ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")

Για την Κυριακή της Απόκρεω

2012-02-14T06:55:00.000-08:00

Δύο κείμενα για την ερχόμενη Κυριακή των Απόκρεω...

(Μ' ένα κλικ στους αντίστοιχους συνδέσμους)

π. Αλέξανδρου Σμέμαν:

http://eiskopanous.blogspot.com/2009/02/blog-post_16.html

και

Αγαθαγγέλου, Επισκόπου Φαναρίου:

http://fdathanasiou.wordpress.com/2011/02/26/%CF%84%CE%BF-%C2%AB%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%BF%CF%8D%C2%BB-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82/

«Εις γην εξ ης ελήφθη»

2012-02-14T06:31:00.000-08:00

Του Παντελή Μπουκάλα

Και ο επί μακρόν αναμενόμενος θάνατος, θάνατος είναι. «Υλη αδίδακτη» παραμένει και για όσους τελευτούν αλλά και για τους περιλειπόμενους, όσες φορές κι αν έχουμε μαθητεύσει στο «όντως φοβερώτατον μυστήριόν» του, όσο εξοπλισμένοι κι αν υποτίθεται πως είμαστε άλλοι από τη φιλοσοφία και τη στοχαστική ποίηση, που επιμένουν αρχαιόθεν να υποδεικνύουν τη φυσικότητα του γεγονότος, κι άλλοι από την πίστη, που υπόσχεται μια δεύτερη, μεταθανάτια ζωή. Αναμενόμενος θα ’ταν κι ο θάνατος της Νόννας, της μητέρας του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού. Αυτό, ωστόσο, δεν απέτρεψε τον κορυφαίο θεολόγο να συνθέσει 51 επιτύμβια επιγράμματα για την τελευτή της («αν πρέπει να της δώσουμε το όνομα της τελευτής» λέει, πιθανόν αυτοπαρηγορούμενος, αφού στον χριστιανισμό η τελευτή ευφημίζεται ως εκδημία ή κοίμηση). Και μάλλον δεν πρέπει να θεωρήσουμε φιλολογικές ασκήσεις τις αλλεπάλληλες εγγραφές του, αλλά κοπιώδεις δοκιμές να αφομοιώσει ένα γεγονός που, παρά την πνευματική του εξάρτυση και την οιονεί ιδεολογική του προετοιμασία, όπως απέρρεε από την πίστη του, δεν μπορούσε παρά να το αντιμετωπίζει ως κορυφαία απώλεια, ως σημείο χωρίς επιστροφή· η ζωή είναι «μέγα καλό και πρώτο», ένα δώρο άπαξ, για όλους, όποιες και αν είναι οι διακηρυγμένες αντιλήψεις τους...

(Καθημερινή, 29-01-08)

Μητροπολίτη Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου: «ΦΙΛΟΤΕΧΝΙΑ»

2012-02-12T06:09:00.000-08:00

Η φωτογραφία από την προ ημερών παρουσίαση του έργου στο Πολεμικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης

Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος:

«Του τόμου αυτού, ο οποίος μαρτυρεί και τους ποικίλους αγώνας και τας αγωνίας του τιμωμένου, διά την Μεγάλην Εκκλησίας επί ημίσεον αιώνα, με τας όσας είχεν δυνάμεις εις τους τομείς της επιστήμης και της διαποιμάνσεως. Λίαν δε προσφυής ήτο τόσον ο τίτλος, όσον και το περιεχόμενον του τόμου «ΦΙΛΟΤΕΧΝΙΑ», όχι μόνον εννοιολογικώς αλλά και διότι αντικατοπτρίζει την παιδιόθεν κλίσιν και αγάπην του προς την τέχνην, την οποίαν όχι ως μη ικανός αγιογράφος, αλλ’ ως κριτικός προσεπάθησε να διακονήσει, πράγμα τουλάχιστον άηθες διά τους φονταμενταλιστικούς κυρίως κύκλους της καθ’ ημάς Ανατολής, αλλά και της Δύσεως. Την Τέχνην την οποία ίσως να φέρει πλησιέστερον τας ψυχάς των ανθρώπων από τους αφηρημένους ακροβατισμούς θεολόγων τινών».

Ο Άσωτος στη βυζαντινή αγιογραφία

2012-02-10T06:58:00.000-08:00

Η παραβολή του ασώτου υιού. Νωπογραφία του 1786 στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Ζαγόρι Ηπείρου

Η του Ασώτου παραβολή. Φορητή Εικόνα σε ξύλο στον Ελληνικό Ναό του Αγίου. Γεωργίου στη Βενετία.
Έργο πιθανότατα του ζωγράφου Εμπορίου Βενεδίκτου

Ο Άσωτος στην τέχνη

2012-02-10T06:43:00.000-08:00

Ο Άσωτος υιός του διάσημου ολλανδού ζωγράφου Ρέμπραντ (1606-1669)

Επιστροφή του Ασώτου Υιού του Ιταλού ζωγράφου Πομπέο Μπατονι . Χρονολογείται στο 1773.

Επιστροφή του Ασώτου Υιού. Έργο του Ιταλού ζωγράφου Giovanni Francesco Barbieri Guercino (1591 – 1666)

Κυριακή του Ασώτου

2012-02-07T09:45:00.000-08:00

Η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην επίσης καταπληκτική και διδακτική παραβολή του ασώτου υιού (Λουκ.15,13-32). Οι Πατέρες όρισαν να είναι αφιερωμένη η Κυριακή αυτή στην συγκεκριμένη παραβολή του Κυρίου, για να τονισθεί στους πιστούς η απύθμενη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και το πλούσιο έλεος της συγχώρεσης, που δίνει στους μετανοούντες ανθρώπους...

Η συνέχεια μ' ένα κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?contents=selides_katixisis/contents_Triodion2.asp&main=kat009&file=page3.htm

Μητροπολίτου πρ. Αυλώνος Χριστοδούλου: «Η μετάνοια κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο»

2012-02-06T06:37:00.000-08:00

Η μετάνοια συγκαταλέγεται στα επτά μυστήρια της Εκκλησίας, το γεγονός δε ότι συχνά χαρακτηρίζεται ως δεύτερο βάπτισμα καταδεικνύει την κεφαλαιώδη σημασία της στο σωτηριολογικό σχέδιο του Τριαδικού Θεού. Δια της μετανοίας ο αμαρτάνων συμφιλιώνεται εκ νέου μετά του Θεού εξαγνιζόμενος χάρη στην φιλανθρωπία Του.

Εγείρονται όμως σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την φύση και τον σκοπό του μυστηρίου. Υπάρχουν αμαρτήματα που μένουν εφ' όρου ζωής ασυγχώρητα; Ποιός συγχωρεί τις αμαρτίες; Γιατί προαπαιτείται ειλικρίνεια και συντριβή από τον μετανοούντα;

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ως διαπρύσιος κήρυκας της μετανοίας, δίδει απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά ατενίζοντας με γνώση και βαθειά ποιμαντική αγάπη τις δυσκολίες του καλού αγώνος που πρέπει να δώσουν οι πιστοί. Αξιοσημείωτες είναι οι ερμηνευτικές παρεμβάσεις του συγγραφέα, απαύγασμα της επιστημονικής αρτιότητάς του και της ποιμαντικής του εμπειρίας.

«Ἡ κρίση τῆς σύγχρονης κοινωνίας καί ἡ ἐκκοσμίκευση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας»

2012-02-06T06:14:00.000-08:00

του Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας
Χρυσοστόμου Σαββάτου

1. Ἡ ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι δέν εἶναι εὐφυές, οὔτε συνετό νά ὑποτιμᾶ κάποιος τήν ἀλήθεια ἤ νά ὑποτροπιάζει στή μεταδοτική δύναμη τῆς ἀνοησίας. Δυστυχώς ομως σήμερα φαίνεται ότι η ὑποτίμηση μαζί μέ τόν φανατισμό, τήν ἡμιμάθεια καί τήν ἰδιοτέλεια συγκροτοῦν ἕνα νέο ἐπικίνδυνο κράμα κοινωνικοῦ μοντέλου, τό ὁποῖον θεωρεῖ ἀφενός μέν ὅτι ἡ κρίση ἀποτελεῖ τή μεγάλη εὐκαιρία τῆς κοινωνικῆς ἐκμετάλλευσης, ἀφετέρου δέ ὅτι καί οἱ ἐκκλησιαστικές δομές μποροῦν νά τό ἀκολουθήσουν καί νά τό ὑπηρετήσουν...

Για να διαβάσετε τη συνέχεια, κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.ecclesia.gr/greeknews/default.asp?id=4459

Καλό Τριώδιο!

2012-02-01T10:21:00.000-08:00

Εἰς τό· «Τῆς Παναγίας Ἀχράντου...» τῆς Μ. Συναπτῆς (του Εσπερινού του Σαββάτου) κατέρχονται ἀπό τά στασίδια αὐτῶν ὁ Πρωτοψάλτης καί ὁ Λαμπαδάριος, ποιοῦσι σχῆμα εἰς τήν Ὡραίαν Πύλην, καί προσέρχονται ὁ μέν Πρωτοψάλτης ἔμπροσθεν τῆς Εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ, ὁ δέ Λαμπαδάριος ἔμπροσθεν τῆς Εἰκόνος τῆς Παναγίας, ποιοῦσι μετάνοιαν, προσκυνοῦσι τήν εἰκόνα, λαμβάνουσι τά Τριῴδια, ποιοῦσι καί αὖθις μετάνοιαν, προσέρχονται ἔμπροσθεν τοῦ Πατριάρχου, ποιοῦσι μετάνοιαν, ἀνέρχονται κατά σειράν τάς βαθμίδας τοῦ Θρόνου, ἀσπάζονται τήν δεξιάν Αὐτοῦ, ποιοῦσι καί αὖθις μετάνοιαν καί ἀνέρχονται εἰς τά στασίδια αὐτῶν...

Το ΤΡΙΩΔΙΟ είναι ένα λειτουργικό βιβλίο που περιλαμβάνει ύμνους και βιβλικά αναγνώσματα γιά την κάθε μέρα της περιόδου της Μ. Σαρακοστής, η οποία αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου και τελειώνει με τον Εσπερινό του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου...

2 Φεβρουαρίου: Της Υπαπαντής...

2012-01-31T07:07:00.000-08:00

Το γεγονός της Υπαπαντής που εξιστορεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Β, 22-35) συνέβη σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση τού Ιησού.

Σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο, αν το πρώτο παιδί της οικογένειας ήταν αγόρι, αφιερωνόταν στο Θεό και συγχρόνως προσφερόταν μία μικρή θυσία από ένα ζευγάρι τρυγόνια η δύο μικρά περιστέρια. Το ζευγάρι υποδέχθηκε στο ναό ο υπερήλικας Συμεών, ο οποίος δέχθηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα.

Η ολονυκτία της Υπαπαντής στην Κωνσταντινούπολη, τελούνταν στον Ναό των Βλαχερνών, όπου παρευρίσκονταν και οι βασιλείς.

Πηγή: ecclesia.gr

Μ' ένα κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο, διαβάστε ομιλία του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά στην Υπαπαντή του Κυρίου:

http://www.monipetraki.gr/ypapanti.html

1η Φεβρουαρίου: Τρύφωνος μάρτυρος (†250)

2012-01-29T01:32:00.000-08:00

O άγιος Τρύφων καταγόταν από τη Λάμψακο και έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Γορδιανού και Δεκίου. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και στη παιδική του ηλικία, έβοσκε χήνες για να ζήσει. Συγχρόνως όμως μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή και εκτελούσε με ευλάβεια τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Έτσι, σιγά σιγά ο Τρύφων με την ευσεβή φιλομάθεια του, κατόρθωσε όχι μόνο να διδαχθεί ο ίδιος, αλλά και να διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες της πίστεώς του. Γρήγορα η ευσεβής ψυχή του δέχθηκε τη χάρη τού Αγίου Πνεύματος και ο Θεός αξίωσε τον Τρύφωνα να θαυματουργεί. Όμως ο άγιος θεράπευε όχι μόνο κάθε ασθένεια, αλλά και εξάγνιζε τις μολυσμένες από τα δαιμόνια ψυχές.

Όταν ο αυτοκράτορας Γορδιανός, πληροφορήθηκε για τις θαυματουργικές ικανότητες του Τρύφωνα, τον παρακάλεσε να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη του. O αυτοκράτορας προσπάθησε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, προσφέροντας στον άγιο αξιώματα και χρήματα, τα οποία όμως ο Τρύφων ευγενικά αρνήθηκε. Όταν αυτοκράτορας έγινε ο Δέκιος, εξαπέλυσε άγριο διωγμό κατά των Χριστιανών.

O άγιος συνελήφθη και οδηγήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας μπροστά στα ειδωλολάτρη έπαρχο, όπου ομολόγησε με θάρρος την πίστη του. Τότε υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια και τέλος αποκεφαλίστηκε.

Πηγή: ecclesia.gr

Τεμάχιο του ιερού λειψάνου του αγίου μάρτυρος Τρύφωνος φυλάσσεται στο Ναό μας...

Λόγοι στους Τρεις Ιεράρχες...

2012-01-27T07:12:00.000-08:00

Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Γρηγόριος Παπαθωμάς, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών:

http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1037&tla=gr

Νόνη Σταματέλου, Θεολόγος

http://e-theologia.blogspot.com/2012/01/blog-post_6739.html

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος

2012-01-27T06:37:00.000-08:00

Ξάνθη, 17 Ιανουαρίου 1939 -

Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 2008...

Μ' ένα κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο, διαβάστε για τη ζωή και τη δράση του:
http://www.ecclesia.gr/greek/archbishop/christodoulos.asp?id=1&what_main=1&what_sub=1&lang=gr

Θόδωρος Αγγελόπουλος: Αθήνα, 27 Απριλίου 1935 - 24 Ιανουαρίου 2012

2012-01-25T09:16:00.000-08:00

Ο σκηνοθέτης...

Ο ποιητής των εικόνων...

Ο σκηνοθέτης της ιστορίας...

Στον εσπερινό του Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου στο Φανάρι

2012-01-25T09:12:00.000-08:00

Ρεπορτάζ-φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος χοροστάτησε χτες στον Εσπερινό της εορτής του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, στον Πατριαρχικό Ναό στο Φανάρι.

Στον σολέα του Πατριαρχικού Ναού ετέθησαν προς προσκύνησιν από τους πιστούς τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, τα οποία, μαζί με τα λείψανα του επίσης Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, επεστράφησαν στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως από την Ρώμη στις 27 Νοεμβρίου 2004. Ήταν μια απόφαση του αειμνήστου Πάπα Ιωάννη - Παύλου Β', μετά από σχετικό αίτημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και τα ιερά λείψανα εκόμισε από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη ο διάδοχος των δύο Αγίων Ιεραρχών, ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Πηγή: Φως Φαναρίου

Στυλιανού Παπαδόπουλου: «Ο πληγωμένος αετός»

2012-01-22T01:46:00.000-08:00

Το πρωί πέσανε οι πρώτες ακτίνες στο καλυβάκι του Γρηγορίου. Κουράστηκαν ζητώντας να τρυπώσουνε μέχρι μέσα. Το είχανε τάμα, να μπαίνουμε το πρωί νωρίς, ν ακουμπάνε απαλά στην Ιερή κεφαλή του γέροντα, έτσι για να πάρουνε την ευλογία του. Το 'χαν καλύτερο, να βλέπουνε το ιερό καλυβάκι από το να φωτίζουνε ανίερα παλάτια. Και σήμερα, μόλις είδανε το μικρό φεγγίτη, μπήκανε διακριτικά στο ιερό βήμα της προσευχής. Ακούμπαγε το κεφάλι σε οριζόντιο ξύλο, καρφωμένο σε κάθετο κοντόξυλο. Ο γέροντας τώρα δεν έκλαιγε γοερά. Τα δάκρυα μόνο κύλαγαν ήρεμα. Κύλαγαν απαλά και τα μάζευε ο Θεός, τα βαζε προσεχτικά στη ζυγαριά. Μ' αυτά μέτραγε τη χάρη του...

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

2012-01-22T01:41:00.000-08:00

«Τω αυτώ μηνί ΚΕ΄, μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου Aρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Θεολόγου».

Γεννήθηκε το 329 στην Αριανζό της Καππαδοκίας από ειδωλολάτρες γονείς, το Γρηγόριο και τη Νόννα. Μετά τη γέννηση του Γρηγορίου και το φωτισμό του Αγ. Πνεύματος, γίνονται χριστιανοί και βαπτίζονται. Έκανε τις εγκύκλιες σπουδές στη Ναζιανζό, ενώ τη μέση εκπαίδευση στη Καισαρεία, όπου και γνωρίζεται με το συμμαθητή του Μ. Βασίλειο. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον πατέρα του, επίσκοπο πλέον Ναζιανζού.
Όμως, ο άγιος προτίμησε τη γαλήνη και την ηρεμία και αναχωρεί για ένα ησυχαστήριο στον Πόντο κοντά στο φίλο του, τον Μ. Βασίλειο. Οι θερμές όμως παρακλήσεις των δικών του τον οδήγησαν και πάλι στη πατρίδα, όπου και τέθηκε εκ νέου στη διάθεση της Εκκλησίας. Μία σειρά όμως θανάτων, του αδελφού του Καισάρειου, της αδελφής του Γοργονίας, του πατρός και της μητρός του, πλήγωσαν την ευγενή ψυχή του.
Στη συνέχεια, η θεία πρόνοια οδήγησε τα βήματά του στην Κωνσταντινούπολη, όπου με τον πλέον μαχητικό τρόπο υπερασπίσθηκε την Ορθοδοξία και κατέφερε καίρια πλήγματα κατά των δυσεβών Αρειανών. Εκλέγεται πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, όμως στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο μια μερίδα επισκόπων τον αμφισβήτησε για ιδιοτελείς σκοπούς. Ο άγιος υπέβαλε την παραίτησή του και αναχωρεί για την πατρίδα του Αριανζό, όπου εκοιμήθη ειρηνικά το 391.
Άφησε πλουσιότατο συγγραφικό έργο με έργα δογματικά, ερμηνευτικά, ηθικά και ασκητικά συγγράμματα, επιτάφιους λόγους, ύμνους και ποιήματα. Για την όλη παρουσία του η Εκκλησία τον αποκάλεσε “Θεολόγο”.

Πηγή: ecclesia.gr

H ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου εορτάζεται στις 19 Ιανουαρίου.

Πανηγυρίζει ο «Αη - Νικόλας στους Κοπάνους»

2012-01-19T08:57:00.000-08:00

Γνωρίζουμε στα μέλη της Αγίας Εκκλησίας μας, ότι την ερχόμενη Τετάρτη 25 Ιανουαρίου, εορτή του εν Αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Θεολόγου, πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου («εις Κοπάνους») πόλεως Ιωαννίνων, στον οποίο φυλάσσεται το δεξί χέρι του Αγίου Γρηγορίου.

Την παραμονή, Τρίτη 24 Ιανουαρίου και ώρα 6η εσπερινή, θα τελεσθεί Μέγας Εσπερινός με Αρτοκλασία.

Την κυριώνυμον ημέρα, Τετάρτη 25 Ιανουαρίου και ώρα 07.30 π.μ., θα τελεσθεί ο Όρθρος & η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ενώ το απόγευμα, ώρα 5, ο Εσπερινός με την Ιερά Παράκληση στον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο.

«Ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου»

2012-01-18T08:40:00.000-08:00

Του π. Παύλου Α. Βαταβάλη,
(Θεολόγου - Γραμματέως της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων)

Τὸ ἀποψινό μας θέμα, μᾶς δίδεται, ἀδελφοί μου, ἀπὸ τὸν Ἀπόστολον Παῦλον, ὁ ὁποῖος γράφοντας πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Κορίνθου γίνεται σφοδρὸς κατήγορος ἀτόπων συνηθειῶν καὶ πολλῆς ἀταξίας, ἡ ὁποία ἐπεκράτει κατὰ τὴν συνάθροισιν τῶν πιστῶν εἰς τὸ Κυριακὸν Δεῖπνον, εἰς τὴν Τράπεζαν δηλαδὴ τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Διαιρέσεις, σχίσματα, ἀταξία κατὰ τὴν προσέλευσιν, ἀναγκάζουν τὸν Ἀπόστολο νὰ ὁμιλήσῃ μὲ σκληρὰ λόγια. «Ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου».

Καὶ τὶς ἐστίν ὁ «ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως»; Τὶ μᾶς καθιστᾶ ἀναξίους καὶ πολὺ περισσότερο τὶ μᾶς καθιστᾶ ἀξίους νὰ κοινωνήσωμεν Σώματος καὶ Αἵματος Χριστοῦ; Ἡ ἔννοια τῆς ἀξιότητος ἢ ἀναξιότητος ὑπέστη βαριὰ ταλαιπωρία, ἄλλοτε ἀπὸ ἀνοήτους εὐσεβισμοὺς ἄλλοτε ἀπὸ ἀνεξόδους φιλελευθερισμούς, ποὺ θολώνουν τὴν ὀρθόδοξη συνείδηση, διαστρέφουν τὸ ἐκκλησιαστικὸ βίωμα καὶ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν κοινωνία τοῦ Ποτηρίου τῆς ζωῆς, ἀπὸ τὴν βρώσιν καὶ πόσιν τοῦ Θεοῦ.

Ποιὸς εἶναι λοιπόν ἄξιος; Κανείς! Ἀπολύτως κανένας. Εἰς τὴν ζυγαριάν τῆς ἀξιότητος ἡ ἠθικὴ δὲν διαδραματίζει κανέναν ρόλον. Οὐδὲν ἀνθρώπινον ἐπίτευγμα ἢ ἀγὼν δὲν μᾶς προσπορίζει ἀξιότητα διὰ νὰ δεχθῶμεν τὸν Κύριον ἐντὸς ἡμῶν.

Κὶ ὅμως ὁ ἱερεὺς κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Μυστηρίου καλεῖ σὲ προσοχὴ καὶ ἐπαγρύπνηση: «Πρόσχωμεν. Τὰ ἅγια τοῖς ἁγίοις». Τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἷμα Του νὰ δοθοῦν εἰς τοὺς ἁγίους! Πῶς λοιπὸν αἴρεται ἡ ἀντινομία; Μὲ τὴν ἀπόκριση τῶν πιστῶν: «Εἷς Ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός».

Μόνον ὁ Κύριος τελεῖ τὴν ἀνακαίνισιν τοῦ κτίσματος πρὸς τὴν τελειότητα τῆς ἁγιότητος. Μόνον τὸ ἔλεός Του καὶ ἡ Ἀγάπη Του. Ὅστις ἀποζητᾶ τὸ ἔλεος Του ἀνοίγει τὰ φτερὰ τοῦ αὐτεξουσίου του εἰς τὴν παντοδύναμον καὶ μεταποιητικὴν θέλησιν τοῦ Κυρίου. Ὅστις ὅμως ἀναζητεῖ τὴν ἀξιοσύνη του εἰς τὰ συντρίμια τῆς ἀνθρωπίνης ἀθλιότητος, εἰς τὰ ἔργα του καὶ εἰς τὰς ἀρετάς του καὶ θεωρεῖ πώς διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἔχει δεσμεύσει τὴν Θείαν Χάριν πλανᾶται πλᾶνιν οἰκτράν.

Ὁ ἀπόστολος κάνει μίαν σπουδαίαν διάκρισιν διδάσκοντας ἀκριβῶς τὴν «διάκρισιν». Ἐκεῖνος ποὺ προσέρχεται, λέγει, ἀναξίως δὲν διακρίνει τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου. Τότε ἀποκαλύπτεται ἡ ἀναξιότητα. Πότε; Ὅταν δὲν συνειδητοποιοῦμεν τὶ ἐσθίομεν καὶ τὶ πίνομεν, τὸ ὁποῖον καὶ ὁδηγεῖ εἰς ἀτάκτους καὶ ἀναρμόστους συμπεριφοράς, διὰ τὰς ὁποίας ἤδη ἐπέπληξε ὁ Ἀπόστολος τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Κορίνθου.

Ὁλάκερη ἡ ἀθλιότητα, ἡ μιζέρια καὶ ἡ κακοτοπιά ποὺ μαστίζει σήμερον τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἔχει τὴν ἀφετηρίαν της εἰς ταύτην τὴν ἔλλειψιν τῆς διακρίσεως. Ἂς ἐπισκεφθῶμεν νοερῶς τὴν συνάθροισίν μας καὶ ἄς ἐξετάσωμεν λοιπόν τὴν στάσιν μας καὶ τὴν συμπεριφοράν εἰς αὐτήν.

Καὶ ἂς ξεκινήσωμεν μὲ τὴν συχνότητα τῆς προσελεύσεώς μας. Πότε λοιπόν συναθροιζόμαστε διὰ τὸ Κυριακὸν Δεῖπνον; Ἀς μὴν ἀκούσω καθ’ ἑκάστην Κυριακήν, διότι ψευδόμεθα ἀνοήτως. Διότι τὸ νὰ παρευρεθῶμεν εἰς Δεῖπνον, χωρὶς νὰ γευθῶμεν, ὄχι μόνον τιμὴν δὲν μᾶς προσδίδει ἀλλὰ τουναντίον εἰς κρῖμα ἑαυτοῖς παριστάμεθα.

Λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Εἰπέ μοι, εἴ τις εἰς ἑστίασιν κληθεὶς, τὰς χεῖρας νίψαιτο καὶ κατακλιθείη, καὶ ἕτοιμος γένοιτο πρὸς τὴν τράπεζαν, εἶτα μὴ μετέχοι, οὐχ ὑβρίζει τὸν καλέσαντα; οὐ βέλτιον τὸν τοιοῦτον μηδὲ παραγενέσθαι;»

Πές μου ἀδελφέ μου, λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἐὰν κάποιος ἔχει προσκληθεῖ σὲ δεῖπνο, καὶ ἀφοῦ καταφθάσει στὸ χῶρο τῆς τράπεζης, πλύνει τὰ χέρια του καὶ καθίσει εἰς τὴν τράπεζαν ἀλλ’ ὅμως δὲν τρώγει κανένα ἀπὸ τὰ ἐδέσματα ποὺ τοῦ ἔχουν προσφέρει, τότε δὲν προσβάλλει αὐτὸν ποὺ τὸν ἔχει προσκαλέσει; Δὲν θὰ ἤτο ἑπομένως καλύτερον τὸ νὰ μὴν εἴχε ἔρθῃ καθόλου;

«Ὢ τῆς συνηθείας, ὢ τῆς προλήψεως. Εἰκῇ θυσία καθημερινή, είκῇ παρεστήκαμεν τῷ θυσιαστηρίῳ, οὐδεὶς ὁ μετέχων»! Οὕτω διεκτραγωδεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν τραγικὴν συνήθειαν τῶν ἡμερῶν του. Εἰς μάτην ἡ θυσία ἡ καθημερινή, εἰς μάτην οἱ ἱερεῖς κυκλώσαμεν τὸ θυσιαστήριον, κανεὶς δὲν μετέχει. Καὶ πῶς, ἀδελφοί μου, τότε ἀληθῶς νομίζομεν ὅτι διακρίνομεν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου;

Μὰ δὲν ἑτοιμασθήκαμε διὰ νὰ λάβωμεν τὸν Χριστόν, θὰ εἴπῃ τις. Μὰ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν κοινωνήσης, νομίζεις ὅτι μπορεῖς, ὡς ἔτυχεν, νὰ μετέχῃς καὶ νὰ ἀκοῦς τὰ φριχτὰ λόγια καὶ νὰ παρίστασαι τὴν φριχτὴν ὥραν, καθ’ ἥν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον κατέρχεται, ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος μεταποιοῦνται εἰς Σῶμα καὶ Αἷμα;

«Πᾶς γὰρ ὁ μὴ μετέχων τῶν μυστηρίων, ἀναίσχυντος καὶ ἱταμὸς ἑστηκώς». Ἰδοὺ καὶ πάλιν ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος προειδοποιεῖ: Μὲ θρασύτητα καὶ μὲ ἀναισχυντία παριστάμεθα εἰς τὸ μυστήριον ὅταν δὲν μετέχωμεν εἰς τὸ μυστήριον.

Ὀφείλομεν νὰ ἀντιληφθῶμεν ὅτι τὸ Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας δὲν εἶναι Ἐσπερινός, δὲν εἶναι ἀπλῶς προσευχητικὴ ἀκολουθία, ἀλλὰ τὸ ὄντως μυστήριον, ἔνθα ὁ Χριστὸς οὐχί ἁπλῶς εἶναι παρών ἀλλὰ γίνεται ὁρατὸς καὶ ἀπτόμενος.

Τὰ λέγω αὐτὰ ὄχι διὰ νὰ σᾶς ἀπομακρύνω ἀλλὰ διὰ νὰ ἀντιληφθῶμεν τὸ μέγεθος τοῦ μυστηρίου, τὶ ἐσθίομεν καὶ τὶ πίνομεν, καὶ οὕτω νὰ προσερχώμεθα, διακρίνοντες τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου! Θεὸς παρατίθεται εἰς βρῶσιν διὰ νὰ μᾶς καταστήσῃ Θεούς. Τίς ποτέ, γνωρίζοντας καὶ πιστεύοντας τοῦτο ἀληθῶς δὲν θὰ προσέρχεται πάντοτε εἰς τὸ μυστήριον.

Ἄς ἐπανέλθωμεν ὅμως. Πότε λοιπόν προσερχόμεθα εἰς τὸ Δεῖπνον; Δύο, τὸ πολὺ τρεῖς φορὲς κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους. Διατί; Διότι ἐπιλέγουμε τὶς καλούμενες μεγάλες ἑορτὲς τῆς χριστιανοσύνης.

Πεῖτε μου, λοιπόν, ὅταν προσερχώμεθα μόνο Χριστούγεννα ἢ Πάσχα εἰς τὸ Δεῖπνον διακρίνωμεν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου; Συνειδητοποιοῦμε ὅτι κοινωνοῦμε Θεό; Ὄχι βέβαια. Ὁ Κύριος καθ’ ἑκάστην δι’ ἐσὲ προσφέρεται εἰς βρῶσιν καὶ πόσιν καὶ ἐσὺ ἢ μᾶλλον ἡ ἐπικρατοῦσα ἀνόητος συνήθεια ἐπιλέγει διὰ σὲ νὰ προσέρχεσαι ἀναισχύντως μόνον εἰς τὰς μεγάλας ἑορτάς. Ἄλλος Χριστὸς παρατίθεται τότε; Ἄλλος Χριστὸς θυσιάζεται; Ἐπομένως δὲν προσέρχεσαι διὰ τὸν Χριστὸν ἀλλὰ δια τὴν ἑορτὴν.

Μὰ κὶ ὅταν προσερχώμεθα, τὶ λέγομεν; Ἐνήστευσα καὶ ἄρα θὰ προσέλθω ἢ δὲν ἐνήστευσα καὶ δὲν θὰ προσέλθω. Ὄμορφος καὶ εὐτυχὴς οὗτος ὁ χριστιανισμός. Ἡ ἀποχὴ ἐκ τῶν τροφῶν μᾶς δίδει τὸ εἰσιτήριον διὰ τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Αὕτη δὲ ἡ καινοτομία ἔχει προξενήσει καὶ ἐρωτήματα ποὺ ἐγγίζουν τὰ ὅρια τῆς παραφροσύνης. «Εἶμαι ἀσθενὴς, δύναμαι νὰ πάρω τὰ φάρμακά μου τὸ πρωί τῆς Κυριακῆς;» Εἰς μίαν τοιαύτην Ἐκκλησίαν ἔχομεν ἐκβάλλει ἔξω τὸν Χριστόν, ἡ Χάρις ὄχι μόνον δὲν ἐπιδιώκεται ἀλλὰ καὶ ἐξοβελίζεται ὡς ἀχρείαστη καὶ παράταιρη, ἀφοῦ τὰ ἔργα μας ὑπερισχύουν τῆς δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ.

Ἐνήστευσα ἀλλὰ δὲν μιλάω μὲ τὴ νύφη μου ἤ τὴν γειτόνισά μου. Μὰ πρέπει νὰ συγχωρέσεις καὶ νὰ συγχωρηθείς, ἀνταπαντᾶ ὁ πνευματικός. Ἐγώ, ποτέ! Ἕχω ὅμως νηστεύσει σαράντα ἡμέρες, καὶ ἀπὸ κρέας καὶ ἀπὸ γάλα καὶ ἀπὸ λάδι! Ἄρα θὰ κοινωνήσω, ἐπιμένει. Ὤ τῆς ἀσκήσεως!

Ἐνῶ λοιπόν κάθε εἴδους ἄσκησις καὶ ἀγών εἰς τὸν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας διὰ τοῦτο ἔχει συσταθεῖ διὰ νὰ μάθωμεν να μὴν προσερχώμεθα ὡς ἔτυχεν εἰς τὴν Τράπεζαν καὶ νὰ μάθωμεν νὰ διακρίνωμεν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου, ὅτι κοινωνοῦμεν, δηλαδή, Θεόν, τοῦτο ἡμεῖς μετεποιήσαμεν εἰς προϋπόθεσιν ἀξιότητος.

Διότι εἰπέ μοι πῶς διακρίνεις τὶ ἐσθίεις καὶ τὶ πίνεις ὅταν μπορεῖ μὲν νὰ εἶσαι νηστικὸς ἀπὸ τροφὰς εἶσαι ὅμως χορτάτος ἀπὸ τὴν βρῶσιν τοῦ ἀδελφοῦ σου; Πῶς θὰ κοινωνήσῃς Θεὸν καὶ πῶς θὰ συμμετάσχῃς εἰς ἐκείνην τὴν φριχτὴν Τράπεζαν, ὅταν ὁ Θεὸς ποὺ τολμᾶς νὰ γευθεῖς δι’ ὅλους θυσιάζεται καὶ δἰ ὅλους προσφέρεται; Πῶς περιμένεις τὴν Οὐράνιόν Του Βασιλείαν, ὅταν ἐκεῖ θὰ εὑρίσκεται καὶ ὁ μισητὸς ὑπὸ σοῦ ἀδελφός;

Ἕτερον πάλι. Ὅταν προσερχώμεθα εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς ζωῆς καὶ συμμετέχωμεν εἰς τὸ δεῖπνον, τοῦτο δὲν εἶναι μία πρᾶξις ἀτομικὴ τοῦ καθενός, εἶναι ὑπόθεσις ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, ὅλων τῶν πιστῶν. Κοινωνοῦμεν λοιπὸν καὶ φεῦ ἀδιαφοροῦμεν διὰ τὸν ἑπόμενον καὶ πολλὲς φορὲς ἐπειγόμεθα νὰ φύγωμεν, ἐνῶ ἀκόμη ὑπάρχουν ἀδελφοί μας, οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦσιν.

Διὰ τοῦτο καὶ δεῖπνον καὶ Τράπεζα καλεῖται. Καὶ ἐνῶ εἰς ἑκάστου τὴν κατ’ οἶκον τράπεζαν συγκεντρωνόμεθα πρώτα ὅλοι, καὶ ἀφοῦ εὐχαριστήσομεν, ἔπειτα τρώγομεν καὶ κανεὶς δὲν ἀπομακρύνεται, εἰς τὴν ἰδικὴν μας τὴν ἱερὰν καὶ Θεοποιὸν Τράπεζαν, εἰς τὸ Δεῖπνον τῆς Βασιλείας, ὅπου Χριστὸς παρατίθεται, ἡμεῖς, μόλις ἀτομικῶς κοινωνήσωμεν φεύγομεν καὶ ἀδιαφοροῦμεν διὰ τοὺς ὑπολοίπους; Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, ἂς ἀπαντήσωμεν εἰλικρινῶς εἰς τοὺς ἑαυτούς μας, διακρίνομεν τὶ ἐσθίομεν καὶ τὶ πίνομεν;

Καὶ τοῦτο τὸ φρόνημα ἔχει καὶ ἑτέραν, φρικτὴν καὶ αἰσχρὰν συνέπειαν. Διότι, τόσο πλέον ἀδιαφοροῦμεν ὥστε καταντήσαμε νὰ σπρώχνουμε καὶ νὰ σπρωχνόμαστε διὰ νὰ συμμετάσχωμεν εἰς τὴν Τράπεζαν. Ποία γλῶσσα δύναται νὰ περιγράψῃ τὰ γενόμενα εἰς τὰς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ μὴν φρίξῃ; Πῶς ἀκόμη ἀλήθεια νομίζομεν ὅτι κοινωνοῦμεν ἀξίως; Ποία τότε νηστεία θὰ δυνηθῇ νὰ μᾶς ἐξιλεώσῃ;

Ἀδυνατῶ νὰ συλλάβῳ τὸ μέγεθος ταύτης τῆς διαβολικῆς διαστροφῆς. Ποίος ποτε θὰ ἔσπρωχνε κάποιον εἰς ἕν ἑστιατόριον ἢ εἰς ἕν σουπερμάρκετ; Οὐδείς! Καὶ ὅμως αὐτὸ ποὺ δὲν κάνωμεν εἰς τὸ σούπερμάρκετ διὰ λόγους κοινῆς ντροπῆς, τοῦτο ἐπιχειρῶμεν σχεδὸν καθ’ ἑκάστην εἰς τὸ Δεῖπνον τῆς Εὐχαριστίας, ἰδία δὲ εἰς τὰς μεγάλας ἑορτάς. Φεῦ, ὄντως εἰς κρῖμα ἑαυτοῖς ἐσθίομεν καὶ πίνομεν.

Τὴν αὑτὴν διάκρισιν ὀφείλομεν νὰ ἐπιδεικνύωμεν καὶ ὅσοι εἰσερχόμεθα εἰς τὸν χῶρον τοῦ ἱεροῦ Βήματος. Ἂν καὶ βεβαίως εἰς τὸ ἱερὸν αὐτὸν χῶρον, οὐδεὶς θὰ πρέπῃ νὰ εὑρίσκεται παρὰ μόνον ὁ ἱερεὺς καὶ ὅσοι διακονοῦν.

Δυστυχῶς, ὅμως, ἀφοῦ ὑψώσαμεν τὸ τέμπλον ἕως οὐρανοῦ συστεγάσαμεν τὴν ἀταξίαν. Διότι καὶ πάλιν ὅταν ἀτάκτως καὶ ὅλως ἀδικαιολογήτως εἰσερχώμεθα καὶ ἐξερχώμεθα τοῦ ἱεροῦ Βήματος, δὲν διακρίνομεν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἁγίαν Τράπεζαν.

Νὰ δικαιολογήσῳ τὰ γενόμενα; Θὰ ἔχω τὸν καλὸν λογισμὸν νὰ εἴπῳ ὅτι εἰσερχόμεθα διὰ κάποιαν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἱερέως. Καὶ ὅμως πολλὲς φορὲς ἐνὼ ὅσο εὑρισκόμεθα ἔξωθεν τοῦ ἱεροῦ, στεκόμεθα μετὰ δέους και προσοχῆς, εἰσερχόμενοι ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ βήματος συχνάκις ὁμιλοῦμεν καὶ κινούμεθα ἀτάκτως. Καὶ συμβαίνει πολλὲς φορὲς ὁ τελῶν τὸ μυστήριον, ὁλίγον πρὸ τῆς κοινωνίας νὰ στρέφεται ἐντὸς τοῦ βήματος διὰ να ζητήσῃ συγχώρεσιν καὶ τὸ βλέμμα του δὲν συναντᾶ τὸ βλέμμα κανενός.

Ὑπάρχει δὲ καὶ μία παλαιοτάτη συνήθεια, τῆς ὁποίας ἀγνοῶ τὴν προέλευσιν ὡς καὶ τὴν αἰτίαν. Τὴν ἐνθυμούμαι παιδιόθεν ὅταν ἀκόμη ὡς «παπαδάκι» ἐβοηθούσα εἰς τὸ ἱερὸν τούτου τοῦ ἱεροῦ Βήματος. Εἰσέρχονται τινὲς ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ βήματος, εἰς ὥραν ἄκρως ἱεράν, τὴν ὥραν δηλαδὴ του καθαγιασμοῦ τῶν Τιμίων Δώρων, διὰ νὰ λάβωσιν τι; Ἀντίδωρον;;;; Τὸ Πνεῦμα κατέρχεται τὴν ὥραν ταύτην καὶ εἰσέρχεσαι διὰ νὰ λάβῃς τὸ ἀντὶ τοῦ Δώρου; Καὶ διατὶ εἰς τὸ ἱερὸν; Ἄλλο ἀντίδωρο θὰ λάβῃς κατὰ τὴν ἔξοδον; Καὶ διατὶ ἐσὺ καὶ οὐχὶ ὁλόκληρος ἡ Ἐκκλησία;

Ὁ Χριστὸς ἀκόμη εἰς τὴν Τράπεζαν, ὑπὸ πάντων ἄγευστος καὶ ἀπρόσκλητος κι ἡμεῖς ἔπειτα νομίζωμεν ὅτι λειτουργηθήκαμε; Ὅτι μετείχαμε τῆς Θείας Εὐχαριστίας; Ὅτι ἐκκλησιαζόμεθα; Πῶς τὸ ἐπιτρέπωμεν τοῦτο εἰς τοὺς ἑαυτοὺς μας; Διατὶ καταισχύνωμεν οὕτω τὴν θυσίαν τοῦ Κυρίου;

Τὸ μυστήριον τῆς Εὐχαριστίας τελεῖται δι’ ἕν καὶ μόνον σκοπόν, τὴν μετάληψιν τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τοῦτο Τράπεζα καλεῖται καὶ Δεῖπνον.

Ὅλα ὅσα ἔχουν λεχθῇ, ὅσα ἔχουν ἐπισυμβῇ πάντα ταύτα διὰ τὴν ὥραν ταύτην γέγονασι, διὰ τὴν ὥραν τῆς μεταλήψεως. Αὕτη εἶναι ἡ ἱερότερη ὥρα τοῦ μυστηρίου. Αὕτη εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ μυστηρίου. Ὑπερτέρα ἀκόμη εἰς ἱερότητα καὶ τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν Τιμίων Δώρων. Διότι τὴν στιγμὴν ταύτην τὸ Κτίσμα λαμβάνει τὸ ἄκτιστον, τὸ μεσότειχον τῆς φύσεως καθαιρεῖται! Τοῦτο εἶναι τὸ μέγα μυστήριον: Τὸ πῶς ὁ ἀχώρητος παντὶ χωρεῖται, πῶς ὁ ἀψηλάφητος ψηλαφεῖται, πῶς ὁ Θεὸς τῶν ὅλων ἐσθίεται καὶ πίνεται! Ἐδῶ ἐπισυμβαίνει ἡ συνάντησις τῆς κτίσεως μετὰ τοῦ ἀκτίστου.

«Ὥστε ἀδελφοί μου, συνερχόμενοι εἰς τὸ φαγεῖν ἀλλήλους ἐκδέχεσθαι», λέγει πάλι εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Κορίνθου ὁ Ἀπόστολος. Ὅταν συναθροιζώμεθα διὰ τὸ Δεῖπνον τῆς Εὐχαριστίας, ἀς περιμένομεν ὅ ἕνας τὸν ἄλλον. Ἐὰν θέλομεν ἑπομένως νὰ διακρίνωμεν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου, ὀφείλομεν ἅπαντες ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ νὰ ἵστάμεθα μετὰ δέους, μετὰ φόβου Θεοῦ, μετὰ πίστεως καὶ ἀγάπης, οὐχὶ ἁπλῶς νὰ περιμένωμεν τὸν τελευταῖον ἀλλὰ νὰ προσδοκῶμεν εἰς τὸν τελευταῖον διὰ νὰ κοινωνήσῃ, νὰ ἐπειγώμεθα ἅπαντες νὰ κοινωνήσωσιν ἵνα ὁμοθυμαδόν, ἐν ἀληθῇ ὁμονοία καὶ πίστει νὰ ὁμολογήσωμεν: «Εἴδωμεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα Ἐπουράνιον». Γένοιτο, ἀδελφοί μου!

Στο Μητροπολιτικό Ναό των Ιωαννίνων...

2012-01-17T10:57:00.000-08:00

Πανηγυρίζει σήμερα και αύριο ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου (της Μητρόπολης) της πόλης μας.

Στον πανηγυρικό Εσπερινό, που τελέστηκε στις 6, σήμερα το απόγευμα, χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κηφισσίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού Κύριλλος, ο οποίος θα προεξάρχει αύριο της Θείας Λειτουργίας.

Ο γιαννιώτης στην καταγωγή Μητροπολίτης Κηφισσίας βρίσκεται στην πόλη των Ιωαννίνων, καλεσμένος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιωαννίνων κ.κ. Θεοκλήτου, με αφορμή τη μνήμη του Πολιούχου Νεομάρτυρα Αγίου Γεωργίου.

Η πόλη των Ιωαννίνων γιόρτασε τον Πολιούχο της Άγιο Γεώργιο...

2012-01-17T10:38:00.000-08:00

Με λαμπρότητα η πόλη των Ιωανίνων γιόρτασε σήμερα τη μνήμη του πολιούχου της Νεομάρτυρα Αγίου Γεωργίου, του εν Ιωαννίνοις αθλήσαντος (Γεώργιο εξ Ιωαννίνων, τον αποκαλούν πολλοί).

Οι λατρευτικές εκδηλώσεις, στις οποίες προεξήρχαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Αυλώνος Χριστόδουλος και Κηφισσίας Κύριλλος, κορυφώθηκαν με τη λιτάνευση των ιερών λειψάνων του Νεομάρτυρα σήμερα το πρωί μέσα σε τσουχτερό κρύο.

Η γιορτή του Αη - Γιώργη στην πόλη μας

2012-01-13T03:16:00.000-08:00

(Το επίσημο πρόγραμμα της Ι. Μ. Ιωαννίνων για το φετεινό εορτασμό)

Η πόλη των Ιωαννίνων τιμά τον Πολιούχο της, Νεομάρτυρα Άγιο Γεώργιο

2012-01-11T07:36:00.000-08:00

Από την Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων εκδόθηκε το πρόγραμμα εορτασμού της μνήμης του πολιούχου της πόλης των Ιωαννίνων νεομάρτυρος Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Αθανασίου.
Οι θρησκευτικές εορταστικές εκδηλώσεις αρχίζουν την ερχόμενη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου, με Δέηση στον Οίκο του Αγίου (4.00 μ.μ.) και μεταφορά της Εικόνας στο Εικονοστάσι, που επίσης θα αναπεμφθεί Δέηση (4.30 μ.μ.). Θα τελεστεί Εσπερινός στο παρεκκλήσιο του τάφου του Αγίου (5 μ.μ.) και Μέγας Εσπερινός Μετ’ Αρτοκλασίας (6.00 μ.μ.) στον Ναό της Πλατείας Πάργης. Επίσης, Εσπερινός (6.00 μ.μ.) και ακολούθως αγρυπνία (9.00 μ.μ.) θα τελεστούν στον Οίκο του Αγίου.
Την Τρίτη 17 Ιανουαρίου θα τελεστεί Θεία Λειτουργία (ώρα έναρξης 7.30 π.μ.) στο Ναό του Νεομάρτυρος Αγίου Γεωργίου (Αρχιερατική), στον Οίκο του Αγίου και στον Μητροπολιτικό Ναό. Στις 10.30 π.μ. θα ακολουθήσει η λιτάνευση των ιερών λειψάνων, στις 5 μ.μ. Ιερά Παράκληση στον Οίκο του Αγίου και στις 6 μ.μ. Μέγας Εσπερινός στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αθανασίου.
Την Τετάρτη 18/01 θα τελεστεί Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον πανηγυρίζοντα Μητροπολιτικό Ναό και στις 5 το απόγευμα Εσπερινός, Ιερά Παράκληση και επιστροφή των ιερών λειψάνων του Νεομάρτυρα Γεωργίου στο Ναό του Πολιούχου, στην Πλατεία Πάργης.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για το νέο έτος...

2012-01-06T09:42:00.000-08:00

Ο Κύριος, εν τη αφάτω ευσπλαγχνία Αυτού, εχάρισεν εις ημάς και το εναρξάμενον νέον έτος ίνα δοξάσωμεν Αυτόν και πληροφορεί ημάς μυστικώς δια της χάριτός Του ότι εν Αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμεν. Ο Κύριος, ο ειπών ημίν ότι «και θριξ εκ της κεφαλής υμών ου μη απόληται» (Λουκ. κα 18), ου μόνον εφύλαξεν ημάς κατά τον παριππεύσαντα ενιαυτόν, αλλά και ηξίωσε των πλουσίων ευλογιών Αυτού. Τοσούτον αναντιρρήτως απέδειξε και πάλιν την προς ημάς άφατον Αυτού φιλανθρωπίαν και αγάπην. Δόξαν αναπέμπομεν Αυτώ δια την συμπλήρωσιν εικοσαετίας εις τους οίακας της Μητρός Εκκλησίας και πεντηκονταετούς ιερατικής διακονίας και δι’ όλας τας ευργεσίας και δωρεάς Του τας οποίας αδιαλείπτως εκχέει καθ’ όλον το διάστημα της εργασίας ημών εις τον αμπελώνα Αυτού. Με την βεβαιότητα της προστασίας και της παρουσίας Του διηνύσαμεν το προηγούμενον έτος. Με την ιδίαν εμπιστοσύνην εις το θέλημα Αυτού θα διέλθωμεν και το αρξάμενον, ευ ειδότες ότι «ει ο Θεός υπέρ ημών, τις καθ’ ημών; Ος γε του ιδίου υιού ουκ εφείσατο, αλλ’ υπέρ ημών πάντων παρέδωκεν αυτόν, πως ουχί και συν αυτώ τα πάντα ημίν χαρίσεται;» (Ρωμ. η 31).

Ας ποιήσωμεν λοιπόν μίαν νέαν εκκίνησιν και εφέτος, λαμβάνοντες νέας αποφάσεις, πλήρεις θάρρους και της δυνάμεως εκείνης, δια την οποίαν ομιλεί ο απόστολος των εθνών: «ου γαρ ελάβετε πνεύμα δουλείας πάλιν εις φόβον, αλλ’ ελάβετε πνεύμα υιοθεσίας, εν ω κράζομεν. αββά, ο Πατήρ. Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού. Ει δε τέκνα, και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού» (Ρωμ. η 15).

Εκ παραλλήλου, η αρχή εκάστου έτους ενθυμίζει εις ημάς την πορείαν ημών προς το αναπόφευκτον γεγονός της αναχωρήσεως ημών εκ του προσκαίρου τούτου κόσμου, μειούσα την χρονικήν απόστασιν από της συναντήσεως ημών μετά του δικαίου Κριτού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ούτω καλεί ημάς ίνα συγκεντρώσωμεν περισσότερον τας σκέψεις μας εις την εν γένει πορείαν του βίου ημών και ετοιμάσωμεν εαυτούς καλλίτερον δια την συνάντησιν ταύτην μετά του προσώπου του Κυρίου, πάντοτε με την βεβαίαν πίστιν ότι ο θάνατος υπάρχει η θύρα εκείνη δια της οποίας εισερχόμεθα εις την αιώνιον ζωήν και την ατελεύτητον μακαριότητα, ένθα «δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι αγίω» (Ρωμ. ιδ 17), ένθα ήχος καθαρός εορταζόντων και φωνή αγαλλιάσεως, ένθα φως το αληθινόν της αγίας Τριάδος.

Ούτως ο χρόνος μετατρέπεται εις περισπούδαστον προσδοκίαν του χριστιανού, του αφορώντος μετά πίστεως και αγάπης προς τον Λυτρωτήν και Θεόν ημών Ιησούν Χριστόν, και προετοιμάζει ημάς δια την στιγμήν εκείνην, εν η μετά πάντων των εκλεκτών του Θεού θα ακούσωμεν παρά του Σωτήρος την μακαρίαν φωνήν: «Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου» (Ματθ. κε 34).

Εάν στρέψωμεν τα όμματα ημών εις την πορείαν του κόσμου συχνάκις απογοήτευσις και απόγνωσις καταλαμβάνει ημάς. Θλίψεις, ταραχαί, αδελφοκτόνοι πόλεμοι, αδικίαι, οικονομική κρίσις και εξαθλίωσις, πείνα και έτερα πολλά ων ουκ εστιν αριθμός. Δεν πρέπει όμως να λησμονώμεν ότι η απομάκρυνσις του ανθρώπου εκ του Θεού είναι υπεύθυνος δια τα ατελείωτα παθήματα αυτού. Ο σύγχρονος άνθρωπος αδυνατεί να κατανοήση ότι αι συνέπειαι της αμαρτίας και της αποστασίας του είναι τραγικαί δια τον ίδιον και δια το μέλλον του κόσμου. Διότι αι συνέπειαι της αμαρτίας, ως και της αγιότητος, είναι παγκόσμιοι. Θέτων εαυτόν ο άνθρωπος εις την θέσιν του Θεού, εφευρίσκει εξύπνους όρους ίνα ονομάση και εξωραΐση τα πάθη αυτού και την πεπτωκυίαν ζωήν του, νομίζων ότι ούτω θα αποφύγη τους ελέγχους της συνειδήσεως και τα τραγικά αποτελέσματα της αποστασίας. Όμως ο Κύριος λέγει ότι «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Ματθ. κδ 35).

Δια τούτο, αδελφοί και τέκνα, ας μείνωμεν κατά το παρόν έτος ηνωμένοι εντός της Εκκλησίας, η οποία παρέχει εις ημάς την βεβαίαν ελπίδα της σωτηρίας. Ας πολιτευθώμεν και κατά το νέον έτος αξίως της κλήσεως ημών και της εμπιστοσύνης ης ετύχομεν παρά της Μητρός ημών Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας. Ο Κύριος ημών, «ω εδόθη πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» (Ματθ. κη 18), ενέδυσεν ημάς με την τριπλήν εξουσίαν της αρχιερωσύνης και της ιερωσύνης, εν μέσω του εξαγορασθέντος δια του τιμίου Αυτού αίματος λαού Του. Διωρίσθημεν ίνα οικονομώμεν και τελώμεν τα εκκλησιαστικά μυστήρια, αναλόγως προς τας πνευματικάς ανάγκας του ποιμνίου ημών, ίνα κηρύττωμεν το θέλημα του Θεού εις τους υφ’ ημών ποιμαινομένους και ίνα λύωμεν τας αμαρτίας του λαού. Ούτως ας προσφέρωμεν καθαράς τας ψυχάς ημών τω Δεσπότη Χριστώ, ενθυμούμενοι την παραίνεσιν του Χρυσορ¬ρήμονος Προκατόχου ημών εν τω αγιωτάτω αρχιεπισκοπικώ Θρόνω της Κωνσταντινουπόλεως: «των ακτίνων αυτών καθαρωτέραν τω ιερεί την ψυχήν είναι δει, ίνα μήποτε αυτόν έρημον καταλιμπάνη το Πνεύμα το Άγιον, ίνα δύνηται λέγειν• ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

Ας αφιερώσωμεν όλους εαυτούς εις την διακονίαν της Εκκλησίας, ας αφήσωμεν όλην την καρδίαν και τους διαλογισμούς ημών εις το έλεος του Θεού. Ας αγωνισθώμεν ίνα έχωμεν προς πάντας αγάπην ειλικρινή και ανυπόκριτον, υπάρχοντες πάντοτε συγκαταβατικοί και προσηνείς προς τους πλησίον ημών, έχοντες προ οφθαλμών τους λόγους του Αποστόλου: «δούλον Κυρίου ου δει μάχεσθαι, αλλ’ ήπιον είναι προς πάντας, διδακτικόν, ανεξίκακον». Ας διαλαττώμεθα ταχέως μετ’ εκείνων όσοι λυπούν ημάς, ίνα δυνηθώμεν ευσυνειδήτως να κηρύξωμεν την ειρήνην εις τους πιστεύοντας ημίν και αταράχως να επιτελώμεν την φρικτήν μυσταγωγίαν της αιωνίου προς Θεόν καταλλαγής. Ας επαγρυπνήσωμεν επιμελώς εις τας επάλξεις της Μητρός ημών Εκκλησίας, φυλάττοντες την ποίμνην του Κυρίου από ερίδων και ταραχών, και πάσης επιβουλής του αντικειμένου, με την συνείδησιν ότι «εάν ρομφαία λάβη ψυχήν, αύτη μεν δια την ανομίαν αυτής ελήφθη, το δε αίμα αυτής εκ χειρός του σκοπού εκζητήσει Κύριος των δυνάμεων» (Ιεζ. ιβ 15).

Ας γυμνάσωμεν και εφέτος τας ψυχάς ημών εις την φιλοπονίαν των αρετών, ιστάμενοι ενώπιον του Θεού μετά καθαράς συνειδήσεως, εννοούντες οπόσην αγιότητα βίου και αγνείαν απαιτεί εξ ημών η διακονία των μυστηρίων της δόξης Αυτού, εξομολογούμενοι αλλήλοις τας αμαρτίας και τα παραπτώματα ημών και γνωρίζοντες ότι ούτω πράττοντες θα έχωμεν την ευλογίαν και το έλεος του Θεού εις τε την παρούσαν και εις την μέλλουσαν ζωήν. Ας φυλάττωμεν την παράδοσν και την ευταξίαν της Μητρός Εκκλησίας, λόγοις και έργοις, υπήκοοι μέχρι θανάτου εις τας παραδόσεις και επιταγάς των Αποστόλων και των Πατέρων, δια να έχη και ο Θεός την φροντίδα ημών.

Ας τελώμεν τας εορτάς πνευματικώς και ουχί κοσμικώς, ώστε αύται να είναι δι’ ημάς φωτισμός και αγιασμός ψυχής. Ούτω, θα λαμβάνωμεν τας ευχάς και ευλογίας των αγίων, ως του σήμερον τιμωμένου Μεγάλου Βασιλείου, οίτινες αδιαλείπτως πρεσβεύουσιν υπέρ ημών τη Αγία Τριάδι.

Επισκοπούντες εν ολίγοις τας ευεργεσίας του Θεού κατά το παρελθόν έτος, ενθυμούμεθα την μεταφοράν ενταύθα των λειψάνων του αοιδίμου προκατόχου ημών Κωνσταντίνου του ΣΤ . Τον εμπλουτισμόν της ενταύθα Ιεραρχίας του Θρόνου δια δύο νέων δυναμικών στελεχών, των Ιερωτάτων Καλλιουπόλεως και Μαδύτου και Προύσης. Το εύσημον γεγονός της Συνάξεως των Προκαθημένων των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και της παλαιφάτου Εκκλησίας Κύπρου εις Φανάριον μεταξύ 1ης και 3ης Σεπτεμβρίου με κύριον θέμα αυτής την εξέτασιν της εκρύθμου καταστάσεως εις την Μέσην Ανατολήν. Δια του απολυθέντος μηνύματος προς το πλήρωμα των Εκκλησιών ημών, ως και προς πάντα άνθρωπον καλής θελήσεως, εξεφράσαμεν την αλληλεγγύην και συμπάθειαν προς τους εκεί δοκιμαζομένους αδελφούς και απηυθύναμεν έκκλησιν προς τους ανά τον κόσμον πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτας δια την καθιέρωσιν αρχών και την ανάληψιν δεσμεύσεων προς ειρηνικήν συμβίωσιν των πιστών των διαφόρων
θρησκειών εις τον ευαίσθητον εκείνον γεωγραφικόν χώρον.

Κατά την ιδίαν Σύναξιν ησχολήθημεν και με το θέμα της προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας και απεφασίσαμεν όπως επισπευσθή η διαδικασία της προπαρασκευής αυτής, ίνα καταστή δυνατή η σύγκλησις αυτής εις το ορατόν μέλλον. Ευχόμεθα δε ίνα η προσπάθεια αυτή συνεχισθή και καρποφορήση και κατά το αρχόμενον έτος και προωθηθή περαιτέρω η διορθόδοξος συνεργασία, ίνα δίδεται η μαρτυρία των χριστιανών εις όλον τον κόσμον, ο οποίος τοσαύτην έχει ανάγκην και εις τόσα αδιέξοδα περιέρχεται άνευ της πίστεως εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, ζων εις το σκότος της αγνωσίας.

Ωσαύτως, υπομιμνήσκομεν το ευχάριστον γεγονός της ανανεώσεως των διοικητικών σωμάτων των Κοινοτήτων και Ιδρυμάτων της ενταύθα Ομογενείας, ώστε να ενισχυθή ο ρόλος των και να δοθή νέα ώθησις εις την ανάπτυξιν του έργου αυτών. Συγχρόνως δε η απόφασις του Κράτους δια την απόδοσιν ομογενειακών περιουσιών αποτελεί μίαν φερέλπιδα εκκίνησιν δια τον νέον ενιαυτόν, με την προσδοκίαν ότι θεία χάριτι και προνοία θα ανατείλη και εν καλλίτερον μέλλον δια την πολύπαθον ομογένειαν της Πόλεως ημών και θα εξασφαλισθούν αι απαραίτητοι προϋποθέσεις δια την επιβίωσιν αυτής και την συνέχισιν της υπερδισχιλιετούς παρουσίας του Γένους ημών εις τον τόπον αυτόν, ένθα πάλλεται η καρδία αυτού και ένθα αναπαύονται αι ψυχαί των προγόνων του, των οποίων αισθανόμεθα πάντοτε την ζώσαν μυστικήν παρουσίαν και ενίσχυσιν. Εις το σημείον τούτο επιθυμούμεν να εκφράσωμεν την ευαρέσκειαν ημών προς τον προλαλήσαντα Εντιμολ. Άρχοντα Μ. Χαρτοφύλακα κ. Παντελεήμονα Βίγκαν δια τους πολλούς κόπους του υπέρ των κοινών της Ομογενείας και να τον συγχαρώμεν δια την επανεκλογήν του δια μίαν νέαν τριετίαν ως μέλους, εκ μέρους όλων των Μειονοτήτων, του Συμβουλίου της Γενικής Διευθύνσεως των Βακουφίων.
Εξ ετέρου, η πραγματοποίησις του προσκυνήματος εις το μαρτύριον του Αγίου Φιλίππου εν Ιεραπόλει απετέλεσε μίαν εισέτι χαράν και ευλογίαν του Θεού κατά το παρελθόν έτος, μαρτυρούσα την μεγάλην ωφέλειαν και οικοδομήν ήτις προκύπτει εκ της συνηθείας της επισκέψεως των σεβασμάτων τα οποία ευρίσκονται εις τα ηγιασμένα χώματα της Μικράς Ασίας. Το προσκύνημα τούτο έρχεται να προστεθή εις τα λοιπά κατά τα τελευταία έτη καθιερωθέντα προσκυνήματα εις Μύρα, Καππαδοκίαν, Τραπεζούντα, Έφεσον και αλλαχού της αγιοβαδίστου και αγιοτόκου Μικράς Ασίας, ένθα μετά συγκινήσεως επανανήψαμεν τας λυχνίας των εκεί Εκκλησιών.

Πέρυσιν εδέχθημεν τας υψηλάς επισκέψεις των Εξοχωτάτων Αντιπροέδρου και της Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, των Εξοχωτάτων Προέδρων της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας και του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας και πολλών ετέρων σημαντικών προσωπικοτήτων, γεγονότα τα οποία μαρτυρούν την εκτίμησιν ης χαίρει ο αιωνόβιος θεσμός της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας εις τας συνειδήσεις των ανθρώπων παγκοσμίως και ενθαρρύνουν ημάς εις την εκπλήρωσιν της ευθυνηφόρου πνευματικής αποστολής ημών. Το κύρος του Οικουμενικού ημών Πατριαρχείου οφείλομεν ίνα διαφυλάξωμεν υψηλόν και άτρωτον και κατά το αρχόμενον νέον έτος, αγωνιζόμενοι όλαις δυνάμεσιν έκαστος εκ της επάλξεως εις την οποίαν έταξεν αυτόν ο Κύριος.

Το παρόν έτος απεφασίσαμεν ίνα αφιερώσωμεν εις μίαν ιστορικήν σύγχρονον μορφήν του Οικουμενικού Θρόνου, εκ των πλέον σημαντικών κατά τους εσχάτους αιώνας του καθ’ όλου βίου αυτού. Εις τον αοίδιμον δυναμικόν και οτρηρόν Πατριάρχην Ιωακείμ Γ , από της κοιμήσεως του οποίου συμπληρούται εφέτος μία εκατονταετία. Πιστεύομεν ότι ούτω τιμώμεν την ζωήν και το έργον αυτού, όστις ευθαρσώς και δεξιώς επηδαλιούχησε το σκάφος της Μητρός Εκκλησίας, μετά συνέσεως πολλής, δικαιοσύνης, αληθείας, ασκητικής ζωής και αυταπαρνήσεως, μη επιζητήσας ούτε δόξαν, ούτε πλούτον, ούτε χρήμα, αποτελέσας αληθές κόσμημα αυτής και υπόδειγμα εκκλησιαστικού ποιμένος.

Ωσαύτως και εις τον αείμνηστον Πατριάρχην Αθηναγόραν, εκ της κοιμήσεως του οποίου συμπληρούται μία τεσσαρακονταετία, όστις ήρε τον σταυρόν της Πατριαρχείας εις περίοδον κρίσιμον και λίαν χαλεπήν, ζήσας εν μέσω θλίψεων και τραγικών γεγονότων δια την ιστορίαν του εν Κωνσταντινουπόλει ποιμνίου της Μητρός Εκκλησίας. Αμφότεροι οι προκάτοχοι ημών ειργάσθησαν, συν τοις άλλοις, δια την ενότητα των χριστιανών, ο μεν εξαπολύσας την γνωστήν εγκύκλιον του 1902, ο δε συμβαλών εις την άρσιν των αναθεμάτων μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας και εις την έναρξιν του διαλόγου της αγάπης μετά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Χάριτι Κυρίου ελπίζομεν ίνα αξιωθώμεν κατά το προσεχές Πάσχα να παρασκευάσωμεν το τρίτον επί της πατριαρχείας ημών το άγιον μύρον, γεγονός το οποίον θεωρούμεν ιδιαιτέραν ευλογίαν του Θεού προς ημάς.

Με τας προοπτικάς και χρηστάς ταύτας ελπίδας, ποιούμεθα την έναρξιν του παρόντος ενιαυτού και ευχόμεθα εις πάντας ο δια την ημών σωτηρίαν περιτμηθήναι καταδεξάμενος και μορφήν ανθρωπίνην αναλλοιώτως προσλαβών Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, δια πρεσβειών της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου της Παμμακαρίστου και του αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, να αξιώση ημάς ίνα εις έτη πολλά εορτάζωμεν την εορτήν της προς ημάς συγκαταβάσεως Αυτού και σαρκί Περιτομής και την του Καππαδόκου Ιεράρχου μνήμην, εν δε τη μελλούση ζωή αξιώση ημάς ίνα συν πάσι τοις αγίοις ζήσωμεν την αιώνιον και ατελεύτητον ζωήν, εις δόξαν του ανάρχου Πατρός και του ομοουσίου Αυτού Πνεύματος. Αμήν.

Θεοφάνεια στο Φανάρι

2012-01-06T09:24:00.000-08:00

Με τη συμμετοχή πλήθους πιστών από την Πόλη και το εξωτερικό γιορτάστηκαν τα Θεοφάνεια στο Φανάρι, στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Της πανηγυρικής Θ. Λειτουργίας προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαθολομαίος, συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών: Γέροντος Νικαίας Κωνσταντίνου, Φιλαδελφείας Μελίτωνος, Σεβαστείας Δημητρίου και Προύσης Ελπιδοφόρου.

Η Ακολουθία του Μ. Αγιασμού έγινε κατά την Πατριαρχική Τάξη μετά το τέλος της Μ. Δοξολογίας του Όρθρου.

Μετά το πέρας της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας, πραγματοποιήθηκε η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στον Κεράτιο Κόλπο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

«Ο Επιφανείς...»

2012-01-04T07:32:00.000-08:00

Καλά & Ευλογημένα Θεοφάνεια

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Σκιάθος 4 Μαρτίου 1851 - Σκιάθος 3 Ιανουαρίου 1911

2012-01-02T09:51:00.000-08:00

Δείτε στο παρακάτω σύνδεσμο, ένα επεισόδιο από τη σειρά της ΕΡΤ «ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ», στο οποίο παρουσιάζεται το έργο του μεγάλου Σκιαθίτη πεζογράφου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ (γενν. 1851 – πέθ. 1911), παράλληλα με τα ιστορικά γεγονότα της εποχής του. Παρατίθενται πληροφορίες σχετικά με τον γενέθλιο τόπο του, τη Σκιάθο, την ιερατική του οικογένεια, τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή στην Αθήνα, την επαγγελματική του ενασχόληση με τη μετάφραση για λόγους βιοπορισμού...

Μ' ένα κλικ εδώ:

http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=8450&tsz=0&act=mMainView

Μνήμη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη...

2012-01-01T08:43:00.000-08:00

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ο άγιος...

(Κοιμήθηκε το ξημέρωμα της 3ης Ιανουαρίου του 1911...)

Στον ιστοχώρο του Ιδρύματος Παπαδιαμαντικών Σπουδών, θα βρείτε πλούσιο υλικό για τον κοσμοκαλόγερο των ελληνικών γραμμάτων:
http://www.papadiamantis.org/index.php

«Εύφορον πάσι το έτος χορήγησον…»

2011-12-29T12:19:00.000-08:00

Εόρτιες ευχές από την ενορία μας σε όλους τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες του blog «Εις Κοπάνους» για μια καλή και πλούσια ευλογημένη από τη χάρη του Θεού χρονιά…

Πρωτοχρονιά και Άγιος Βασίλειος

2011-12-28T12:54:00.000-08:00

Γράφει ο Μητροπολίτης Προικοννήσου Ιωσήφ

Από το Amen.gr

Η 1η Ιανουαρίου καθιερώθηκε ως πρώτη του έτους από τον Αυτοκράτορα της Ρώμης Ιούλιο Καίσαρα, που μεταρρύθμισε το Ημερολόγιο το 45 π.Χ. Μέχρι τότε πρωτοχρονιά στη Δύσι εθεωρείτο η 1η Μαρτίου...

