Κάθε πνεύμα γίνεται ύλη. Η πλεονεξία γίνεται μόλυνση, το μίσος γίνεται αίμα, η ύβρις γίνεται ερείπια, η αγάπη γίνεται προσφορά. Έτσι, όταν ο Θεός θέλησε να κατέβει η αγάπη Του στη γη, έστειλε Εκείνον. Κι η αγάπη έγινε σώμα που αγκάλιαζε και γιάτρευε και παρηγορούσε, και τελικά μας προσφέρθηκε να το φάμε.
Αν Εκείνος ήταν οι δέκα εντολές που παρέλαβε ο Μωυσής, θα μπορούσαμε να Τον αντιληφθούμε μόνο με τη νόηση. Όμως είναι σώμα και Τον αντιλαμβανόμαστε με το σώμα μας. Κι όπως ο άρτος και ο οίνος κατακλύζουν το σώμα μας, έτσι και η αγάπη του Θεού κατακλύζει το πνεύμα μας.
Κι ενώ συνεχίζουμε να μιλάμε και να συνυπάρχουμε και να τρώμε και να δουλεύουμε, τα λόγια μας δεν είναι για κατάκριση αλλά για κατανόηση, και οι άλλοι δεν είναι ξένοι αλλά οικείοι, και το φαΐ δεν μας αφήνει πεινασμένους, αλλά μπορούμε ακόμη και να το μοιραστούμε, κι η δουλειά δεν είναι μαρτύριο αλλά ευχαρίστηση, κι η ζωή δεν είναι βάρος αλλά δώρο.
Όμως αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε. Συχνά μεταλαμβάνουμε την αγάπη και η αγάπη δεν εμφανίζεται κι εμείς παραμένουμε αυτό που είμαστε.
Τότε έρχεται Εκείνος και διευκρινίζει: Αν αυτό που είσαστε δεν συντριβεί, η αγάπη δεν μπορεί να χωρέσει. Αν το πνεύμα σας δεν συντριβεί, το Πνεύμα του Θεού θα παραμείνει ακατάληπτο.
Τότε, σε όσους μετάνιωσαν για το κακό που προξένησαν, ο Θεός θα προσφέρει όλη τη δύναμη της αγάπης Του για να επανορθώσουν.
Και σε όσους Τον ευχαριστούν για ο,τιδήποτε οι άλλοι θεωρούν δεδομένο, σ' εκείνους θα αποκαλυφθεί.
Ελεωνόρα Σταθοπούλου,
Εκείνος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου