Επιμνημόσυνη δέηση

Ψυχοσάββατο σήμερα και, όπως κάθε χρόνο αυτή τη μέρα, στο Στρατιωτικό Μαυσωλείο Ιωαννίνων, που βρίσκεται στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου («εις Κοπάνους»), τελέσθηκε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως «των υπέρ της πίστεως και της πατρίδος ηρωικώς αγωνισαμένων και πεσόντων», παρουσία των τοπικών στρατιωτικών και πολιτικών αρχών.

Εγκαίνια στο Μπισδουνάκι

Τα δεύτερα Εγκαίνια Ιερού Ναού στη διάρκεια της Αρχιερατείας του θα τελέσει το ερχόμενο Σάββατο 14 Φεβρουαρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Μάξιμος στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Μπισδουνάκι, λίγο έξω από τα Ιωάννινα.

Την Παρασκευή στις 6 το απόγευμα, θα γίνει η μεταφορά των ιερών λειψάνων στο υπό εγαινιασμό ιερό θυσιαστήριο και θα ακολουθήσει ο Πανηγυρικός Εσπερινός των Εγκαινίων.

Το πρωί του Σαββάτου, στις 06.30, θα τελεσθεί ο Όρθρος, τα Εγκαίνια του Ναού και η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, μετά το πέρας της οποίας θα γίνει το Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων, αφού η μέρα των Εγκαινίων συμπίπτει με το Ψυχοσάββατο.

Υπενθυμίζεται ότι τα πρώτα Εγκαίνια που έγιναν από το Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας ήταν στον Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας Ανατολής, στις 5 Οκτωβρίου του 2014.

Τό Ψυχοσάββατο

Τήν παραμονή τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ σέ μιά παγκόσμια ἀνάμνηση ὅλων "τῶν ἀπ' αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ' ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου". Αὐτή πραγματικά εἶναι ἡ μεγάλη ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν ὁποία προσευχόμαστε γιά τά κοιμηθέντα μέλη της. Γιά νά καταλάβουμε τό νόημα πού ὑπάρχει στή σχέση τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς καί τῆς προσευχῆς γιά τούς κοιμηθέντες θά πρέπει νά θυμηθοῦμε ὅτι μέσα στήν Ἐκκλησία βιώνουμε τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Ἡ νέα ζωή πού μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός καί πού μεταβιβάζεται σέ μᾶς διά τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάνω ἀπ' ὅλα μιά ζωή συνδιαλλαγῆς, "συναγωγῆς εἰς ἑνότητα ὅλων τῶν διεσκορπισμένων", ἡ ἀποκατάσταση τῆς θραυσμένης ἀπό τήν ἁμαρτία ἀγάπης. Ἀλλά πῶς εἶναι δυνατό ν' ἀρχίσουμε ποτέ τήν ἐπιστροφή μας στό Θεό καί τή συμφιλίωσή μας μ' Αὐτόν, ἄν ἀπό μέσα μας δέν ξαναγυρίσουμε στή μοναδική καινή ἐντολή τῆς ἀγάπης; Ζητᾶμε ἀπό τό Θεό νά θυμηθεῖ αὐτούς πού καί μεῖς θυμόμαστε καί τούς θυμόμαστε ἀκριβῶς γιατί τούς ἀγαπᾶμε. Προσευχόμενοι γι' αὐτούς τούς συναντᾶμε ἐν Χριστῷ, ὁ ὁποῖος Ἀγάπη ἐστίν καί πού - ἀκριβῶς ἐπειδή εἶναι ἀγάπη - ξεπερνάει τό θάνατο πού εἶναι ἡ τελική νίκη τοῦ χωρισμοῦ καί τῆς ἔλλειψης τῆς ἀγάπης. Μέσα στό Χριστό δέν ὑπάρχουν ζωντανοί καί πεθαμένοι γιατί ὅλοι εἶναι ζῶντες ἐν Χριστῷ. Αὐτός εἶναι ἡ ζωή καί αὐτή ἡ Ζωή εἶναι τό φῶς τοῦ ἀνθρώπου. Ἀγαπώντας τό Χριστό ἀγαπᾶμε ὅλους ἐκείνους πού βρίσκονται ἐν Αὐτῷ.

