Χριστούγεννα στο Επισκοπείο

Από την Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων ανακοινώνεται ότι ανήμερα τα Χριστούγεννα, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Μάξιμος θα δεξιωθεί τους πιστούς στο Μητροπολιτικό Μέγαρο, προσφέροντας το «κατ' έθος ζωμόν».

Χριστός Ετέχθη Αληθώς

Εόρτιες ευχές από το blog μας

για

Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα...

«Επί τη εορτή των Χριστουγέννων»

 

Διονυσίου Λ. Ψαριανού (†)

Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης*

Αδελφοί μου εν Κυρίω αγαπητοί,

«Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν...» (Ιωαν,1,14). Η σοφία και ο λόγος του Θεού, ο Μονογενής Υιός του Πατρός έκλινεν ουρανούς και κατέβη. «Δι' ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν» (Σύμβολον της Πίστεως, άρθρο 4), εις τον προσδιωρισμένον καιρόν, «εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού» (Γαλ . 4, 4) εις τον κόσμον. Ο προ των αιώνων εγεννήθη εν χρόνω, ο άσαρκος έλαβε σάρκα, ο Θεός έγινε άνθρωπος. Το ανερμήνευτον τούτο θαύμα εορτάζει η Εκκλησία και οι πιστοί αναγόμεθα δια της διανοίας επί την Βηθλεέμ, ένθα προ δύο περίπου χιλιάδων χρόνων εγεννήθη ο Χριστός.

«Και ο Λόγος σαρξ εγένετο...». Ούτως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ομιλεί περί του ανερμηνεύτου εκείνου θαύματος της θείας ενανθρωπήσεως. Οι δύο Ευαγγελισταί, ο Ματθαίος και ο Λουκάς, μας ομιλούν περί των περιστατικών, τα οποία συνέβησαν κατά τη θεία γέννησιν και περί των συνθηκών, υπό τας οποίας εγεννήθη ο Σωτήρ του κόσμου. Εκεί ο Ευαγγελισμός, η απογραφή, η Βηθλεέμ, οι ποιμένες, ο αστήρ, οι Μάγοι. Εκεί εν πρώτοις η Παρθένος Μαρία και ο δίκαιος Ιωσήφ.

«Και ο Λόγος σαρξ εγένετο...». Εις ταύτην μόνον την φράσιν μετ ' επιγραμματικής λιτότητος ο τέταρτος Ευαγγελιστής συμπεριέλαβεν όλα τα γεγονότα και τα περιστατικά της θείας γεννήσεως. Οι μεν λοιπόν Ευαγγελισταί ιστορούν τα γεγονότα, ο δε Ιωάννης θεολογεί επί των γεγονότων. Δι' ενός βλέμματος προφητικού βλέπει ενώπιόν του όλον το μυστήριον της σαρκώσεως και δι' ενός λόγου, υπό την έμπνευσιν του Αγίου Πνεύματος εκφράζει το παν, κατά τρόπον απόλυτον και κατηγορηματικόν, μηδεμίαν επιδεχόμενο αμφισβήτησιν.
  
«Και ο Λόγος σαρξ εγένετο...». Ούτος είναι ο λόγος ο κατηγορηματικός και αδιαμφισβήτητος. Εις αυτόν περιλαμβάνεται το μέγα και μοναδικόν εις τον κόσμον γεγονός, το ου μόνον ως εκ των αιτιών αυτού επιβαλλόμενον ως αληθές και αδιαφιλονείκητον, αλλά και ως εκ των συνεπειών αυτού αποδεικνυόμενον ιστορικώς ως πραγματικόν και αδιάψευστον. Η θεία γέννησις του Σωτήρος είναι το γεγονός εκείνο το και προφητικώς επακριβώς πληρούμενον και ιστορικώς λαμπρώς βεβαιούμενον. Κέντρο της ιστορίας του κόσμου είναι η θεία γέννησις του Σωτήρος.

«Και ο Λόγος σαρξ εγένετο...» Οι αιώνες καταβαίνουν από των Πρωτοπλάστων και καταντούν εις το γεγονός, περί του οποίου ο Ευαγγελιστής εδώ ομιλεί και οι χρόνοι αναβαίνουν αφ' ημών και φθάνουν εις την νύκταν εκείνην , κατά την οποία η επαγγελία του Θεόυ προς το ανθρώπινον γένος εξεπληρώθη . Το σημείον τούτο όπου συναντώνται οι αιώνες είναι το τέλος του αρχαίου και η αρχή του νέου κόσμου. Και το σημείον τούτο επισημαίνεται με ένα βρέφος ανακεκλιμένον εις την φάτνην. Το βρέφος τούτο ο παλαιός κόσμος καταβαίνει δια να προσκυνήση και ο νέος αναβαίνει δια να λατρεύση.

