Θέλων ο Χριστός...

Η εξουσία πάνω στον άλλο, δηλαδή πάνω στον ασθενέστερο, δεν μπορεί να χα­ρακτηρίζει όσους θέλουν να είναι μαθητές του Χριστού, για τον απλούστατο λόγο ότι κάτι τέτοιο τους εξομοιώνει με τα έθνη, τους κάνει ειδωλολάτρες. Οι χριστιανοί που κατεξουσιάζουν και κατακυριεύουν των άλλων δεν δια­πράττουν απλώς μια αμαρτία, αλλά γίνονται ειδωλολάτρες, ὁμοιοῦνται τοῖς ἔθνεσι, θύουν στο είδωλο της εξουσίας, αρνούνται τελικά τον Χριστό, που ήρθε ακριβώς για να καταργήσει τα είδωλα. Γιατί όμως το κατεξουσιάζειν είναι ειδωλολατρία; Η απάντηση βρίσκεται στο ότι συνιστά αυτό το οποίο ο Μάξιμος ο Ομολογητής ονομάζει άγνοια, που είναι η άγνοια του αληθινού Θεού, η άγνοια δηλαδή του Θεού ως Θεού της κενώσεως, της αυτοπαραιτήσεως, πάει να πει, από τη δύναμη της επιβολής. Η δυνάστευση των ασθενέστερων σημαίνει, με άλλα λόγια, άρνηση της ενσάρκωσης και του σταυρικού θανάτου του Χριστού.

Την Κυριακή των Βαΐων το πρωί η Εκκλησία εορτάζει τη δεσποτική εορτή της εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα ως βασιλέως, πραέος καί σώζοντος καί ἐπιβεβηκότος ἐπί πῶλον ὄνου, ναι, αλλά πάντως βασιλέως, ενώ από το βράδυ, που αρχίζει η Μεγάλη Εβδομάδα, θα παρακολουθήσουμε την αντίστροφη πορεία της εξόδου του Χριστού από τη βασιλική ιδιότητα, την προϊούσα πορεία απέκδυσης ή απόκρυψης της βασιλικής δυνάμεως, πορεία που θα κορυφωθεί πάνω στον Σταυρό, επί του οποίου θέλων ο Χριστός ανήλθε. Ο Χριστός, διδάσκοντας λοιπόν προ του Πάθους τούς μαθητές του τά τελεώτατα φρονεῖν, τους δίνει ως υπογραμμό τον εαυτό του, που θέλων υπάρχει πτωχός, που διακόνησε αντί να διακονηθεί. Η πορεία επομένως όσων θέλουν να ακολουθήσουν τα χνάρια του πρέπει να είναι πορεία παραίτησης από την εξουσιαστική επιθυμία, πορεία διακονίας, πτωχεύσεως και κενώσεως. Το κριτήριο της πνευματικής προόδου των ανθρώπων, όπως το ορίζει η χριστιανική διδασκαλία, είναι ένα και μόνο: ο βαθμός παραίτησης από τη θέληση για δύναμη, παραίτηση που αποτελεί άλλωστε και την προϋπόθεση για το ενέργημα της αγάπης.

Σταύρος Ζουμπουλάκης,

Ανθοδέσμη για τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Άρτος Ζωής