Τό μυστήριο τοῦ θανάτου

Ὁ θάνατος παραμένει ἕνα σκάνδαλο ἀλλά καί ὁ ἔσχατος ἐχθρός σύμφωνα μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Ι Κορ. 15,26). Ὅμως ὅλη ἡ Ἀκολουθία εὐωδιάζει ἀπό τή χαρά καί τό μήνυμα τῆς Ἀνάστασης. Ἄς σταθοῦμε γιά λίγο σέ μιά καταπληκτική περιγραφή τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου γιά τό τέλος τῆς ζωῆς μας: "Χριστέ, πανσόφως Σύ προώρισας, ἑκάστου τέλος ζωῆς, τόν ὅρον καί τόν τρόπον... δι' οὕς ἐκάλυψεν τάφος ἐν πάσῃ χώρᾳ" (Ὄρθρος, Ὠδή α). Παράλογο θά ἔλεγε κανείς. Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ ἱερεύς νά δίδει προτεραιότητα στό τέλος καί στή συνέχεια νά μιλᾶ γιά ὅρο; Ἐδῶ ὅμως ὁ τρόπος λαμβάνει ὅλη τή σημασία του. Ὁ Θεός ὁρίζει στόν κάθε ἄνθρωπο μιά ἀποστολή, ἡ ὁποία θά λέγαμε ἔχει ὁριοθετηθεῖ. Ἀλλά τό περιεχόμενό της, ὁ τρόπος αὐτῆς τῆς ζωῆς ἔχουν ἀφεθεῖ στήν ἀπεριόριστη έλευθερία τοῦ ἀνθρώπου.

Γιατί προσευχόμαστε γιά τούς κεκοιμημένους;

Ποιό εἶναι τό νόημα τῶν προσευχῶν μας γιά τούς κεκοι-μημένους; Μήπως ζητοῦμε ἀπό τό Θεό νά κάνει κάποια ἀδικία; Βεβαίως ὄχι. Μέ τήν προσευχή μας ἀποδεικνύουμε ὅτι οἱ κεκοιμημένοι δέν ἔζησαν μάταια. Μαρτυροῦμε, ὅτι μαζί μέ τά πολλά λάθη πού ἔκαμαν στή ζωή τους, βοήθησαν νά φυτευτεῖ ὁ σπόρος τῆς ἀγάπης. Προσευχόμαστε γι' αὐτούς μέ ἀγάπη καί εὐγνωμοσύνη καί θυμόμαστε τήν παρουσία τους ἀνάμεσά μας. Ἡ προσευχή μας γι' αὐτούς πρέπει νά στηρίζεται καί ἀπό τίς πράξεις μας, τή φιλάνθρωπη διάθεση καί τήν ἐλεημοσύνη. Ἐάν στή ζωή μας δέν καρποφορεῖ ὁ σπόρος πού αὐτοί ἔσπειραν μέσα μας, τότε οἱ προσευχές μας γι' αὐτούς θά' ναι ἀληθινά ἀδύναμες.

Πρέπει νἄμαστε σέ θέση νά λέμε: "Κοίταξε, Χριστέ μου, αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἔζησε καί μ' ἔκανε νά τόν ἀγαπήσω, μοὔδωσε παραδείγματα ν' ἀκολουθήσω καί τ' ἀκολουθῶ". Καί θἄρθει ἡ μέρα πού θά μποροῦμε νά λέμε: "Ὅ,τι καλό βλέπεις στή ζωή μου δέν εἶναι δικό μου. Ἐκεῖνος μοῦ τὄδωσε, πάρε το καί ἄς εἶναι αὐτό προσφορά στήν αἰώνια μνήμη του καί στή συγχώρεσή του".