«Και ο Λόγος σαρξ εγένετο...», ας επαναλάβωμεν έτι. Το βρέφος τούτο είναι αυτό περί του οποίου ο Ευαγγελιστής ομιλεί. Είναι ο Λόγος του Θεού, ο οποίος έγινε σαρξ και έλαβε μορφήν ανθρώπινην. Ο μονογενής Υιός του Θεού, ο οποίος έγινε Υιός ανθρώπου, ο Θεός ο οποίος έγινε άνθρωπος. Αλλ' εφθάσαμεν ήδη να ερωτήσωμεν : Διατί ο Θεός έγινεν άνθρωπος, διατί «Θεός εν σαρκί » (Α΄ Τιμ . 3, 16); Ποίος ο σκοπός της θείας ενανθρωπήσεως και τι ότι «ο Λόγος σαρξ εγένετο...»; Ας ακούσωμεν τον Ευαγγελιστήν.

«...και εσκήνωσεν εν ημίν». Τούτο είναι το αποτέλεσμα της σαρκώσεως του θείου λόγου. Περιεβλήθη το ανθρώπινο σώμα, έλαβε μορφή δούλου. Το πώς, είναι ανερμήνευτον, είναι μυστήριον υπέρ λόγον. Οι ιεροί Πατέρες της Εκκλησίας αρκούνται δια τοιούτων μόνον εκφράσεων να ομιλούν περί του θαύματος τούτου, ότι δηλ. ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος όχι κατά την τροπήν ή αλλοίωσιν της Θεότητος, αλλά κατά πρόσκλησιν της ανθρωπότητος. Περισσότερον ημείς ας μη θέλωμεν να μάθωμεν.

«...και εσκήνωσεν εν ημίν». Αλλά η σκήνωσις αύτη δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα της σαρκώσεως του θείου λόγου, αλλά και ο σκοπός αυτής. Ήλθεν ο Θεός και ανέλαβε την ανθρώπινην φύσιν , δια να μεταλάβωμεν ημείς της θείας ουσίας, δια να μένη ούτως ο Θεός εν ημίν και ημείς εν τω Θεώ εις τον αιώνα. Έκτοτε τα ουράνια και τα επίγεια ηνώθησαν και η κλίμαξ την οποία είδε ο Ιακώβ εν ονείρω είναι αιωνία πραγματικότης εν τη Εκκλησία. «Τα άνω τοις κάτω συνεορτάζει και τα κάτω τοις άνω συνομιλεί» θα ακούσωμεν μετ ' ολίγας ημέρας εν τω Μεγάλω Αγιασμώ.

«...και εσκήνωσεν εν ημίν». Την σκήνωσιν ταύτην βλέπει ο Θεολόγος Γρηγόριος και μετ' αυτού ύστερον ο υμνογράφος της Εκκλησίας και ψάλλουν αμφότεροι «Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε». Και ιδού λοιπόν ότι έχομεν ήδη όχι μόνον το αποτέλεσμα και τον σκοπό της σαρκώσεως του θείου λόγου, αλλά και τας συνέπειας αυτής, κατά λόγον ευθύνης και χρέους των ανθρώπων απέναντι του Θεού. Ενώπιον μιας τοιαύτης συγκαταθέσεως του Θεού ποία ανταπόκρισις και υποδοχή οφείλεται εκ μέρους των ανθρώπων; Όταν ο Σωτήρ έρχεται εκ των ουρανών, κομίζων εις τους ανθρώπους την υιοθεσίαν, τι έχομεν οι άνθρωποι να ανταποδώσωμεν εις Αυτόν; Τίποτε περισσότερον παρά να δεχθώμεν.
 

«...και εσκήνωσεν εν ημίν». Ο Ευαγγελιστής εις την συνέχειαν δίδει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εν ημίν σκηνώσαντος θείου λόγου. « Πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιωα . 1, 14), λέγει και συμπεριλαμβάνει εις τας δύο λέξεις την δωρεάν του Θεού προς τους ανθρώπους. Διότι πράγματι των δύο τούτων δεόμεθα πάντοτε οι άνθρωποι προς σωτηρίαν, της θείας χάριτος και της θείας αληθείας, του θείου πυρός του οποίου ως αλήθεια και σοφία φωτίζει και ως αγάπη θερμαίνει. Ο θείος λόγος είναι ο Ήλιος της δικαιοσύνης.

