Στους πίνακες του Θεόφιλου,του Κόντογλου, στου Λουμπαδιάρη. Στου Παπαδιαμάντη αλλά και του Πεντζίκη τις γραφές. Στα ξόρκια και τις επωδές. Στα ξεματιάσματα. Στις προσευχές.

Θα σου θυμίσω. Στα βαφτίσια, στο πρώτο κούρεμα. Στο χρίσμα. Στους αρραβώνες και στους γάμους. Στα στεφανώματα και στις υποδοχές, με μέλι και με βούτυρο, στις 'ξώπορτες. Στα κατευόδια. Στα περάσματα, στην ξενιτιά, στον άλλο κόσμο. Στους νόστους, στα πιστρόφια,

Και τώρα; Πώς βρέθηκες εδώ τόσο ψηλός, θεόρατος και τσιμεντένιος;

Σαν με ρωτάς, θα σου το πω, θα σου το μολογήσω: με βάλανε εδώ ψηλά για με βλέπουν όλοι. Γιατί ο κόσμος πια δεν βλέπει με τα μάτια της ψυχής. Με βάλανε εδώ ψηλά για να με βλέπουν οι Άλλοι. Να μην ξεχνούν ότι ο δικός μου ο Θεός είναι ψηλότερα, τον τόπο διαφεντεύει. Να μην ξεχνούν πως αγρυπνώ και πως φρουρώ τον τόπο. Και να με βλέπουν κι από 'κει, να μην αλησμονούνε. Να με βλέπουν οι δικοί, να με φοβούνται οι Άλλοι.

Σαν με ρωτάς, θα σου το πω: οι θεοί, όπως κι οι άνθρωποι, δεν είναι όλοι ίσοι. Υπάρχουν περούσιοι και παρακατιανοί λαοί. Υπάρχουν φυλές ευλογημένες κι άλλες καταραμένες. Υπάρχουν άνθρωποι που διάλεξε ο Θεός και άλλοι του διαβόλου. Εγώ είμαι εδώ για τους καλούς, να τους θυμίζω το καλό. Για τους κακούς, να τους θυμίζω την κακία τους. Ώσπου να έρθει η ώρα. Να λυτρωθούμε απ' το Κακό, από τον κάθε Άλλο. Να κυριεύσει το Καλό. Να λάμψει η Αλήθεια.

Βασίλης Νιτσιάκος

Σε μια άλλη Εκκλησία...

"Είμαι βέβαιος ότι τελικά ανήκω σε μια άλλη Εκκλησία, όχι αυτή που φαίνεται, αλλά σε μια άλλη Εκκλησία υπόγεια, underground. Στην εκκλησία αυτή, που είναι θαμμένη κάτω από την υπάρχουσα, βλέπω με χαρά και ανακούφιση ότι δεν είμαι μόνος. Είμαστε πολλοί, κληρικοί και λαϊκοί, άνδρες και γυναίκες, που όχι μόνο επιδιώκουμε να γίνουμε ενήλικες, αλλά και που απαιτούμε να αντιμετωπιστούμε από τη θεσμική Εκκλησία ως ενήλικες και όχι πλέον ως παιδιά!

Η Εκκλησία αυτή δεν φοβάται να συμπορεύεται με την κοινωνία προς τους Εμμαούς της κάθε ιστορικής στιγμής. Η συμπόρευση αυτή με το Χριστό και τους ανθρώπους, μας μαθαίνει πως ο ξένος γίνεται φίλος, ο καλεσμένος γίνεται οικοδεσπότης, ο ακροατής γίνεται κήρυκας.

Η Εκκλησία αυτή δεν φοβάται να ανοίξει την αγκαλιά της στην πλατιά συνάφεια, στον κόσμο, για να μπορέσει να διακρίνει πως ο Χριστός είναι ήδη παρών και που το Πνεύμα του Θεού εργάζεται. Μπορεί και τολμά να απαντήσει στα ερωτήματα που ο κόσμος σήμερα θέτει, κάποτε δύσκολα ερωτήματα, όπως η ισότητα της γυναίκας, η θέση της στην Εκκλησία, η σεξουαλικότητα και προσανατολισμοί της, ο διάλογος με το περιθώριο, μια και εκεί δεν ευρίσκονται πλέον ανώνυμοι άνθρωποι, αλλά φίλοι, οικείοι, μέντορες, ηγέτες. Αλλά και σε ερωτήματα για την επιστήμη, την οικολογία, τη δικαιοσύνη, την οικονομία, τη νεο-αποικιοκρατία, τον διάλογο και την συνύπαρξη πολιτισμών και θρησκειών και τόσα άλλα". 

Νιγηρίας Αλέξανδρος † 30.6.2023

Είναι έρωτας αναφαίρετος...

Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία! Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας! Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, ενθουσιασμός, λαχτάρα του βίου! Ο Χριστός είναι το παν! Είναι έρωτας αναφαίρετος. Ο έρωτας του Χριστού. Από εκεί πηγάζει η χαρά.

Χριστιανός είναι αυτός που έχει τη ζωή του Χριστού και όχι αυτός που κάνει καλά έργα μόνο, γιατί καλά έργα κάνει και κάποιος που δεν είναι χριστιανός. Και τη ζωή του Χριστού την αποκτά ο άνθρωπος με τη συμμετοχή του στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στη θεία Λειτουργία. Πνευματική ζωή δεν σημαίνει καλή συμπεριφορά, αλλά παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του ανθρώπου.

Η βίωση της αλήθειας της Ορθοδοξίας θα μας μάθαινε να βλέπουμε τον Θεό στο πρόσωπο των αδελφών μας, να σεβόμαστε τον κόσμο σαν δώρο του Θεού, να στραφούμε από την επιφάνεια στο βάθος της ύπαρξής μας, θα μας οδηγούσε στην ανεύρεση ενός νέου, κοινοτικού και αγαπητικού τρόπου ζωής.

Αυτή θα ήταν η μόνη αληθινή επανάσταση που θα μπορούσε να αλλάξει τη μορφή και τη ζωή του τόπου μας και του κόσμου όλου. Η μόνη αλήθεια που θα μπορούσε να νοηματοδοτήσει τη ζωή, η μόνη διέξοδος στον σημερινό αδιέξοδο.

Σιατίστης Παύλος