Ἡ ζωή τοῦ καθενός μας δέν λήγει μέ τόν θάνατό μας πάνω στή γῆ καί τή γέννησή μας στόν ἄλλο κόσμο. Ἡ παρουσία μας σφραγίζει ὅποιον συναντήσουμε. Αὐτή ἡ εὐθύνη συνεχίζεται καί μετά θάνατον κι ἔτσι οἱ ζωντανοί συνδέονται μέ τούς κεκοιμημένους γιά τούς ὁποίους καί προσεύχονται. Ἡ προσευχή μας γι' αὐτούς εἶναι οὐσιαστική γιατί ἐκφράζει τήν πληρότητα τῆς κοινῆς μας ζωῆς.

Προσευχές γιά τούς κεκοιμημένους

Μνήσθητι Κύριε τῶν ἐπ' ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου κεκοιμημένων πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν, καί πάντων τῶν ἐν εὐσεβείᾳ καί πίστει τελειωθέντων, καί συγχώρησον αὐτοῖς πᾶν πλημμέλημα ἑκούσιόν τε καί ἀκούσιον, ἐν λόγῳ, ἤ ἔργῳ, ἤ κατά διάνοιαν πλημμεληθέν ὑπ' αὐτήν.

Καί κατασκήνωσον αὐτούς ἐν τόποις φωτεινοῖς, ἐν τόποις χλοεροῖς, ἐν τόποις ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα λύπη, πᾶσα ὀδύνη, καί στεναγμός, ὅπου ἡ ἐπισκοπή τοῦ ποσώπου σου εὐφραίνει πάντας τούς ἀπ' αἰῶνος Ἁγίους σου.

Χάρισαι αὐτοῖς τήν Βασιλείαν σου, καί τήν μέθεξιν τῶν ἀφράστων καί αἰωνίων σου ἀγαθῶν, καί τῆς σῆς ἀπεράντου καί μακαρίας ζωῆς τήν ἀπόλαυσιν.

«Ὁ Χριστός∙ ἡ ἀγάπη ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ».

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

Τὴν Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015, συνεχίζονται οἱ ἑσπερινὲς ὁμιλίες στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου «Ἀγορᾶς» τῆς πόλεως τῶν Ἰωαννίνων ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὸν Ἑσπερινό.

Ὥρα ἔναρξης τοῦ Ἑσπερινοῦ 5.00 τὸ ἀπόγευμα.

Ὁμιλητὴς θὰ εἶναι ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Φιλόθεος Δέδες, Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τσούκας Ἰωαννίνων καὶ Διευθυντὴς τῆς Ὑπηρεσίας Δόμησης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ θέμα: «Ὁ Χριστός∙ ἡ ἀγάπη ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ».

Καλούμεθα ὅλοι νὰ συνεχίσουμε νὰ παρακολουθοῦμε μὲ προθυμία κάθε Κυριακὴ αὐτὴν τὴν κηρυγματικὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ νὰ οἰκοδομούμεθα πνευματικῶς καὶ νὰ τελειούμεθα ἐν Χριστῷ.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰωαννίνων

«Το κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου...»

«Το νεκροταφείο του Αγίου Νικολάου, μακριά από το φως του ήλιου.
Υπερυψωμένη η πόρτα της εισόδου, ανοίγει το πρωί, θριαμβική αυλαία.
Οι νεκροί, με ώμους απογυμνωμένους από τα περιττά υφάσματα της σάρκας, βλέπουν τους ζωντανούς μες στο φως, να γλιστρούν αθόρυβα, τρομαγμένοι, σαν σκιές στο μισοσκόταδο!
Αχ! Το κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου, σαν λίμνη, με νούφαρα τους καλοπλυμένους άσπρους τάφους. Να κλαιν οι ζωντανοί τους πεθαμένους, με πρόσωπα λευκά σαν πάγο, κι οι πεθαμένοι από ψηλά, πάνω στα δέντρα, πάνω σε μικρές περισπωμένες του αέρα, ευτυχείς, διάφανοι, αλμυροί από των άλλων τα δάκρυα, με θερμοκρασία απαλή σαν τη ματιά τους…