 «...και εσκήνωσεν εν ημίν», ας επαναλάβωμεν έτι και ομολογήσωμεν πικρώς, ότι ο σκοπός δι' ον ο Θεός ενηνθρώπησε και ο Λόγος «εσκήνωσεν εν ημίν» δεν επραγματοποιήθη έτι εξ ολοκλήρου. Όχι δια την αδυναμίαν του Θεού, αλλά δια την δυστροπίαν των ανθρώπων. Από της νυκτός εκείνης, καθ' ην εγεννήθη ο Σωτήρ εν τω σπηλαίω , επιθυμεί και έρχεται να γεννηθή εις την καρδίαν παντός ανθρώπου, αλλά συμβαίνει ό,τι ακριβώς και κατά την νύκταν εκείνην, ότε «ουκ ην τόπος εν τω καλύματι» ( Λουκ . 2, 7).

Αδελφοί μου, εν Κυρίω αγαπητοί,

«...ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Το υπερφυές τούτο και υπέρ λόγον ιστορικό γεγονός εορτάζουσα η Εκκλησία, δια ψαλμών και ύμνων μυσταγωγεί τους πιστούς όχι μόνο εις ανάμνησιν της θείας γεννήσεως, αλλά και εις αναπαράστασιν και βίωσιν αυτής εν ταις καρδίαις ημών. Όταν ψάλλωμεν «Η Παρθένος σήμερον τον Υπερούσιον τίκτει...», τούτο νοούμεν και τούτο εκφράζομεν , ότι το «σήμερον» δηλοί μυστικήν κατ' έτος γέννησιν του Σωτήρος εντός μας και άρα και ημών αναγέννησιν εν Χριστώ. Ούτω δε και εύχομαι να γίνη σήμερον, η χάρις και η αλήθεια του ενανθρωπήσαντος Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού να σκηνώση επί πάντας υμάς αδελφοί. Αμήν!

(Εν τω ιερώ Επισκοπείω τη Δεκεμβρίου κε΄ 1959).

*Ο Λόγος του Θεού , τομ. Α΄, εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ. 572- 576

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις (2015).

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ

ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Ἡ γλυκύτης τῆς Ἁγίας Νυκτὸς τῶν Χριστουγέννων περιβάλλει καὶ πάλιν τὸν κόσμον. Καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρωπίνων καμάτων καὶ πόνων, τῆς κρίσεως καὶ τῶν κρίσεων, τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐχθροτήτων, τῶν ἀνησυχιῶν καὶ τῶν ἀπογοητεύσεων, προβάλλει μὲ τὴν ἰδίαν ὡς καὶ ἄλλοτε γοητείαν, πραγματικὸν καὶ σύγχρονον ὅσον ποτέ, τὸ μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ, προτρεπόμενον ἵνα «δικαιοσύνην μάθωμεν οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς» (πρβλ. Ἠσ. κς΄, 9), ὅτι «ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ» (Λουκ. β΄, 11).
 
Ἀτυχῶς, ὅμως, κατὰ τὴν ἐποχήν μας, πολλοὶ ἄνθρωποι σκέπτονται ὅπως ὁ ἐκτελεστὴς ἐκεῖνος τῶν νηπίων Ἡρώδης, ὁ ἄνομος καὶ ἀδίστακος, καὶ ἐξολοθρεύουν τοὺς συνανθρώπους των διὰ ποικίλων τρόπων. Ὁ στρεβλωμένος ἀπὸ τὴν ἐγωκεντρικότητά του νοῦς τοῦ ἐξουσιαστοῦ τοῦ κόσμου τούτου, ὁ ὁποῖος προσωποποιεῖται εἰς τὸ φονικὸν πρόσωπον τοῦ Ἠρώδου, εἶδε παραδόξως κίνδυνον διὰ τὴν ὑπόστασίν του τὴν γέννησιν ἑνὸς ἀθώου Παιδίου. Καὶ ὡς καταλληλότερον τρόπον διὰ τὴν προφύλαξιν τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας του ἀπὸ τὸν κίνδυνον, τὸν ὁποῖον ἐνέπνεεν εἰς αὐτόν –κατὰ τὴν ἄποψίν του- ἡ γέννησις τοῦ Παιδίου, ἐπέλεξε τὴν ἐξολόθρευσίν του.
 
Διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὰς φονικὰς διαθέσεις τὸ Βρέφος Ἰησοῦς, διὰ τὸ ὁποῖον ὡμίλησαν οἱ Ἄγγελοι, ἠναγκάσθη νὰ φύγῃ εἰς Αἴγυπτον, καταστὰν οὕτω, θὰ ἐλέγομεν μὲ τὴν ὁρολογίαν τῆς ἐποχῆς μας, «πολιτικὸς πρόσφυξ», ὁμοῦ μετὰ Μαρίας τῆς Μητρὸς Αὐτοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ τοῦ μνήστορος Ἰωσήφ.
 