Διαβάστε τη συνέχεια, πατώντας εδώ:

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=4372

Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου (26 Δεκεμβρίου)

2011-12-25T01:12:00.000-08:00

Στην αρχαία εποχή, όταν δεν είχε εξελιχθεί ακόμη το εκκλησιαστικό ημερολόγιο, η μόνη εορτή που ήταν αφιερωμένη στην Παναγία ήταν η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, η 26^η Δεκεμβρίου, γνωστή με τον αρχαίο τίτλο ως «Σύναξη προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου».

(π. Αλέξανδρος Σμέμαν)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!

2011-12-25T01:04:00.000-08:00

Εόρτιες ευχές από την ενορία μας...

Χρόνια πολλά και Ευλογημένα...

O Θεός έγινε άνθρωπος...

2011-12-24T12:46:00.000-08:00

Ο Χρήστος Γιανναράς γράφει για το α-νόητο της Γιορτής

Στην Καθημερινή της Κυριακής των Χριστουγέννων:

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_24/12/2011_1297199

«Σήμερον γενvάται εκ Παρθένου...»

2011-12-22T12:53:00.000-08:00

«Προσκυνούμέν σου τήν Γένναν Χριστέ...»

Το Μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη για την εορτή των Χριστουγέννων

2011-12-21T07:28:00.000-08:00

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Άγγελοι ψάλλουν τας τρεις μεγαλειώδεις ταύτας διακηρύξεις και η μεγίστη πλειονότης των ανθρώπων, αν και εορτάζει Χριστούγεννα, δεν δύναται να αντιληφθή το νόημα του αγγελικού αυτού ύμνου και διερωτάται εάν όντως σήμερον δοξάζεται υπό των ανθρώπων ο Θεός και διατί πρέπει να δοξάζεται, που δύναταί τις να εύρη επί γης την εξαγγελθείσαν ειρήνην και δια ποίον λόγον η σημερινή ανθρωπότης πρέπει να ζη εν ευδοκία...

Διαβάστε ολόκληρο το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Πατριάρχη στον παρακάτω σύνδεσμο, στο amen.gr:
http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=7847

Μιχάλης Γκανάς: «Χριστουγεννιάτικη ιστορία»

2011-12-21T05:58:00.000-08:00

Κάθεται μόνος
και καθαρίζει τ’ όπλο του δίπλα στο τζάκι.
Κανείς δε θά ’ρθει και το ξέρει,
κλείσαν οι δρόμοι από το χιόνι, σαν πέρυσι,
σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα και πάλι
και τα ποτά κρυώνουν στο ντουλάπι.
Το τσίπουρο στυφό, το ούζο γάλα
και το κρασί ραγίζει τα μπουκάλια.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη.

Κάθεται μόνος του δίπλα στο τζάκι,
δεν πίνει, δεν καπνίζει, δε μιλάει.
Στην τηλεόραση χιονίζει,
το στρώνει αργά στο πάτωμα και στο τραπέζι
και στις παλιές φωτογραφίες,
γνώριμα μάτια των νεκρών,
που τον κοιτάζουν απ’ το μέλλον.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη
και μόνο το δικό της βλέμμα
έρχεται από τα περασμένα.

Κοντεύουνε μεσάνυχτα
και καθαρίζει τ’ όπλο του απ’ το πρωί.
Πώς να του πω «Καλά Χριστούγεννα»,
ευχές δε φθάνουν ως εδώ,
δρόμοι κλεισμένοι, τηλέφωνα κομμένα,
η σκέψη αρπάζεται απ’ το κλαδί της μνήμης,
μα να τρυπώσει δεν μπορεί στη μοναξιά του.
Μια μοναξιά που χτίστηκε σιγά σιγά
μ’ όλα τα υλικά και δίχως λόγια.
Κοντεύουνε ξημερώματα κι ακόμη
γυαλίζει τ’ όπλο του δίπλα στο τζάκι
με αργές κινήσεις σα να το χαϊδεύει.
Μένει στα δάχτυλα το λάδι
αλλά το χάδι χάνεται.
Θυμάται κυνηγετικές σκηνές
με αγριογούρουνα και χιόνια ματωμένα,
πριν γίνει θήραμα κι ο ίδιος
στην μπούκα ενός κρυμμένου κυνηγού,
που τον παραμονεύει αθέατος
αφήνοντας να τον προδίδουν κάθε τόσο
πότε μια λάμψη κάνης,
πότε μια κίνηση στις κουμαριές
κι η μυρωδιά απ’ το βαρύ καπνό του.
Ξέρει καλά ότι κρατάει
μακρύκανο παλιό μπροστογεμές
γεμάτο σκάγια και μπαρούτι μαύρο.
Όταν αποφασίσει να του ρίξει
δε θα προλάβει πάλι να τον δει
πίσω απ’ το σύννεφο της ντουφεκιάς του.

Αν σκέφτεται στ’ αλήθεια κάτι τέτοια,
και δεν τον τιμωρώ εγώ μ’ αυτές τις σκέψεις,
πώς να πλαγιάσει και να κοιμηθεί.
Λέω να γίνω πατέρας του πατέρα μου,
ένας πατέρας που του έτυχε
σιωπηλό και δύστροπο παιδί,
και να του πω μια ιστορία
για να τον πάρει ο ύπνος.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε και τον πατέρα...

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
πάρε και τον πατέρα· απ’ τις μασχάλες πιάσ’ τονε
σα νά ’ταν λαβωμένος. Όπου πηγαίνεις τα παιδιά
εκεί περπάτησέ τον, με το βαρύ αμπέχωνο
                         στις πλάτες του ν’ αχνίζει.

Δώσ’ του κι ένα καλό σκυλί
και τους παλιούς του φίλους, και ρίξε χιόνι ύστερα
άσπρο σαν κάθε χρόνο. Να βγαίνει η μάνα να κοιτά
από το παραθύρι, την έγνοια της να βλέπουμε
στα γαλανά της μάτια, κι όλοι να της το κρύβουμε
                          πως είναι πεθαμένη.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
πάρε κι εμάς μαζί σου, με τους ανήλικους γονείς,
παιδάκια των παιδιών μας. Σε στρωματσάδα ρίξε μας
μια νύχτα του χειμώνα, πίσω απ’ τα ματοτσίνορα
ν’ ακούμε τους μεγάλους, να βήχουν, να σωπαίνουνε,
να βλαστημούν το χιόνι. Κι εμείς να τους λυπόμαστε
που γίνανε μεγάλοι και να βιαζόμαστε πολύ
να μοιάσουμε σ’ εκείνους, να δούν πως μεγαλώσαμε
                          να παρηγορηθούνε.

(από το Γυάλινα Γιάννενα, 1989)

Ο Αυλώνος Χριστόδουλος για τα Χριστούγεννα...

2011-12-20T03:39:00.001-08:00

«Τα δώρα που οφείλουμε να δώσουμε εμείς στο Θείο βρέφος είναι τα τάλαντα της ψυχής μας, έργα αγαθά και θεάρεστα.

Να σπεύσουμε να προϋπαντήσουμε τον Ερχομό του με πράξεις Αγάπης προς τον Ιησού, όπως μετάνοια-εξομολόγηση-αλλαγή τρόπου ζωής. Μόνον έτσι μπορούμε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα ως Θεόφρονες».

(Μητροπολίτης Αυλώνος Χριστόδουλος)

«Ο αγέννητος γεννάται…»

2011-12-19T11:52:00.000-08:00

Γράφει ο π. Φιλόθεος Δέδες*

«Η εορτή της μεγάλης και ταπεινής επιφανείας του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού είναι η απαρχή της νέας δημιουργίας…

Ο άναρχος Θεός άρχεται και εμείς εισερχόμεθα στον αιώνιο, θείο και σωτήριο σαββατισμό, στους χρόνους και τους καιρούς του Θεού…

Ο αγέννητος γεννάται εν Πνεύματι και η Αειπάρθενος χορηγεί σάρκα παρθένον αγνήν στον αγαπητό του Θεού και Πατρός και η Εκκλησία είναι το μυστήριο του εν Τριάδι αποκαλυπτομένου Θεού στους αιώνας…

Ο αχώρητος Θεός χωρείται στην προσλαμβανομένη ανθρώπινη φύση, την οποία επανάγει στην προτέρα και πέραν αυτής, στην παραδείσια κατάσταση της ατελεύτητης κοινωνίας μαζί Του.

Δύο χιλιετίες ο Χριστιανισμός είναι ο άρτος, το ύδωρ, το άλας, η ζύμη, το φως. Προσλαμβάνει στην Ευχαριστία το φθαρτό της ανθρωπίνης και μοιραίας φύσεως και το καθαγιάζει εν Πνεύματι Αγίω. Πνευματοποιεί τη σάρκα με τη βιολογική σημασιολόγησή της και μεταμορφώνει την εκπεσούσα κτίση εις ακτισίαν κατά χάριν, σε δημιούργημα το οποίον εγένετο εν ημέρα ογδόη…

Είκοσι αιώνες, συνεχώς, ο Χριστιανισμός κολαφίζει την αβουλία της ελευθεριότητος, την δειλία της απραξίας, την ατολμία της αυτάρκειας, την προσκόλληση στην νοσηρή επιφάνεια του ναρκισσισμού, την ειδωλοποίηση της φθαρτότητος, την παρωδία της θλάσης, την κύψη στην ευφάνταστη αθλιότητα της ανημπόριας.

Όλους τους αιώνες θα διώκεται ο Ιησούς ως απ’ αρχής, από Ηρωδιανούς, γιατί ως Μεσσίας Θεός είναι ο μόνος επικίνδυνος στις δυνάμεις του σκότους και του μηδενός.

Ο Χριστιανισμός δεν είναι μηχανιστικός συναισθηματισμός, φυσικός θρησκευτισμός, ιδεολογικός ηθικισμός, φοβισμένος μεταφυσικός αφορισμός, θεϊστικός κοινωνισμός. Είναι το ήθος του όλου ανθρώπου, του τελείου ανθρώπου, τον οποίο πνευματοφόρησε ο Θεός. Είναι μαρτυρία, κατάθεση στην πρόθεση της ευχαριστίας της ζωής, συνακόλουθης κατ’ όνομα, στην οδό του Θεού προς τον Άδη της κοσμικής περιπέτειας. Είναι εναπόθεση καταλόγου κλητών ονομάτων στην Τράπεζα του Ουρανού, στην οποία ο γεγενημένος και, γι’ αυτό, αναστημένος Θεός συντρώγει τον άρτο της οδύνης με το πλάσμα του…

Ο Θεός γεννάται στον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας και βεβαιώνει αείποτε τον καιρικό άνθρωπο πως είναι εδώ, αλλά η παρουσία Του είναι, ταυτόχρονα, αναστάσιμα διακριτική στη ζωή μας. Είναι εδώ, στην Εκκλησία Του, αλλά και έρχεται. Είναι ο ην και ο ερχόμενος και ο αναμενόμενος, ο αεί ων και ωσαύτως ων.

Ο χρόνος της Εκκλησίας γέμει φανερώσεων. Είναι δια Χριστόν χρόνος του Πνεύματος, χρόνος στον οποίο εκφαίνεται η αγάπη του Θεού και Πατρός. Η Γέννησις του Θεού Ιησού Χριστού σημαίνει την σπαργάνωση του κόσμου με την θέρμη της ζωογόνου πνοής του Πνεύματος…

Η πίστη στην ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού κατέστη, δυστυχώς, φυσική υπόθεσις, δουλικός αναχρονιστικός εθιμισμός. Εθιστήκαμε στην συνήθεια, παγιωθήκαμε στην αναζήτηση, αρνηθήκαμε την θυσιαστική σχέση, δεν ανταποκριθήκαμε στη συνάντηση, λυγίσαμε στην περιδίνηση της κοσμικής αφομοίωσης.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν παραδοθήκαμε, προσπαθούμε και ο Θεός ετάζει ενός εκάστου την καρδιακή εναγώνια πρόταξη…

Τα Χριστούγεννα σημαίνουν ένα ιστορικό γεγονός. Το γεγονός αυτό είναι η εσχατολογική πορεία μας στην αιωνιότητα της Τριαδικής ζωής. Η σχέση ενός εκάστου με τον γεννηθέντα Θεό Ιησού Χριστό καθορίζει την ύπαρξη στη διάσταση της προσωπικής αναγεννήσεώς μας, στην φάτνη της θεϊκής παρουσίας, στον φωτισμό του αστερισμού του παναγίου Πνεύματος, στη βεβαίωση, εν τέλει, ότι ο Θεός Πατήρ αγαπά τόσο όμορφα τον κόσμο μας για τον οποίο νοιάζεται και τον οποίο διακυβερνά με τόση θυσιαστική αγάπη, με αυτή ταύτη την κένωση του ίδιου του Υιού Του.

Η προσκύνησις του θείου γεγονότος της Γεννήσεως προϋποθέτει μετανοούσα πίστη, αναζήτηση ελέους, ταύτιση με το εκκλησιαστικό αξίωμα γευόμεθα τόσες δωρεές για τις οποίες ποτέ δεν θα γίνουμε άξιοι. Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;»

*Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Φιλόθεος Δέδες είναι Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων και Ηγούμενος των Ιερών Μονών Ελεούσης και Σωτήρος Νήσου.

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί το προλογικό του σημείωμα στο διήγημα του Χρήστου Χρηστοβασίλη «Τα Χριστούγεννα της γριάς», που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις «Μνημοσύνη» της Ιεράς Μονής Ελεούσης Νήσου Ιωαννίνων.

Προσέγγιση στα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη

2011-12-18T10:51:00.000-08:00

Γράφει ο φιλόλογος Μανόλης Αλεξάκης

Θυμόμαστε όλοι μας τις μέρες αυτές το Σκιαθίτη λογοτέχνη Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Τα Χριστούγεννα αποτελούν για όλους μας μια πρώτης τάξης αφορμή για να ξαναδιαβάσουμε μερικά από τα χριστουγεννιάτικα διηγήματά του. Μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα που με το μοναδικό του τρόπο κατορθώνει να δημιουργήσει, ανοίγοντας πολλές δυνατότητες προβληματισμού μα και απόλαυσης.

Όσο περισσότερο διαβάζουμε τα κείμενά του, έχω τη γνώμη, πως τόσο περισσότερο γίνεται κατανοητή η προσπάθεια του συγγραφέα να χρησιμοποιήσει ως αφετηρία και μόνο το γεγονός των Χριστουγέννων για να προχωρήσει στην ανάδειξη του τραγικού της ανθρώπινης ζωής. Μιας ανθρώπινης ζωής που, όπως μας τη δίνει μέσα από τους πρωταγωνιστές του ο συγγραφέας, χαρακτηρίζεται, σημαδεύεται, όπως είναι φυσικό, από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις. Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες του αντιφατικοί και ακραίοι καταδεικνύουν την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης ακολουθώντας τις μεταβολές και την ποικιλία του σκιαθίτικου τοπίου, μορφοποιούνται σκληροί, σαρκαστικοί, φιλεύσπλαχνοι, κουτοπόνηροι, μπαγάσηδες, συμφεροντολόγοι.

Όλη αυτή την ποικιλία ο Παπαδιαμάντης την παρουσιάζει με μια φυσική απλότητα που αγγίζει τα όρια του σαρκασμού. Εντυπωσιακό πάντως είναι, και εδώ επιβεβαιώνεται το ηθογραφικό μέρος του έργου του, το γεγονός πως ο ίδιος δεν έρχεται να πάρει θέση μπροστά στις επιλογές των πρωταγωνιστών του. Ούτε κρίνει, ούτε κατακρίνει τις πράξεις τους. Να προχωρήσουμε λίγο παραπέρα. Αν μέσα από το έργο του ως αναγνώστες επιθυμούμε να καταλήξουμε σε ένα «ηθικό δίδαγμα», αυτό είναι δική μας απόφαση και σε καμία περίπτωση ο ίδιος δε δείχνει να ενδιαφέρεται για μια παρόμοια πρόταση.

Μα ούτε και αυτή η «αμαρτία» δεν καταδεικνύεται, καταδικάζεται. Απέναντι στις πιο φρικτές ανθρώπινες πράξεις, καταστάσεις, δείχνει τόση κατανόηση και ψυχραιμία που μας κάνει να πιστεύουμε, για μερικές στιγμές, πως πρόκειται για αδυναμία της τέχνης του. Κάθε άλλο παρά κάτι παρόμοιο συμβαίνει. Ο Παπαδιαμάντης κατορθώνει, κατά την άποψή μου, μια τέτοια προσέγγιση, ακριβώς επειδή έχει διεισδύσει στα κατάβαθα της ανθρώπινης ψυχής, ήθελα να πω ύπαρξης. Οδηγείται μέσα από τη συνειδητοποίηση αυτή σε μια ανάλυση που ξεπερνά το ηθογραφικό και μας οδηγεί σε μια βαθιά φιλοσοφημένη στάση ζωής, κάτι που γνωρίζουμε πολύ καλά πως αποτέλεσε βασική παράμετρο στη ζωή του μονήρη συγγραφέα.