Ένας οριακός τόπος, όπου το παρελθόν και το παρόν των ανθρώπων αναμετρούν κάθε βράδυ, την ώρα που κλείνει η μεγάλη σιδερένια πόρτα, το μυθικό τους περιεχόμενο…

Είναι ωραίο το φεγγάρι της πόλης όταν ανατέλλει πάνω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Που αλλού συνωστίζονται σε μια χούφτα γης τόσοι άντρες και γυναίκες;

Που αλλού ξαπλώνουν στη νοτισμένη γη και ξαγρυπνούν παρακολουθώντας το μεταφυσικό τρέμισμα του φωτός σαν άχνα από τα άγρια κρίνα της λίμνης, που κρουστά και διάφανα πάλλουν μες στο τριζάτο σκοτάδι;...».

Άννας Δερέκα, «Η Μεγάλη Τοιχογραφία στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου».

Από το βιβλίο της «Στάσις Άγιος Νικόλαος».

«Το Σάββατο αυτό ψυχοσάββατο…»

Γράφει ο Στάθης Σταυρόπουλος*

Ενθυμούμαι.

Πολλές φορές, ως παιδί ενθυμείσαι πρωθύστερα πράγματα τα οποία πέπρωται να ενθυμηθείς πολύ αργότερα ως ενήλικος. Πράγματα θραύσματα· τοιχογραφίες αποχρωματισμένες, σαν περίκλειστες αυλίτσες με πορτοκαλιές που ό,τι εσώθη απ’ αυτές

περιμένει θεατές σε αίθουσα μουσείου. Μ’ έναν λόγο αναμνήσεις θολές, που όμως ξέρεις ότι απηχούν ολόφωτες εικόνες και στιγμές

τις οποίες το πρώτον ενεθυμήθης παις. Δεν λέω έζησες, λέω ενεθυμήθης. Καθ’ ότι τα παιδιά ενθυμούνται μυστηριωδώς πράγματα που δεν τα έχουν ζήσει ακόμα. Που πιθανόν να μη ζήσουν ποτέ…

Τότε δεν έδινα σημασία στα Σάββατα (ήταν μια ακόμα ημέρα σχολείου, η παιδική μου ηλικία υπήρξε πριν το πενθήμερο), τώρα δίνω σημασία στην απουσία εκείνων που έδιναν σημασία στα Σάββατα.

Η μάνα μου τα ψυχοσάββατα άναβε κεράκια.

Γέμιζε η επικράτεια του Θεού απ’ τα κεράκια μιας ολόκληρης χώρας -τέσσερις πέντε πληθυσμοί παραπάνω απ’ τον ενδημούντα, οι εκδημήσαντες Ρωμαίοι- μνημόνευε παππού Στάθη και γιαγιά Παναγιώτα και θείο Χρήστο και Τάση και Πάνο και Νιόνιο, γορδόνι οι γενιές και τα κεράκια…

Γυναίκες με ωραίες γάμπες μπροστά στα εικονίσματα των Αγίων -είναι να μην τους ανάβεις κεράκι;

Το Σάββατο αυτό ψυχοσάββατο…

Μια ήσυχη λίμνη τα ψυχοσάββατα, κυρίες και κύριοι…

*Πηγή: Εφημ. «Ελευθεροτυπία», 14/02/2004

  

Διονύσιος Σολωμός: 8 Απριλίου 1798 - 9 Φεβρουαρίου 1857

 

Σαν σήμερα, στις 9 Φεβρουαρίου του 1857, στην Κέρκυρα, έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός.

 

Στη «Μυριόβιβλο», την ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της Εκκλησίας της Ελλάδος, μπορείτε να διαβάσετε ένα εκτενές αφιέρωμα με κείμενα για το Διονύσιο Σολωμό του Οδυσσέα Ελύτη, του Ηλία Λάγιου, του Νίκου Καρούζου, του Κωστή Παλαμά, του Γιάννη Κοντού και του Νικηφόρου Βρεττάκου, καθώς επίσης και μια ανθολογία ποιημάτων του εθνικού μας ποιητή.

Πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.myriobiblos.gr/afieromata/solomos/index.html