Εἰς τὴν ἐποχήν μας, θεωρουμένην ὡς ἐποχὴν προόδου, πολλὰ παιδία ἀναγκάζονται νὰ καταστοῦν πρόσφυγες ἀκολουθοῦντα τοὺς γονεῖς των διὰ νὰ σώσουν τὴν ζωήν των, τὴν ὁποίαν ὑποβλέπουν ποικιλώνυμοι ἐχθροί των. Τὸ γεγονὸς τοῦτο, ἀποτελεῖ ὄνειδος διὰ τὸ ἀνθρώπινον γένος.
 
Διὸ καὶ ἐπὶ τῇ Γεννήσει τοῦ Παιδίου Ἰησοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ λυτρωτοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, διακηρύττομεν ἀπὸ τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καὶ Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ὅτι αἱ κοινωνίαι πᾶσαι πρέπει νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἀσφαλῆ ἀνάπτυξιν τῶν παιδίων καὶ νὰ σεβασθοῦν τὸ δικαίωμά των εἰς τὴν ζωήν, εἰς τὴν παιδείαν καὶ εἰς τὴν κανονικὴν ἀνάπτυξίν των, τὴν ὁποίαν ἠμπορεῖ νὰ ἐξασφαλίσῃ ἡ ἀνατροφὴ καὶ διαπαιδαγώγησίς των ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας, μὲ βάσιν τὰς ἀρχὰς τῆς ἀγάπης, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς εἰρήνης, τῆς ἀλληλεγγύης, ἀγαθῶν τὰ ὁποῖα κομίζει εἰς ἡμᾶς σήμερον ὁ δι᾿ ἡμᾶς σαρκωθεὶς Κύριος.
 
Ὁ τεχθεὶς Σωτὴρ καλεῖ ὅλους νὰ ἀποδεχθῶμεν τὸ μήνυμα τοῦτο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι εἰς τὴν μακρὰν ἀνθρωπίνην ἱστορίαν οἱ λαοὶ ἐπραγματοποίησαν πολλὰς μετακινήσεις καὶ ἐποικισμούς. Ἠλπίζομεν ὅμως ὅτι, μετὰ τοὺς δύο παγκοσμίους πολέμους καὶ τὰς περὶ τῆς εἰρήνης διακηρύξεις ἐκκλησιαστικῶν καὶ πολιτικῶν ἡγετῶν καὶ ὀργανισμῶν, αἱ σύγχρονοι κοινωνίαι θὰ ἠδύναντο νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν εἰρηνικὴν διαβίωσιν τῶν ἀνθρώπων εἰς τὰς χώρας των. Ἀτυχῶς, τὰ γεγονότα διαψεύδουν τὴν ἐλπίδα, διότι μεγάλαι μᾶζαι ἀνθρώπων πρὸ τῆς ἀπειλῆς τῆς ἐξολοθρεύσεώς των ἀναγκάζονται νὰ λάβουν τὴν πικρὰν ὁδὸν τῆς προσφυγιᾶς.
 
Ἡ διαμορφουμένη αὕτη κατάστασις, μὲ τὸ διαρκῶς ὀγκούμενον κῦμα τῶν προσφύγων, αὐξάνει τὰς εὐθύνας ἡμῶν, ὅσων ἔχομεν εἰσέτι τὴν εὐλογίαν νὰ ζῶμεν εἰρηνικῶς καὶ μὲ κάποιαν ἄνεσιν, νὰ μὴ μένωμεν ἀναίσθητοι ἐνώπιον τοῦ καθημερινοῦ δράματος χιλιάδων συνανθρώπων μας, ἀλλὰ νὰ ἐκφράσωμεν εἰς αὐτοὺς τὴν ἔμπρακτον ἀλληλεγγύην καὶ ἀγάπην μας, μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι κάθε εὐεργεσία πρὸς αὐτοὺς ἀποβαίνει εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ τεχθέντος καὶ σάρκα λαβόντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ὄχι ὡς βασιλεύς, ὄχι ὡς ἐξουσιαστής, ὄχι ὡς δυνάστης, ὄχι ὡς πλούσιος, ἀλλὰ ἐτέχθη ὡς γυμνὸν καὶ ἀνυπεράσπιστον Βρέφος, εἰς σμικρὸν σταῦλον, ἄνευ ἑστίας, ὅπως ζοῦν αὐτὴν τὴν στιγμὴν χιλιάδες συνανθρώπων μας, καὶ ἠναγκάσθη ἐκ τῶν πρώτων ἐτῶν τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του νὰ ξενιτευθῇ εἰς χώραν μακράν, διὰ νὰ σωθῇ ἐκ τοῦ μίσους τοῦ Ἡρώδου. Τῶν νηπίων τῶν σημερινῶν προσφύγων, θὰ ἐλέγομεν, τὸ ἀθῷον αἷμα ἡ γῆ καὶ ἡ θάλασσα πίνουν, τοῦ δὲ Ἡρώδου ἡ ἀνασφαλὴς ψυχή «τὸ κρῖμα ἐδέξατο».
 