Η ανάγκη αποτελεί για το συγγραφέα την κινητήριο δύναμη για τον άνθρωπο. Είναι ακριβώς αυτή που του υπαγορεύει τις πράξεις του. Η επιλογή φαντάζει πολλές φορές πολυτέλεια. Αλίμονο! για τους φτωχούς ανθρώπους, που αντιπροσωπεύουν το βασικό αφηγηματικό του υλικό, τα περιθώρια είναι ελάχιστα. Η σκληρή βιοπάλη οδηγεί τη σκέψη και την ψυχή τους. Με αυτό τον μπούσουλα οι χαρές και οι λύπες, η ευτυχία και η δυστυχία, η κατάληξη, θετική η αρνητική, μιας αφήγησής του ελάχιστα φαίνεται να απασχολούν το συγγραφέα.

Για τον Παπαδιαμάντη, ο άνθρωπος είναι κομμάτι της φύσης. Σάρκα εκ της σαρκός της. Προσφέρει, παράγει, αγαλλιάζει την ψυχή μας, μα είναι σκληρή στοιχειώνει και μας τιμωρεί. Παράδειγμα που έχει μπρος στα μάτια του, η θάλασσα που άλλοτε μας ταξιδεύει κι άλλοτε μας πνίγει. Απέναντι σε αυτές τις μεταπτώσεις. Απέναντι σ΄ αυτή την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, ο άνθρωπος χρειάζεται υπομονή. Υπομένει γιατί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Ξέρει όμως πολύ καλά πως το καλό και το κακό συνυπάρχουν. Όπως συνυπάρχει η διάθεση της προσφοράς ταυτόχρονα με την αδηφάγο ορμή του συμφέροντος. Όπως συνυπάρχει η μικρότητα με τον ηρωισμό. Όπως συνυπάρχει η αγάπη και το μίσος. Υπομένει, όχι όμως μοιρολατρικά. Αγωνίζεται να δαμάσει τη δύναμη της φύσης, όπως αγωνίζεται να κατανοήσει την άβυσσο της ψυχής του.

Χρησιμοποιεί ο Παπαδιαμάντης ως σημείο αναφοράς τα Χριστούγεννα. Αποτελεί κατά τη γνώμη μου ένα μέτρο σύγκρισης απέναντι στα ανθρώπινα μέτρα. Αποτελεί μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να αναδείξει τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη απέναντι στο απόλυτό της Θείας Γέννησης για τα χριστιανικά δεδομένα. Σε ποιο βαθμό ο άνθρωπος μπορεί να το βιώσει και να επηρεαστεί από αυτό; Δε διστάζει νομίζω να τοποθετηθεί ρηξικέλευθα μέσα από την αφήγησή του. Ελάχιστα! Υπό την έννοια αυτή ανακαλύπτουμε μία μορφή αγνωστικισμού στην προσέγγιση του Σκιαθίτη λογοτέχνη. Μια αμφισβήτηση καθ’ όλα ωφέλιμη μία που μπορεί να μας οδηγήσει προ των ευθυνών μας. Το καλό και το κακό αποτελούν κατά περίπτωση δική μας επιλογή. Πρόκειται για ένα ακόμη χαρακτηριστικό, κατά τη γνώμη μου, που αποδεικνύει τη γνήσια τέχνη του Παπαδιαμάντη. Αν η τέχνη οφείλει να οδηγεί τον άνθρωπο στην πλήρη ελευθερία και στο αυτόβουλο των πράξεών του, τότε ο Παπαδιαμάντης αντιπροσωπεύει έναν γνήσιο εκφραστή της.

Είναι χωρίς αμφιβολία το σημαντικότερο μήνυμα που πάντα επίκαιρο πρέπει ως φωτεινό αστέρι να καθοδηγεί τις πράξεις των ανθρώπων όπου γης.

Λόγος εις την Κυριακήν προ της Χριστού Γεννήσεως

2011-12-15T23:27:00.000-08:00

Διαβάστε κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2008/12/blog-post_22.html

ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑ

2011-12-14T09:26:00.000-08:00

Γράφει ο πρεσβύτερος Σέργιος Μαρνέλλος

Δρ Θεολογίας

Η πτώση των πρωτοπλάστων είχε ως συνέπεια τη διάρρηξη της ελεύθερης κοινωνίας του ανθρώπου με το Θεό. Οδήγησε τον άνθρωπο στην απογύμνωσή του από τη χάρη και την παρρησία προς το Θεό, καθώς και στην έλευση της φθοράς και του θανάτου[i]. Τη στιγμή εκείνη που εκδιώκεται ο άνθρωπος από τον παράδεισο για την αφροσύνη του, προικίζεται με την ελπίδα από τον φιλάνθρωπο Θεό δια της ρήσης, γνωστής και ως πρωτευαγγέλιο[ii]. Ο ίδιος ο Θεός επαγγέλλεται στο πρωτευαγγέλιο την λύτρωση που θα προέλθει από απόγονο της Εύας, ο οποίος θα συντρίψει την κεφαλή του όφεως, δηλαδή του διαβόλου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ερμηνεύοντας το σχέδιο του Θεού παρατηρεί ότι ο Θεός δε δημιουργεί άλλον, για να νικήσει τον τύραννο, ούτε με τη βία αποσπά τον άνθρωπο από το θάνατο, αλλά αυτόν που σκλάβωσε ο θάνατος με την αμαρτία, ο αγαθός και δίκαιος θα τον καταστήσει ξανά νικητή[iii]. Το πρωτευαγγέλιο είναι η πρώτη διαβεβαίωση, η πρώτη επαγγελία η οποία δεν προέρχεται ούτε από τους προφήτες, ούτε από τους πατριάρχες, αλλά από τον ίδιο το Θεό που, στη συνέχεια, εμπνέοντας τους συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης προετοιμάζει τον Ισραήλ και τον κόσμο για την έλευση του Μεσσία. Για το λόγο αυτό, η Παλαιά Διαθήκη καλείται από τον απόστολο Παύλο «παιδαγωγός εις Χριστόν»[iv].

Οι επαγγελίες της Παλαιάς Διαθήκης, που αναφέρονται στο πρόσωπο του Μεσσία, είναι αναρίθμητες. Η Παλαιά Διαθήκη είναι από μόνη της η επαγγελία της σωτηρίας, την οποία κόμισε με το εκούσιο πάθος και την ανάσταση του ο Ιησούς Χριστός. Τα βιβλία της γράφτηκαν σε μια μεγάλη χρονική περίοδο, δηλαδή ανάμεσα στον 15^ο και 2^ο αιώνα π. Χ.[v], σ’ ένα διάστημα 1300 περίπου χρόνων, και όλα ανεξαιρέτως έχουν προτυπώσεις, συμβολισμούς, αλληγορίες, άμεσες ή έμμεσες αναφορές, στο μόνο Θεό, στην τριαδικότητα του Θεού, στη σχέση Του με τον κόσμο και βέβαια στην επαγγελία περί της έλευσης του Μεσσία. «…Ολόκληρη η ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης παρουσιάζει όλο και πληρέστερα τον χαρακτήρα μιας εκπληρώσεως» θα μας πει ο π. Δημήτριος Στανιλοάε[vi]. Οι συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης ομιλούν για τον αναμενόμενο Μεσσία, δηλαδή για το χρισμένο, τον Χριστό, τον βασιλέα εκείνο από τη γενιά του Δαβίδ, ο οποίος, ως σωτήρας και εκλεκτός απεσταλμένος του Θεού, θα ελευθέρωνε το έθνος του Ισραήλ από τους εχθρούς του και θα αποτελούσε ευλογία για όλα τα έθνη.

Ο Θεός διαβεβαιώνει τον Αβραάμ ότι «με τον απόγονο σου θα ευλογηθούν όλα τα έθνη της γης»[vii]. Στο βιβλίο του Δευτερονομίου διαβάζουμε: «θα αναδείξω ένα προφήτη εκ μέσου των Ισραηλιτών όμοιο με σένα, θα βάλω τα λόγια μου στο στόμα του και αυτός θα αναγγείλει σ’ εκείνους κάθε τι»[viii]. Η μητέρα του Σαμουήλ Άννα επαγγέλλεται ότι «ο ύψιστος στον ουρανό βροντάει. Ο Κύριος κρίνει όλη τη γη, τον βασιλέα του διάλεξε και τον εγκατέστησε. Τη νίκη του χαρίζει και δύναμη τρανή» [ix]. Στο δε προφήτη Ιεζεκιήλ βρίσκουμε την επαγγελία: «θα βάλω στα πρόβατά μου μόνο έναν ποιμένα να τα βόσκει, όπως ο δούλος μου ο Δαβίδ. Αυτός θα τα τρέφει κι αυτός θα είναι ο ποιμένας τους. Εγώ, ο Κύριος, θα είμαι Θεός τους κι αυτός θα είναι αρχηγός τους, όπως ήταν ο δούλος μου ο Δαβίδ»[x]. Στον προφήτη Μαλαχία αναγγέλλεται η έλευση του Μεσσία ως εξής «θα αποστείλω τον αγγελιοφόρο μου για να προετοιμάσει το δρόμο μου. Ο αγγελιοφόρος της διαθήκης, στον οποίο προσβλέπετε, ήδη έρχεται»[xi] και στον προφήτη Ιερεμία «έρχεται η ημέρα, λέγει ο Κύριος, που θ’ αναδείξω βασιλιά ένα γνήσιο βλαστό του Δαυίδ. Αυτός θα βασιλεύσει και θα ευημερήσει και θα εκτελέσει κρίση και δικαιοσύνη επί της γης»[xii]. Ο προφήτης Ησαΐας δεν μπορεί να γίνει πιο ουσιαστικός και συγκεκριμένος, όταν λέγει «γεννήθηκε για μας παιδί, μας δόθηκε ένας γιος,·πάνω στους ώμους του η εξουσία θα μένει και τ’ όνομα του θα είναι Σύμβουλος θαυμαστός, Θεός ισχυρός, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος, Άρχων ειρήνης. Μεγάλη θα είναι η εξουσία του, και η ειρήνη ατελείωτη, στο θρόνο θα καθίσει του Δαβίδ και το βασίλειο του θα το θεμελιώσει και θα το στηρίξει στο δίκαιο και στο σωστό από τώρα και για πάντα. Αυτό θα το κάνει η φλογερή αγάπη του Κυρίου των δυνάμεων»[xiii].

Τι κομίζει όμως ο Μεσσίας; Όπως επαγγέλλεται ο προφήτης Ησαΐας, «θα καταργήσει το πένθιμο πέπλο, που σκεπάζει όλους τους λαούς, το νεκρικό σεντόνι, που σκεπάζει όλα τα έθνη. Θα καταργήσει το θάνατο για πάντα»[xiv]. Σε άλλο σημείο προλέγει «οι νεκροί σου Κύριε, θα ξαναζήσουν, τα νεκρά σώματα του λαού μου θ’ αναστηθούν. Ξυπνήστε, εσείς που κείτεστε μέσα στο χώμα και ψάλτε από χαρά! Ζωής ακτίνα είσαι εσύ Κύριε, γι’ αυτό και η γη θα δώσει πίσω στο φώς αυτούς που δεν είναι παρά σκιά»[xv].

Ακόμη και οι ειδωλολάτρες της Παλαιάς Διαθήκης φωτίζονται από το Άγιο Πνεύμα, όπως ο μάντης Βαλαάμ, ο οποίος προαναγγέλλει το εξ Ανατολών άστρο και το Βασιλέα του Ισραήλ[xvi], και με την προφητεία του “Αναπεσόντος” προμηνύει πως ο Χριστός θα είναι άνθρωπος, βασιλεύς και Θεός[xvii], για να κάνει τους μάγους εξ Ανατολών κήρυκες μέσα στην Καινή Διαθήκη, και να τιμήσουν με τα τρία δώρα τους την ανθρώπινη φύση του τεχθέντος με τα σμύρνα, τη βασιλική του ιδιότητα με το χρυσό και τη θεία του φύση με το λίβανο[xviii].

Η έλευση του Χριστού, του Υιού του Ανθρώπου, του προφήτου, του ποιμένα, του αγγελιαφόρου, του εκλεκτού, του βασιλέα -με όποιο όνομα κι αν αναφέρεται ο Μεσσίας- επαγγέλλεται και προσδιορίζεται λεπτομερώς στη Π.Δ. Είναι δεκάδες οι αναφορές, οι οποίες υπάρχουν για την εκ Παρθένου γέννηση του Χριστού, όπως και για τον Τίμιο Σταυρό και τη λυτρωτική θυσία του Χριστού.

Ας εστιάσουμε όμως την προσοχή μας σε μερικά από τα γεγονότα της ζωής του Μεσσία, τα οποία προαναγγέλλονται με κάθε λεπτομέρεια:

Ο Μεσσίας λοιπόν:

1) θα προέλθει από τη φυλή του Ιούδα, σύμφωνα με το βιβλίο της Γενέσεως, όπου ο Μωυσής γράφει «ποτέ ο Ιούδας την εξουσία δεν θα χάσει, ούτε το σκήπτρο του αρχηγού μεσ’ απ’ τα πόδια του, ωσότου έρθει “άρχοντας”, σ’ αυτόν που οι λαοί θα υπακούσουν»[xix].

2) θα γεννηθεί στην πόλη της Βηθλεέμ, όπως μαρτυρεί ο προφήτης Μιχαίας, ο οποίος λέγει «από σένα Βηθλεέμ… αν και είσαι από τις πιο μικρές πόλεις Ιούδα, εγώ θα κάνω να προέλθει εκείνος που θα γίνει άρχοντας του Ισραήλ»[xx].

3) θα γεννηθεί εκ Παρθένου. Είναι γνωστή η προφητεία του Ησαΐα «ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιον και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ»[xxi], δηλαδή «η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο, ο οποίος θα ονομαστεί Εμμανουήλ που θα πει ο Θεός μαζί μας».

4) θα εισέλθει θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα επί πόλου όνου. Ο προφήτης Ζαχαρίας λέγει σχετικά «Χαίρε, πόλη της Σιών! Αλαλάξτε από χαρά, κάτοικοι της Ιερουσαλήμ! Νάτος, ο βασιλιάς σας, έρχεται, είναι δίκαιος και σώζει. Είναι πράος και κάθεται πάνω σε γαϊδούρι, σ’ ένα πουλάρι γέννημα υποζυγίου»[xxii].

5) ο Μεσσίας θα λογαριασθεί μεταξύ των ανόμων και θα δώσει τη ζωή του για τις δικές μας αμαρτίες, όπως γράφει ο Ησαΐας[xxiii], πριν όμως θα προδοθεί για τριάντα αργύρια, κατά τον προφήτη Ζαχαρία[xxiv], και θα υπομείνει για εμάς βασανισμούς και κολαφισμούς. Ο προφήτης Ησαΐας αναφέρει: «αυτός όμως φορτώθηκε τις θλίψεις μας κι υπέφερε τους πόνους τους δικούς μας. Εμείς νομίζαμε πως όλα όσα τον βρήκαν ήταν τραύματα, πληγές και ταπεινώσεις από το Θεό. Μα ήταν αιτία οι αμαρτίες μας που αυτός πληγώθηκε, οι αμαρτίες μας που αυτός εξουθενώθηκε. Για χάρη της δικής μας σωτηρίας εκείνος τιμωρήθηκε και στις πληγές του βρήκαμε εμείς γιατρειά»[xxv].

6) ο Μεσσίας θα πεθάνει με σταυρικό θάνατο[xxvi], θα βάλουν κλήρο επί τον ιματισμό του[xxvii] και θα του προσφέρουν επί του σταυρού ξύδι[xxviii], όπως μαρτυρούν οι ψαλμοί του Δαυίδ.

7) θα αναστηθεί από τους νεκρούς σύμφωνα με τον 16^ο ψαλμό[xxix], που αναφέρει: «Στον Άδη δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου, ούτε θα αφήσεις τον όσιο σου να αντικρύσει τη φθορά». Ακόμα προαναγγέλλεται η ανάσταση του δια του γνωστού μας 67^ου Ψαλμού «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού»[xxx].

8) μαρτυρείται ακόμα η Ανάληψη του Μεσσία στους ουρανούς δια του 56^ου Ψαλμού «Υψώθητι επί τους ουρανούς ο Θεός και επί πάσαν την γην η δόξα σου»[xxxi].

Οι προφητείες βρίσκουν λοιπόν την εκπλήρωση τους στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και αυτό γίνεται ξεκάθαρο στην Καινή Διαθήκη, όπου εκπληρώνονται οι επαγγελίες της Παλαιάς και συνειδητοποιείται η αποστολή του Μεσσία και σωτήρα Χριστού, ως του Νέου Αδάμ. Πολλές φορές στην Καινή Διαθήκη γίνονται αναφορές στις επαγγελίες από τον Ίδιο τον Ιησού Χριστό, από τους Αποστόλους και τους συγγραφείς των βιβλίων της Καινής Διαθήκης.

Ο Ιησούς Χριστός στην πορεία προς Εμμαούς αναφέρεται στις επαγγελίες της Παλαιάς Διαθήκης, που εκπληρώνονται στο πρόσωπο του. Απευθυνόμενος στους δύο μαθητές του λέγει «ανόητοι, που η καρδιά σας αργεί να πιστέψει σε όλα όσα είπαν οι προφήτες. Αυτά δεν έπρεπε να πάθει ο Μεσσίας για να δοξαστεί; Και αρχίζοντας από τα βιβλία του Μωυσέως και όλων των προφητών, τους εξήγησε όσα αναφέρονταν σ’ όλες τις Γραφές για τον εαυτό του»[xxxii]. Αλλά και αργότερα, όταν εμφανίζεται στους μαθητές του, τους βεβαιώνει ότι «“πρέπει να εκπληρωθούν όλα όσα είναι γραμμένα για μένα στο νόμο του Μωυσή, στους προφήτες και στους Ψαλμούς”. Τότε τους φώτισε το νού, για να καταλαβαίνουν τις Γραφές, και τους είπε: “Οι Γραφές λένε ότι έτσι έπρεπε να γίνει, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Μεσσίας, ν’ αναστηθεί από τους νεκρούς την Τρίτη μέρα και να κηρυχτεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σ’ όλα τα έθνη, αρχίζοντας από την Ιερουσαλήμ”»[xxxiii].

Αλλά και οι μαθητές του είχαν από την πρώτη στιγμή την πεποίθηση ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Μεσσίας. Ο πρωτόκλητος απόστολος Ανδρέας, απευθυνόμενος στον αδελφό του Πέτρο, λέγει «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν»[xxxiv] ενώ ο Φίλιππος λέγει στο Ναθαναήλ «Αυτόν που προανάγγειλε ο Μωυσής στο νόμο, και οι προφήτες, τον βρήκαμε,·είναι ο Ιησούς, ο γιός του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ»[xxxv].

Ο Ιησούς Χριστός αποφεύγει ν’ αυτοαποκαλείται Μεσσίας. Χρησιμοποιεί κυρίως το μεσσιανικό τίτλο «Υιός του Ανθρώπου», ο οποίος προέρχεται από το βιβλίο του Δανιήλ. Εκεί ο προφήτης αφηγείται: «Είδα σε νυκτερινό όραμα μέσα στα σύννεφα του ουρανού να έρχεται ο Υιός του Ανθρώπου και έφθασε μέχρι τον Παλαιό των ημερών και οδηγήθηκε μπροστά του. Και σ’ αυτόν δόθηκε η εξουσία και η δόξα και η βασιλεία, ώστε όλοι οι λαοί, κάθε εθνικότητας και γλώσσας να τον υπηρετούν. Η εξουσία του θα είναι αιώνια και ατελεύτητη και το βασίλειό του δεν θα καταστραφεί ποτέ»[xxxvi]. Ο Χριστός αποφεύγει τον τίτλο του Μεσσία, ίσως, για να μην ταυτιστεί με την κοσμική και εθνική προοπτική, που είχε εκλάβει πλέον ο όρος από τους Ισραηλίτες, δηλαδή ότι ο Μεσσίας ως Βασιλέας θα καθοδηγούσε τους Ισραηλίτες και θα καθιστούσε τον Ιουδαϊσμό κυρίαρχο του κόσμου. Ο Χριστός πολλές φορές εναντιώνεται στην κυρίαρχη αυτή ιουδαϊκή πεποίθηση και, ενώπιον του Πιλάτου, διευκρινίζει ότι «η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου»[xxxvii].

Τελειώνοντας πρέπει να τονιστεί ότι οι Μεσσιανικές επαγγελίες, οι οποίες αναφέρθηκαν, δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα των όσων αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη, που αποτελεί την προετοιμασία του κόσμου για την έλευση του Μεσσία και που ερμηνεύεται Χριστολογικά από την Καινή Διαθήκη. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει χαρακτηριστικά «προέλαβεν την Καινήν η Παλαιά και ηρμήνευσεν την Παλαιάν η Καινή»[xxxviii]. Η Εκκλησία, όχι τυχαία, έχει εντάξει στην λατρεία της παλαιοδιαθηκικά αναγνώσματα. Στις Δεσποτικές εορτές μπορούμε να ακούσουμε τις επαγγελίες των Πατριαρχών και προφητών να εκπληρώνονται μέσα από τη γέννηση, τη ζωή, το πάθος και την ανάσταση του Κυρίου.

[i] Βλ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ, Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου πίστεως, εκδ. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 1992, σ. 208-211.

[ii] Γεν. 3, 15.

[iii] ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ, όπ. π., σ. 211.

[iv] Γαλ. 3, 24.

[v] Βλ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΜΠΡΑΤΣΙΩΤΗ, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, εν Αθήναις 1993, σ. 525, 553.

[vi] ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ, Θεολογία και Εκκλησία, εκδόσεις Τήνος, Αθήνα 1989, σ. 150.

[vii] Γεν. 22, 18. 18, 17-19.

[viii] Δευτ. 18, 18.

[ix] Α΄ Βασ. 2, 10.

[x] Ιεζ. 34, 23-24.

[xi] Μαλαχ. 3, 1.

[xii] Ιερ. 23, 5.

[xiii] Ησ. 9, 6-7.

[xiv] Ησ. 25, 6-8.

[xv] Ησ. 26, 19.

[xvi] Αριθ. 24, 17.

[xvii] Αριθμ. 24, 9.

[xviii] Ματθ. 2, 1-12.

[xix] Γεν. 49, 10.

[xx] Μιχ. 5, 12.

[xxi] Ησ. 7, 14.

[xxii] Ζαχ. 9, 9.

[xxiii] Ησ. 53, 12.

[xxiv] Ζαχ. 11, 12.

[xxv] Ησ. 53, 4-5.

[xxvi] Ψαλμ. 22, 17.

[xxvii] Ψαλμ. 22, 18.

[xxviii] Ψαλμ. 69, 21.

[xxix] Ψαλμ. 16, 10.

[xxx] Ψαλμ. 67, 1.

[xxxi] Ψαλμ. 56, 6.

[xxxii] Λουκ. 24, 25-27.

[xxxiii] Λουκ. 24, 44-47.

[xxxiv] Ιωαν. 1, 42.

[xxxv] Ιωαν. 1, 46.

[xxxvi] Δαν. 7, 13-14.

[xxxvii] Ιωαν. 18, 36.

[xxxviii] PG 50, 796.

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών Αγίου Δωδεκαημέρου

2011-12-14T03:34:00.000-08:00

Στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου («εις Κοπάνους») πόλεως Ιωαννίνων, οι ακολουθίες του Αγίου Δωδεκαημέρου θα τελεσθούν ως εξής, σύμφωνα με το πρόγραμμα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ:

Όρθρος - Μεγάλες Ώρες, ώρα: 07.00 π.μ.

ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Παραμονή Χριστουγέννων):

Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.00 π.μ.

Μέγας Εσπερινός της εορτής των Χριστουγέννων, ώρα 16.30 μ.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Χριστούγεννα):

Όρθρος και Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου, ώρα: 05.00 π.μ.

ΔΕΥΤΕΡΑ 26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου):

Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.30 π.μ.

ΤΡΙΤΗ 27 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Στεφάνου πρωτομάρτυρος):

Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.30 π.μ.

ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Απόδοση Χριστουγέννων):

Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.30 π.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 01 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (Η κατά σάρκα περιτομή του Κυρίου – Βασιλείου Καισαρείας):

Όρθρος και Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου, ώρα: 07.30 π.μ.

ΠΕΜΠΤΗ 05 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (Παραμονή Θεοφανείων):

Όρθρος - Μεγάλες Ώρες - Μέγας Εσπερινός των Θεοφανείων - Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου - Αγιασμός υδάτων, ώρα: 07.00 π.μ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 06 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (Θεοφάνεια):

Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.00 π.μ.

Ακολουθία Μεγάλου Αγιασμού, ώρα: 10.00 π.μ.

ΣΑΒΒΑΤΟ 07 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (Σύναξη Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου):

Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.30 π.μ.

Χριστουγεννιάτικη γιορτή

2011-12-13T06:57:00.000-08:00

Την ερχόμενη Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου, στις 7 το απόγευμα, τα παιδιά του Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου του Αγίου Νικολάου («εις Κοπάνους») πόλεως Ιωαννίνων θα παρουσιάσουν τη Χριστουγεννιάτικη Γιορτή τους στην αίθουσα «Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος» της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας.

Ο Παπαδιαμάντης για Χριστούγεννα - Πρωτοχρονιά - Φώτα

2011-12-12T06:21:00.000-08:00

Γιώργος Βαλέτας

Τρία άγνωστα θρησκευτικά άρθρα του Παπαδιαμάντη:
Χριστούγεννα - Πρωτοχρονιά - Φώτα

Διαβάστε στη Μυριόβιβλο:
http://www.myriobiblos.gr/texts/contents_valetas_gr.html

Εν Φαναρίω...

2011-12-10T07:10:00.000-08:00

Μια απλή Κυριακή στο Φανάρι!

Η Ορθοδοξία εδώ, μένουσα εν εαυτή, τα πάντα καινίζει, δεδομένου ότι στηρίζει γερά τα πόδια της στην βαρύτιμη κι ενίοτε αιμάσσουσα Παράδοση των Αιώνων που διαφυλάσσει ως κόρην οφθαλμού, μα δεν εγκλωβίζεται ή επαναπαύεται σ' ετούτο. Αντίθετα, απλώνει τα χέρια της προς τον Κόσμο και το Μέλλον, δίχως τάσεις εθνοφυλετισμού, υποψίες φονταμενταλισμού ή και πεισματικής εμμονής στην θρησκευτική πρεσβυωπία, την οποία διαπιστώνουμε ευκαίρως ακαίρως να ευδοκιμεί εντός εκτός και επί τα αυτά.

Στο Φανάρι κάθε Κυριακή αποκτάς την βεβαιότητα ότι εδώ ουδόλως θεραπεύεται μια κάποια θρησκεία, αλλά συμβαίνει Εκκλησία, τουτέστιν το Γεγονός των Γεγονότων!

Διαβάστε περισσότερα στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://fanarion.blogspot.com/2011/12/blog-post_09.html

Τα Θρησκευτικά ως μάθημα πολιτισμού

2011-12-10T07:07:00.000-08:00

Τα Θρησκευτικά θα πρέπει να μετεξελιχθούν σε ένα «πολιτιστικό μάθημα» το οποίο έχοντας περιεχόμενο γνωσιολογικό και επίκεντρο την ορθόδοξη παράδοση, θα απευθύνεται σε όλους τους μαθητές, ανεξαρτήτως θρησκευτικής ή ομολογιακής ταυτότητας, τόνισε ο πρόεδρος του τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης μιλώντας χθές βράδυ σε εκδήλωση που διοργάνωσε το 14ο Γυμνάσιο Λάρισας στο πατάρι του βιβλιοπωλείου “Παιδεία”...

...Το μάθημα των Θρησκευτικών, απαλλαγμένο από ακραίους ιδεολογικούς διαποτισμούς και ενταγμένο στα πλαίσια ενός ανοικτού σχολείου θα πρέπει να αποδεσμευθεί από οποιεσδήποτε ηθικιστικές, κατηχητικές και ομολογιακές εξαρτήσεις και να καταστεί ένα μάθημα πολιτισμού με περιεχόμενο απόλυτα γνωσιολογικό, εντός του οποίου πρωτεύουσα θέση θα έχουν η Βίβλος, τα πατερικά και λειτουργικά κείμενα, όλα τα μνημεία της τέχνης και η εκκλησιαστική ιστορία, που αποκαλύπτουν το πρόσωπο του Χριστού, που δεν μπορεί παρά ν΄ αποτελεί το κέντρο του θρησκευτικού μαθήματος.

Διαβάστε αναλυτικότερα για το θέμα εδώ:

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=7725

Όχι φανφάρες...

2011-12-08T09:19:00.000-08:00

Υπερβολικές οι εκδηλώσεις για τον Οδυσσέα Ελύτη τη χρονιά που μας πέρασε. Ήταν βεβαίως Έτος Ελύτη, με αφορμή τα εκατόχρονα από τη γέννησή του στο Ηράκλειο της Κρήτης, στις 2 Νοεμβρίου του 1911. Αλλά ο μέγιστος αυτός Έλληνας, στον οποίο η παγκόσμια πνευματική κοινότητα έσκυψε το γόνατο τιμώντας τον με το Βραβείο Νόμπελ, έχει στ’ αλήθεια καμιά ανάγκη από πολυτελή λευκώματα και τυμπανοκρουσίες; Νομίζουμε όχι. Ο Ελύτης αγαπιέται απλά από όλους μας, ακόμα και από τα παιδιά, όπως απλά και απέριττα έζησε. Όλοι έχουμε ανάγκη, ιδίως τώρα, από τα γραφτά του, τις προσωπικές μαρτυρίες του και τις καταθέσεις της ψυχής του. Αλλά με έναν άλλον, λιγότερο προφανή τρόπο, χωρίς φανφάρες, χωρίς οικονομικά αντικρίσματα και χωρίς να είναι το μέσον για να προβάλλεται ο οποιοσδήποτε. Υπάρχει σίγουρα αυτός ο τρόπος, αφού και στο πιο απομακρυσμένο επαρχιακό λιμάνι κι αν πας, έναν Μικρό Ναυτίλο γραμμένο σε βάρκα εύκολα θα τον βρεις μπροστά σου. Τόση δύναμη έχει αυτός ο ποιητής στους Έλληνες. Ακόμα κι αν δεν είναι το Έτος Ελύτη. A. A.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Απόπειρα αισθητικής προσέγγισης

2011-12-07T07:28:00.000-08:00

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ...

http://www.ecclesia.gr/greek/press/efimerios/index.asp

Γράφει ο Αλέξης Λιόλης

(φιλόλογος)

Ακούμε Παπαδιαμάντη στους 89,5

2011-12-07T07:14:00.000-08:00

Το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος 89,5 παρουσιάζει έως και το Σάββατο 10/12/2011, ένα μεγάλο εξαήμερο αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, με αφορμή τα 100 χρόνια από την κοίμησή του. Γίνεται προσπάθεια να αναδειχθεί η πολύπλευρη προσωπικότητα και το έργο του Παπαδιαμάντη που σημάδεψε την Ελληνική λογοτεχνία. Παρουσιάζεται ο Παπαδιαμάντης μέσα από τα κείμενά του καθώς και η σχέση του με τον άνθρωπο , την φύση, την Εκκλησιαστική ζωή και την Ρωμαίικη παράδοση. Ακούγονται αποσπάσματα από σημαντικά έργα του και γίνεται αναφορά στο μεταφραστικό του έργο καθώς και στην μεταφορά των έργων του στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Μιλούν κληρικοί, λογοτέχνες, συγγραφείς, ερευνητές, και ακαδημαϊκοί που ασχολούνται με το έργο και την προσφορά του κυρ Αλέξανδρου των Ελληνικών Γραμμάτων.

Μάθετε το πρόγραμμα του σταθμού:

http://www.ecclesia.gr/greek/ecclesiaradio/index.asp

«Η φεύγουσα κόρη» στο Καμπέρειο...

2011-12-06T09:45:00.000-08:00

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου, 9 μ.μ.

Παράσταση βασισμένη στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Μια ψυχή.

Η παράσταση είναι αποτέλεσμα της πολυετούς συνεργασίας της Μίρκας Γεμεντζάκη με την ηθοποιό και μαθήτριά της Ρηνιώ Κυριαζή. Μέσα από την εξερεύνηση της φωνής, η Ρηνιώ Κυριαζή ανακάλυψε τη σύνδεσή της με τη μουσική της γλώσσας και των τραγουδιών της Ηπείρου από όπου και κατάγεται...

Ο λόγος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και η αυθεντική διάλεκτος των παραμυθιών υποδηλώνουν μουσικά την έκφρασή τους και οδηγούν τον ηθοποιό στην τέχνη της αφήγησης. Η ποιητικότητα και μουσικότητα αποτελούν κοινά σημεία της λαϊκής μας παράδοσης και της υπέροχης γραφής του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ξεχασμένοι ήχοι και τρόποι ευελπιστούν να φέρουν τον κάθε θεατή κοντά στο δικό του παρελθόν και τόπο.

Σήματα κοινωνικοπολιτικής ομολογίας Παπαδιαμάντης - Ελύτης

2011-12-06T09:36:00.000-08:00

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη.

Στην αίθουσα Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος της Ζωσιμαίας Ακαδημίας, την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 11:00 π.μ.

Η Μαριάννα Κορομηλά* για τον Οικουμενικό Πατριάρχη**

2011-12-02T07:06:00.000-08:00

Όταν αντίκρισα πρώτη φορά τον Βαρθολομαίο στον θρόνο, έσταζε υγρασία η Πόλη. Παγωνιά και γκριζάδα που σε γεμίζουν μελαγχολία. Ήταν Χριστούγεννα του 1991, μερικές μόλις εβδομάδες μετά την εκλογή του Ίμβριου ιεράρχη στο ανώτατο αξίωμα και μόλις τέσσερις μήνες μετά την οριστική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο πατριαρχικός ναός ήταν σχεδόν άδειος από εκκλησίασμα, αλλά σε μια γωνιά στέκονταν η Μερόπη και ο Χρήστος Αρχοντώνης, οι γονείς του Οικουμενικού. Η Λειτουργία των Χριστουγέννων διήρκησε περίπου τέσσερις ώρες.

Σε όλη αυτή την διάρκεια, ο Ιεράρχης φώτιζε ολόκληρο τον ναό. Η παρουσία του, η στάση του, οι κινήσεις του, η βαθιά και πεντακάθαρη φωνή του γαλήνευαν την ψυχή μας. Το πρόσωπό του έλαμπε και τα μάτια του αντανακλούσαν ό,τι πιο ωραίο μπορεί να ελπίζει κανείς ότι θα έχει την τύχη να αντικρίσει στη ζωή του: την πνευματικότητα ενός ανθρώπου του Θεού...