Αὐτὸ τὸ τεχθὲν καὶ εἰς Αἴγυπτον πορευόμενον Θεῖον Βρέφος εἶναι ὁ πραγματικὸς ὑπερασπιστὴς τῶν σημερινῶν προσφύγων, τῶν διωκομένων ὑπὸ τῶν συγχρόνων Ἡρωδῶν. Αὐτό, τὸ Βρέφος Ἰησοῦς, ὁ Θεὸς ἡμῶν, «ἐγένετο τοῖς ἀσθενέσιν ὡς ἀσθενής» (πρβλ. Α΄ Κορ. θ΄, 22), σύμμορφον πάντων ἡμῶν, τῶν ἀδυνάτων, τῶν ἐξουθενημένων, τῶν κινδυνευόντων, τῶν προσφύγων. Ἡ συμπαράστασις καὶ ἡ βοήθεια ἡμῶν πρὸς τοὺς διωκομένους καὶ ἐκτοπιζομένους συνανθρώπους μας, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, γένους καὶ θρησκείας, θὰ εἶναι διὰ τὸν τεχθέντα Κύριον δῶρα πολυτιμότερα τῶν δώρων τῶν μάγων, θησαυροὶ τιμιώτεροι «χρυσοῦ καὶ λιβάνου καὶ σμύρνης» (πρβλ. Ματθ. β΄, 11), πλοῦτος πνευματικὸς ἀναφαίρετος καὶ μόνιμος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ φθαρῇ ὅσοι αἰῶνες καὶ ἐὰν παρέλθουν, ἀλλὰ θὰ μᾶς ἀναμένῃ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.
 
Ἂς προσφέρωμεν ἕκαστος ὅ,τι δυνάμεθα εἰς τὸν ἐν τῷ προσώπῳ τῶν προσφύγων ἀδελφῶν μας ὁρώμενον Κύριον. Ἂς προσφέρωμεν εἰς τὸν ἐν Βηθλεὲμ τικτόμενον σήμερον μικρὸν Χριστὸν αὐτὰ τὰ τίμια δῶρα τῆς ἀγάπης, τῆς θυσίας καὶ τῆς φιλανθρωπίας, μιμούμενοι τὴν Αὐτοῦ εὐσπλαγχνίαν, καὶ ἂς προσκυνήσωμεν Αὐτὸν μετὰ τῶν ἀγγέλων, τῶν μάγων, τῶν ἁπλοϊκῶν ποιμένων, κράζοντες τό «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. β΄, 14), σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.
 
Ἡ χάρις καὶ τὸ πλούσιον ἔλεος τοῦ πρόσφυγος Βρέφους Ἰησοῦ εἴησαν μετὰ πάντων ὑμῶν!
 
Χριστούγεννα ‚βιε΄
† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Χριστουγεννιάτικη Γιορτή

Τη Χριστουγεννιάτικη Γιορτή τους θα παρουσιάσουν τα παιδιά του Πνευματικού Κέντρου του Αγίου Νικολάου «εις Κοπάνους», την ερχόμενη Κυριακή 20 Δεκεμβρίου και ώρα 7.00 μ.μ., στην αίθουσα Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας.

«Ἡ προσευχή τοῦ Ἀζαρία»

Σᾶς ἀνακοινώνουμε ὅτι συνεχίζονται στὸν Ἱερὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Περιβλέπτου τά κατά Κυριακήν ἑσπερινά κηρύγματα, πού ἔχουν γιά φέτος ὡς κεντρικό θέμα τήν ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

Τήν Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015, θά μᾶς ὁμιλήσει ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἐφραὶμ Ντέτσικας μέ θέμα: «Ἡ προσευχή τοῦ Ἀζαρία».

Ὥρα ἐνάρξεως τοῦ Ἑσπερινοῦ 5:30 μ.μ.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

«Το παραμύθι της μουσικής» και «Γιάννενα - Σμύρνη - Κωνσταντινούπολη» την Κυριακή στο Πνευματικό Κέντρο