Ολόκληρη την όντως εξαιρετική ομιλία της κυρίας Μαριάνας Κορομηλά για τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, μπορείτε να τη διαβάσετε πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο, που παραπέμπει στην Ιδιωτική Οδό, το γνωστό ιστολόγιο του φίλτατου θεολόγου Παναγιώτη Ανδριόπουλου:

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2011/12/blog-post_02.html

*Η Μαριάννα Κορομηλά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Άρχισε την επαγγελματική της σταδιοδρομία το 1966, με νεανικές εκπομπές στο κρατικό ραδιόφωνο. Από το 1970 εργάζεται ως ξεναγός και από το 1975 ως παραγωγός εκπομπών στην Ε.ΡΑ. (απ΄όπου εκδιώχθηκε τον Ιούνιο του 2006). Το 1977 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Παρίσι (Ιστορία και Φιλοσοφία). Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Σωματείου Ξεναγών και μέλος της Ελληνικής Επιτροπής της ΟΥΝΕΣΚΟ. Συνεργάζεται με ελληνικά και ξένα έντυπα, τηλεοπτικούς σταθμούς και με το ραδιόφωνο του «Σκάι» από το 1991. Είναι ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Εναλίων Αρχαιολογικών Ερευνών και της Πολιτιστικής Εταιρίας Πανόραμα, όπου από το 1985 διοχέτευσε το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς της, οργανώνοντας εκπαιδευτικά σεμινάρια, κύκλους διαλέξεων, ταξίδια, εκθέσεις, παιδικά προγράμματα και άλλες εκδηλώσεις. Έχει γράψει πολλά βιβλία.

**Στην εν Αθήναις χτεσινή παρουσίαση του βιβλίου του Πατριάρχη Βαρθολομαίου Συνάντηση με το μυστήριο των εκδόσεων Ακρίτας.

Ο Παπαδιαμάντης στην παλέτα Ελλήνων ζωγράφων

2011-12-01T08:10:00.000-08:00

Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:

http://www.artopos.gr/default.asp?id=1210

http://www.artopos.gr/default.asp

Πανηγυρίζει ο «Αη - Νικόλας στους Κοπάνους»

2011-11-30T08:36:00.000-08:00

Την ερχόμενη Τρίτη 6 Δεκεμβρίου, εορτή του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού, πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου («εις Κοπάνους») πόλεως Ιωαννίνων, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου:
Ώρα 17.00 μ.μ.: Μέγας Εσπερινός, με Αρτοκλασία.

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου:

Ώρα 07.30 π.μ.: Όρθρος & Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Ώρα 17.00 μ.μ.: Ιερά Παράκληση στον Άγιο Νικόλαο

Ο π. Φιλόθεος Δέδες στην εκδήλωση για τον Περγάμου Ιωάννη

2011-11-30T07:56:00.000-08:00

Ο πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων και επικεφαλής της Διεύθυνσης Ναοδομίας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος π. Φιλόθεος Δέδες παρακολούθησε το πρώτο Διεθνές συνέδριο και την τιμητική εκδήλωση, με θέμα «Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας: Πρόσωπο, Ευχαριστία και Βασιλεία του Θεού σε ορθόδοξη και οικουμενική προοπτική», που έλαβε χώρα στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών του Βόλου.

Φανάρι, Θρονική Εορτή 2011

2011-11-30T07:17:00.000-08:00

Με τη δέουσα Τάξη της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας γιορτάστηκε σήμερα στο Φανάρι η Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επί τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου.

Της Πατριαρχικής και Συνοδικής Θ. Λειτουργίας προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, και κατά την Θ.Λειτουργία τελέστηκε η χειροτονία του νέου Μητροπολίτου Αυστρίας Αρσενίου.

Περισσότερα στο Φως Φαναρίου:

http://fanarion.blogspot.com/2011/11/blog-post_7899.html

30η Νοεμβρίου

2011-11-27T05:25:00.000-08:00

ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Διαβάστε τη βαρυσύμαντη Ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Ιωαννίνων κ. Θεοκλήτου εν τω Πανσέπτω Πατριαρχικώ Ναώ του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου επί τη Θρονική Εορτή του 2007 (30/11/2007).

Μ' ένα κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=843&tla=gr

Η αγία Αικατερίνη στην τέχνη

2011-11-23T03:32:00.000-08:00

Η αγία Αικατερίνη εικονίζεται ολόσωμη, στραμμένη κατά τα τρία τέταρτα προς τα αριστερά, με τα χέρια απλωμένα σε δέηση. Φορεί αυτοκρατορική ενδυμασία, που παραπέμπει στην αριστοκρατική καταγωγή της. Η τοιχογραφία προέρχεται από το κτιστό τέμπλο του βόρειου παρεκκλησίου της Σπηλιάς Πεντέλης Αττικής, που ήταν αφιερωμένο στον άγιο Νικόλαο. Η περιορισμένη κίνηση και η συνεσταλμένη στάση, η σοβαρότητα, η ήρεμη έκφραση και η αδιόρατη μελαγχολία της ευγενικής φυσιογνωμίας θυμίζουν λατρευτικές εικόνες και συνάδουν με τον αφιερωματικό ρόλο του πορτρέτου, υπογραμμίζοντας τον εσχατολογικό χαρακτήρα της διακόσμησης αυτού του ταφικού παρεκκλησίου...

(Πηγή: Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο)

Η Αγία Αικατερίνη στην τέχνη

2011-11-22T02:31:00.000-08:00

Η Αγία Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας είναι μια ελαιογραφία που φιλοτέχνησε στα τέλη του 16ου αιώνα ο ιταλός Μικελάντζελο Καραβάτζιο...

Πίσω στο χρόνο...

2011-11-22T02:17:00.000-08:00

Η μνήμη της Αγίας Αικατερίνης γιορτάζεται στις 25 Νοεμβρίου και με την αφορμή αυτή δημοσιεύουμε σήμερα ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο με το σιναϊτικό μετόχι των Ιωαννίνων, εν έτει 1950.

Μια φωτογραφία του Ι. Γκιούλη.

Ματθαίου Μουντέ: Εισόδια

2011-11-20T11:32:00.000-08:00

Υπάρχει ένα θέμα ωραίο:
να γράψης στίχους μουσικούς, χλωμούς, νησιώτικους,
που να διαβάζωνται με τη βοήθεια της φλόγας
ενός μικρού κεριού που τρέμει,
κι από ψυχές που τρέμουν και ποθούν...
Υπάρχει ένα θέμα εσπερινό, ωραίο πολύ:
για λιτανείες κοριτσιών λευκοντυμένων,
αγνών παιδιών - στα χέρια να κρατούν
λαμπάδες και χρυσάνθεμα...[ ]

Ωραίο θέμα, συγκινητικό,
που έτσι καθώς πασχίζεις να το γράψης,
έρχεται μες στην ερημιά που ζης και σε χαϊδεύει
γλυκειά και γαληνή σαν καλησπέρα της μανούλας σου
εκείνη η ευωδιά των χρυσανθέμων
π' ανθούνε στα κηπάρια του Νοεμβρίου -
η ευωδιά η παράξενη, που εκπλήσσει τους αγγέλους
καθώς τους αναγγέλλει μυστικά
την είσοδο της ταπεινής Παρθένου...

«Σήμερον εισάγεται...»

2011-11-19T03:50:00.000-08:00

«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν˙ Χαίρε της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις».

Μία από τις κυριότερες και μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές του έτους είναι τα «Εισόδια» της Θεοτόκου. Η Εκκλησία μας την τιμά στις 21 Νοεμβρίου, με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Η σημασία της εορτής αυτής είναι μεγάλη και ιερή. Αποτελεί τήν βάση και την αρχή για όλη την μετέπειτα ζωή της Θεοτόκου.

Όπως γνωρίζουμε, η Παναγία Θεοτόκος, γεννήθηκε από γονείς γηραιούς, τον Ιωακείμ και την Άννα, που είχαν παρακαλέσει με πολύ πόνο τον Θεό να τους δώση ένα τέκνο και να το αφιερώσουν στο Ναό Του. Πραγματικά, αυτό και έκαναν. Οταν δηλαδή η Μαρία έγινε τριών ετών την έφεραν οι ίδιοι οι γονείς της στο Ναό και την παρέδωσαν στα χέρια του Ζαχαρία του ιερέα. Αυτός την αγκάλιασε, την ευλόγησε και είπε: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το ονομά σου σε όλες τις γενεές. Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ». Και ανέβασε την τριετή Μαρία στο εσωτερικό του θυσιαστηρίου, όπου ο Θεός την χαρίτωσε. Και ευφράνθηκε η Παναγία και με αγαλλίαση ψυχής εσκίρτησε και όλοι πνευματικά πανηγύρισαν που έμεινε στο Ναό τον Άγιο, για να αγιασθεί και να γίνει αργότερα η Μητέρα του ίδιου του Θεού.

ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Στην εικονογράφηση του γεγονότος των Εισοδίων της Θεοτόκου, βλέπουμε, στο κέντρο την Παναγία σαν μικρό τριετές κοράσιον, που όμως έχει όλη την ιερότητα της μέλλουσας Μητέρας του Θεού. Ο ιερέας Ζαχαρίας ο μετέπειτα πατέρας του Προδρόμου, έχει ακουμπήσει ευλαβικά και στοργικά το χέρι του επάνω στην κεφαλή της. Την ευλογεί και την υποδέχεται στα άγια των αγίων, φορώντας ενδύματα λειτουργικά και διακριτικό της ιερωσύνης στην κεφαλή του. Η Παναγία στέκει με ιερή σιγή απέναντί του έχει τα χέρια της σε στάση ευλαβική και συγχρόνως κινητική απέναντί του, που δηλώνει την προθυμία και την χαρά της προσελεύσεώς της στον Ναό του Κυρίου. Αυτό είναι το σχέδιο και το θέλημα του Θεού και η προαιώνια βουλή του για την σωτηρία των ανθρώπων.

Το ίδιο ευλαβικά και με ιερή συγκίνηση εικονίζονται και οι γέροντες γονείς της Ιωακείμ και Άννα. Την παραδίδουν στα χέρια του Ζαχαρία με μια κίνηση πολύ εκφραστική, που δηλώνει την προθυμία τους να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους στο Θεό και να του αφιερώσουν το μονάκριβο παιδί τους, που το απέκτησαν μετά από πολλών χρόνων προσευχή και νηστεία και σε γήρας προχωρημένο. Όμως η αγάπη στο Θεό επισκιάζει τα σπλάχνα της στοργής της ανθρώπινης φύσης. Έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους στην παιδίσκη τους Μαρία, προσέχοντάς την με πολύ συγκίνηση.

Πίσω τους βλέπουμε πολλές νεάνιδες, να κρατούν λαμπάδες αναμμένες και να προπέμπουν την Παναγία οδηγώντας την στο Ιερό, όπου έμεινε σαν περιστερά ηγιασμένη και έγινε η λαμπάδα του Θεού, η κατοικία Του, ο ναός Του, το θυσιαστήριο και η λατρεία η ζώσα και καθαρά.

«Ο καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστάς και Παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, σήμερον εισάγεται, εν τω οίκω Κυρίου, την χάριν συνεισάγουσα, την εν Πνεύματι Θείω˙ ην ανυμνούσιν Άγγελοι Θεού˙ Αύτη υπάρχει σκηνή επουράνιος».

Συνέντευξη Βαρθολομαίου

2011-11-17T22:45:00.000-08:00

Μια βαρυσήμαντη συνέντευξη του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην εφημ. Φιλελεύθερος της Κύπρου...

Διαβάστε την στο Φως Φαναρίου:

http://fanarion.blogspot.com/2011/11/blog-post_13.html

Συνάντηση με το Μυστήριο - Μια σύγχρονη ανάγνωση της Ορθοδοξίας.

2011-11-17T22:05:00.000-08:00

Την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου και ώρα 7.30 μ.μ. στην Αίθουσα Λόγου και Τέχνης της Στοάς του Βιβλίου, στο κέντρο της Αθήνας, οι εκδόσεις Ακρίτας τιμώντας την εικοσαέτηρο Πατριαρχία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, παρουσιάζουν το βιβλίο του Πατριάρχου Συνάντηση με το Μυστήριο - Μια σύγχρονη ανάγνωση της Ορθοδοξίας.

Ομιλητές θα είναι: ο Μητροπολίτης Πισιδίας Σωτήριος, η ιστορικός Μαριάννα Κορομηλά, ο καθηγητής Μάριος Μπέγζος. Προλογίζει ο επιμελητής του τόμου Δημήτριος Κόκκινος και συντονίζει ο δρ. Θεολογίας Παντελής Καλαϊτζίδης.

Έκθεση του γιαννιώτη Νίκου Χουλιαρά

2011-11-17T21:51:00.000-08:00

Τα πίσω δωμάτια του νου

Στο Μουσείο Μπενάκη

Διαβάστε περισσότερα στο Διαδικτυακό Πολιτιστικό Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος:

http://www.artopos.gr/default.asp

«Το μνήμα του αφορισμένου»

2011-11-13T06:48:00.000-08:00

Κυκλοφόρησε το 28ο τευχίδιο της σειράς «Μνημοσύνη», που εκδίδει η Ιερά Μονή Ελεούσης Νήσου Ιωαννίνων, αυτή τη φορά με το ηθογράφημα του γιαννιώτη συγγραφέα Κωνσταντίνου Καζαντζή «Το μνήμα του αφορισμένου».

Το ηθογράφημα του Ιωαννίτη νομικού, πολιτικού και πεζογράφου Κωνσταντίνου Καζαντζή (1864-1927) ανήκει στη συλλογή «Ιστορίες της πατρίδος μου» (Σικάγο 1910), η οποία υπό το νέο τίτλο «Απ’ τα σκλαβωμένα Γιάννινα» και με την προσθήκη δύο ακόμη ιστοριών, εδημοσιεύθηκε στην Αθήνα, το 1926.

«Ο ναυτίλος του αιώνα»

2011-11-12T11:25:00.000-08:00

Πρόκειται για ένα ταξίδι μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη στους σημαντικότερους σταθμούς του εικοστού αιώνα, στα κυρίαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ποιητικής του ταυτότητας. Ένα ταξίδι στη ζωή και το έργο του με οδηγό τον ίδιο τον ποιητή σε επιμέλειας Ιουλίτας Ηλιοπούλου.

Μια επετειακή έκδοση του «Ίκαρου», ένα πλούσια εικονογραφημένο λεύκωμα για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη.

Η μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο Φανάρι

2011-11-11T04:17:00.000-08:00

Σύμφωνα με το τυπικό της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, στο θρόνο τίθεται τιμητικώς η εικόνα του ιερού Χρυσοστόμου, ενώ ο Μ. Εκκλησιάρχης τοποθετεί δίπλα στην εικόνα και την ποιμαντορική ράβδο του Αγίου.

Οι ιερείς και οι διάκονοι που πρόκειται να λειτουργήσουν λαμβάνουν καιρό όχι από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, αλλά από την ιερά εικόνα του αγίου, ο οποίος παραμένει πάντοτε ζωντανός στη μνήμη της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.

Επίσης, τίθενται προς προσκύνησιν τα λείψανα του μεγάλου ιεράρχου της Κωνσταντινουπόλεως, τα οποία, μαζί με τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, επέστρεψαν στην Πόλη από τη Ρώμη στις 27 Νοεμβρίου 2004, χάρις στις ενέργειες του διαδόχου των αγίων ιεραρχών σημερινού Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

2011-11-10T12:26:00.000-08:00

Διαβάστε το σχετικό αφιέρωμα...

(Μ' ένα κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο):

http://www.ecclesia.gr/afieromata/chrysostomos.htm

Μνήμη Ζωσιμάδων

2011-11-06T05:50:00.000-08:00

Η επιφανής πόλη των Ιωαννίνων μνημονεύει κάθε χρόνο στις 8 Νοεμβρίου τους αδερφούς Ζωσιμάδες και τους μεγάλους Ηπειρώτες Ευεργέτες και τελεί και φέτος το καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο στον Ι. Ν. Αγ. Αθανασίου («της Μητρόπολης») υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους.

Εκδήλωση στην πόλη μας για τον «άγιο» των ελληνικών γραμμάτων

2011-11-04T13:40:00.000-07:00

Αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη θα παρουσιάσει το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιωαννιτών αύριο, Σάββατο, με αφορμή το φετινό έτος Παπαδιαμάντη, καθώς φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από το θάνατο του Σκιαθίτη λογοτέχνη.
Στα πλαίσια της εκδήλωσης ο Κώστας Γιαλίνης θα διαβάσει αποσπάσματα από τη Σταχομαζώστρα και το Έρωτας στα χιόνια και ο ο Δρ. Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων Άγγελος Μαντάς θα μιλήσει για τη ζωή και το έργο του.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει ώρα 9 μ.μ., στον Πολιτιστικό Πολυχώρο στα Παλιά Σφαγεία και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Αφιέρωμα στον Παπαδιαμάντη

2011-11-02T13:51:00.000-07:00

(Περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση...)

Ο Μάνος Χατζιδάκις για τον Οδυσσέα Ελύτη

2011-10-31T13:43:00.000-07:00

«Στον Οδυσσέα Ελύτη»

Ό, τι χάραζε σε στίχους

Τα ’παιρνε η θάλασσα που ’χε στα χέρια του

Ό, τι ζωγράφιζαν τα χείλια του

Τα ’σβηνε ο ουρανός που ’χε στα μάτια του

Κι έτσι δεν μπόρεσε να δει

Αν έπρεπε να παραμείνει Αττικός

Ή Αιγαιοπελαγίτης.

(Από την ποιητική συλλογή του Μάνου Χατζιδάκι «Μυθολογία», εκδόσεις «ύψιλον / βιβλία», δεύτερη έκδοση Ιανουάριος 1980).